LOGIN“มานั่นละ” ทันทีที่เห็นไนล์เปิดประตูลงจากรถ วิคเตอร์ หนึ่งพิภพ ก็เรียกให้ ต้นไม้ ธารพิรุณ กับ ไฟท์เตอร์ ปัณณ์คุณณ์ หันไปมอง
“ทำไมยังไม่ขึ้นห้องสอบกันวะ” ไนล์ชะงักเมื่อเพื่อนทั้ง 3 คน มาขวางหน้าไว้
“พวกกูต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถามว่ามึงหายหัวไปไหนมา” ไฟท์เตอร์ย้อนถาม
“ไม่มาเรียน ไม่รับโทรศัพท์ ไม่อ่านข้อความ กูนึกว่าตายห่าไปแล้ว” แม้จะเป็นคำพูดห้วนๆ แต่ไนล์ก็รับรู้ถึงความเป็นห่วงจากวิคเตอร์
“ไปหาที่บ้านก็ปิดเงียบ เหมือนไม่มีใครอยู่ มึงหายไปไหนมา” ไนล์ไม่มาเรียนและขาดการติดต่อ ต้นไม้จึงชวนวิคเตอร์กับไฟท์เตอร์ไปหาที่บ้าน แต่บ้านก็ปิดเงียบ ไม่มีแม้แต่แม่บ้านออกมาต้อนรับ
“ไปสอบก่อน เดี๋ยวไม่ทัน” อีก 5 นาที ก็จะถึงเวลาสอบ หากต้องตอบคำถามของเพื่อนทั้งหมดคงเลยเวลาเข้าห้องสอบเป็นแน่
“ถ้ามึงชิ่งโดนตีนพวกกูแน่” วิคเตอร์ขู่ไว้ก่อน ไม่ไว้ใจ กลัวว่าไนล์จะเร่งทำข้อสอบ แล้วหนีกลับไปก่อน
“กูจะหนีพวกมึงทำไม ไปได้แล้ว เหลือเวลาไม่ถึงห้านาที เข้าห้องสอบไม่ทันได้ซวยกันหมดนี่” ไนล์ไม่ได้จะคิดหนี เพราะเขาก็มีเรื่องจะปรึกษาเพื่อนอยู่เหมือนกัน
ขณะสอบ ไฟท์เตอร์ วิคเตอร์ และต้นไม้ คอยจับตาดูไนล์ตลอดชนิดไม่ให้คลาดสายตา หากชิ่งหนีจะได้ตะครุบตัวไว้ทัน ที่ทำล้วนเป็นห่วง มั่นใจว่าต้องเกิดเรื่องกับเพื่อน และวันนี้ต้องรู้ให้ได้
หลังจากสอบเสร็จ ไนล์เหมือนผู้ต้องหาที่กำลังถูกสอบปากคำ โดยที่เพื่อนทั้ง 3 คน ทำหน้าที่ตำรวจสอบสวน
“วิคเตอร์ ต้นไม้ ฝากงานที่ Elysia ให้กูหน่อยสิวะ” สิ่งที่ไนล์ขอความช่วยเหลือทำเพื่อนๆ อึ้งงัน เพราะฐานะทางบ้านของเขาไม่ได้น้อยหน้าทุกคนเลย แต่จู่ๆ อยากทำงานในบาร์โฮสต์ ย่อมทำให้เพื่อนๆ งงเป็นไก่ตาแตก
“มึงมีปัญหาเรื่องเงินเหรอวะ” ไฟท์เตอร์ถาม
“พ่อกูเส้นเลือดในสมองแตก เป็นอัมพาตครึ่งซีก”
“ครั้งล่าสุดที่เจอ พ่อมึงก็ยังดูแข็งแรง” ต้นไม้ไม่อยากเชื่อว่าพ่อของไนล์จะป่วยปัจจุบันทันด่วนแบบนี้
“มันต้องมีสาเหตุใช่ไหมวะ” วิคเตอร์คิดว่าต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง แค่ป่วย ครอบครัวของไนล์ไม่น่าจะประสบปัญหาทางการเงิน ถึงขั้นอยากไปทำงานเป็นหนุ่มโฮสต์
ไนล์เล่าปัญหาครอบครัวที่กำลังประสบอยู่ให้เพื่อนทั้ง 3 คน ฟังอย่างไม่ปิดบัง และเมื่อเล่าจบ เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้น 3 ครั้ง
“พวกมึงโอนเงินมาให้กูทำไม” ราวกับนัดกัน ไฟท์เตอร์ วิคเตอร์ และต้นไม้ โอนเงินให้ไนล์คนละ 1 ล้านบาท
“ถ้าไม่พอก็บอก” วิคเตอร์พร้อมช่วยเพื่อนยามเดือดร้อน ต่อให้มากกว่านี้ก็ช่วยได้
“ขอบใจพวกมึงมาก แล้วกูจะรีบหาเงินมาคืนพวกมึง” ไนล์ซึ้งน้ำใจของเพื่อนทั้งสามมาก ทั้งที่เขายังไม่เอ่ยปากขอยืม แต่ทุกคนก็พร้อมให้การช่วยเหลือ
“ไม่ต้องเอามาคืน แล้วต่อไปมีอะไรก็บอก พวกกูพร้อมช่วย” ไฟท์เตอร์ไม่คิดจะเอาเงินคืน เช่นเดียวกับวิคเตอร์ ต้นไม้
“แต่ยังไงกูก็ต้องหาเงินมาคืนพวกมึง” อย่างไรไนล์ก็ต้องคืนเงินก้อนนี้ให้เพื่อน
“คือจะเป็นโฮสต์ให้ได้” วิคเตอร์ถาม
“เวลานี้กูต้องเป็นหลักให้พ่อกับแม่ งานไหนที่ทำให้สภาพคล่องทางการเงินดีขึ้นกูก็จะทำ”
“ถ้ามึงยืนกรานที่จะเป็นโฮสต์ กูจะให้ฟ้ากับฝนดันมึงเป็นตัวท็อป Elysia” ในเมื่อเพื่อนยืนกรานที่จะเป็นหนุ่มโฮสต์ วิคเตอร์ก็พร้อมผลักดัน
ฟ้า ฟ้าลดา กับ ฝน ฝนธิดา ลูกพี่ลูกน้องของต้นไม้กับวิคเตอร์ เจ้าของ Elysia แม้ทั้งคู่จะยังเรียนปริญญาตรีอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่เมื่อคนหล่อมันดีต่อใจ และจะดีมากแค่ไหนถ้าได้รับการปรนนิบัติจากหนุ่มๆ หน้าตาดีด้วยการเอาอกเอาใจเฉกเช่นนางฟ้าหรือนายหญิง ทั้งคู่จึงสืบทอดอุดมการณ์ด้วยการแอบเปิดบาร์โฮสต์ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาผู้ใหญ่ไปได้ แม้จะเกือบโดนสั่งปิด แต่ก็รอดมาได้เพราะความออดอ้อน
ยามที่ฟ้ากับฝนเรียนอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา บาร์โฮสต์จึงอยู่ในความดูแลของพ่อกับแม่ของทั้งคู่ และลูกพี่ลูกน้องอย่างต้นไม้กับวิคเตอร์ที่ทั้งคู่ฝากฝังให้เข้าไปดูแลความเรียบร้อย
“คล้องได้แล้ว อุ้มกลับบ้านเลยละกัน” ทัชอุ้มกระต่ายน้อยน้ำมนต์ จะเอากลับบ้านทันที“ไม่ได้ๆ เอาหนูกลับบ้างไม่ได้ ให้คุงพ่อยิงโป้งใฉ่แตกเยยนะ” น้ำมนต์ดิ้นกระแด่วๆ ในวงแขนแข็งแรง ร้องโวยวาย ข่มขู่“คุณพ่อดุซะด้วย”“ดุมาก กลัวแน่”“กลัวจังเลยครับ กลัวๆ” ทัชแสร้างทำเป็นกลัวคำข่มขู่นั้น“กลัวก็ปล่อยหนูยงเยย เย่งเป็งเด็กไปได้ หนูทำงางหาตังค์อยู่นะ” น้ำมนต์ตำหนิคนพี่“ผมผิดไปแล้วครับ ขอโทษครับที่เล่นเป็นเด็ก” ทัชวางเด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งพบกันครั้งแรก แต่ก็หลงความน่ารักได้ไม่ยากลง สำนึกผิดไม่ทันเลยทีเดียว“พี่เกมมาเป็นคนขายบ้างเลย” น้ำเสียงกรุ่นโกรธเพราะถูกแกล้ง และต้องการจะเอาคืนให้คนพี่รู้ความรู้สึกของตัวเองบ้าง“ถ้าเพียงออคล้องพี่ได้ต้องเอาพี่กลับบ้านที่อัมพวาด้วยนะครับ”“ไม่เอากลับหรอก เปลืองข้าว” ความเคืองโกรธทำให้เพียงออพูดไปแบบนั้น“ชัดเจน จบแบบเจ็บๆ” เกมแทบกระอักเป็นเลือดกับคำพูดสุดร้ายกาจของกระต่ายน้อยเพียงออเพียะ!!เพียะ!!ฝ่ามือของพิชชี่ตีเข้าที่ต้นแขนของทัช และฝ่ามือของโซดาฟาดใส่ต้นแขนของเกม จากสีหน้าของกระต่ายน้อยทั้งสามก็รู้ว่าถูกเพื่อนๆ ของพวกเธอแกล้ง“แกล้งอะไรคนสวยกัน”“ฉมหน้
สองคุณแม่ต้องไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเป็นแบบแขนยาวกันยูวี กางเกงสปอร์ตสองชั้น ไม่เช่นนั้นก็จะไม่ได้เล่นน้ำ“แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ไม่ชวนพี่นะโมไปไหนบ้างเหรอคะ” มารินถามลูกชาย“ไม่ครับ” เสียงดังฟังชัดแน่วแน่“นะโมไปเที่ยวสวนสัตว์สิคะ มีสัตว์น่ารักๆ เยอะแยะเลย ให้แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์พาไป”“นะโมรู้ ถ้านะโมไป คุณแม่ก็แต่งตัวโป๊ๆ อีก”“ชอบแต่งตัวโป๊กัน ต้องให้ลูกดุ” แบล็คเวลส์หรี่ตามองคนเป็นแม่ เผลอเป็นต้องใส่ชุดโชว์ผิวเนื้อเนียน“คุณป๊าจะตามใจคุณมี้แบบนี้ไม่ได้นะครับ ต้องหัดห้ามบ้าง ไม่ใช่ให้ลูกต้องคอยจัดการตลอด” แมกซ์เวลส์ต่อว่าคนเป็นพ่อ ที่ต้องโดนลูกหลงไปด้วย ข้อหาตามใจแม่มากเกินไป“ครับ” คำเดียวเท่านั้นที่ไนล์จะขอตอบลูกชาย ไม่เช่นนั้นโดนบ่นหูชากว่านี้แน่นอน “เปลี่ยนชุดแล้วก็ไปถ่ายรูปกันต่อได้เลยครับ” เมื่อเปลี่ยนชุดที่พวกตนพอใจแล้ว ก็อนุญาตให้เล่นน้ำได้“มีลูกเหมือนมีพ่อ” มารินกระซิบกับโมนา“ผัวยังไม่หวงขนาดนี้”“ได้ยินนะครับ” สามลูกชายจอมหวงแม่บอกเป็นเสียงเดียวกัน ไม่มีแววล้อเล่นอยู่เลยมารินกับโมนาหันไปยิ้มแหยให้ลูกชาย ก่อนจะไปถ่ายรูป โดยที่ไนล์ยังคงเป็นตากล้องเดนิสกับน้ำมนต์นอนกอดก
“น้องนะโมะมานี่” เดนิสกวักมือเรียกน้ำมนต์“ไม่ไปหยอก” คนถูกเรียกกอดอกหน้างอเง้าบ่งบอกว่าไม่พอใจสุดๆ“ไม่มาหยอ ไม่เย่งด้วยแปกพังปีเยยนะ” คนเรียกเท้าเอวไม่ได้ดั่งใจ พร้อมข่มขู่“ไม่เย่งด้วยแปกพังชาติไปเยย” คำขู่ไม่ได้ผล ถ้าเรียกกันแบบนี้ไม่ต้องเล่นกันแปดพันชาติไปเลย แค่แปดพันปีมันน้อยไป“...น้องคงฉวยมานี่” เดนิสใช้ความคิดเพียงครู่ จึงเรียกน้ำมนต์อีกครั้ง“คงฉวยมาแย้ว มาแย้วๆ” ความขุ่นเคืองพลันหาย แทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้าง รีบลุกแล้ววิ่งไปหาคนเรียก“ต้องเยียกน้องคงฉวยถึงมา” คนพี่มองค้อนคนอายุน้อยกว่า“ก็หนูเป็งคงฉวย เกิดมาฉวยเยย ฉวยฉุดๆ” น้ำมนต์พูดอย่างมั่นใจในความสวยของตัวเอง ที่สวยมาตั้งแต่เกิด“แต่พี่เป็งคงฉวยที่ฉุดในจักวาง” เรื่องความสวยยอมกันไม่ได้ ตนนั้นสวยที่สุดในจักรวาล“หนูชวยฉุดในจักวางแย้ว คุงแม่บอกหนูชวยฉุดในจังวาง” น้ำมนต์ไม่ยอมให้ใครสวยเกินกว่าตนเอง เพราะแม่บอกตนสวยที่สุดในจักรวาล“พี่ฉวยฉุดในจักวางก่อง” เดนิสยอมไม่ได้ ตนเป็นพี่ย่อมสวยที่สุดในจักรวาลก่อน“หนูฉวยฉุดในจักวางก่า” ไม่มีทีท่าว่าน้ำมนต์จะยอมสวยน้อยกว่า เพราะตนนั้นสวยที่สุดในจักรวาลกว่า“พี่ฉวยฉุดในจักวางคงเดียวก่อง
“พี่เกมพูดไม่เพราะฉิบๆ คำ ต้องโดงทำโทษฉิบๆ ที” ทุกครั้งที่เกมเรียก ไอ้โฮป มัน เดนิสจะนับไว้ แต่บางทีก็นับไม่ทันเพราะคนพี่พูดเร็ว ก่อนจะหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ แล้วหย่อนตัวลงมาอีกครั้ง วิ่งไปยังกระเป๋าสัมภาระของตัวเอง หยิบค้อนบี๊บมาตีพี่เกมรัวๆ“ที่นั่งเงียบคือนับว่าพี่พูดไม่เพราะกี่คำเหรอครับ”“ช่าย~~”“แต่วันนี้เดนิสไม่ได้เป็นคุณครูนะครับ”“หมอดุได้”“เป็นหมอทำไมใช้ค้อนล่ะครับ”“เป็งหมอก็ใช้ค้องได้ หมอมีค้อง พี่เกมห้ามเถียง น้ามิยาเป็งหมอ นี่หยางหมอ” ตนเป็นหลานสาวของคุณหมอมิรา หมอก็มีค้อนและใช้ค้อนได้ “หลานคุณหมอนี่เอง แบบนี้ใครจะกล้าเถียง” เกมเอ็นดูเป็นพิเศษตรงที่มีการห้ามเถียงนี่ละ“พี่ยืนยันได้ครับ ก่อนผ่าตัด พี่เห็นค้อนด้วย” โฮปไม่ได้พูดเอาใจเด็กน้อย แต่เขาเห็นค้อนจริงๆ เป็นค้อนสำหรับทางการแพทย์“พี่จ๋าเป็งพะยาดได้”“พยานครับ” โฮปแก้ทันควัน จากพยานกลายเป็นพยาธิเสียอย่างนั้น“ฮ่าๆๆๆ” จากกำลังโมโห โซดาก็หัวเราะได้เพราะความน่ารักของเดนิสโซดาเล่าเรื่องวุ้นให้พิชชี่กับทัชฟังอย่างถึงพริกถึงขิง ทำให้คนที่หลีกหนีการปะทะบ่นอุบ เกิดอยากปะทะขึ้นมาเสียอย่างนั้น มีอย่างที่ไหน ให้แฟนเก่าช่วยรับ
รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของความสนุกสนานพลันหายเมื่อเห็นผู้มาใหม่ ซึ่งไม่มีใครคิดว่าจะมา เพราะตั้งแต่เลิกกับโฮปไป ก็ทำเรื่องย้ายไปเรียนสาขาเดียวกับแฟนใหม่“พี่จ๋าอ้ำๆ” เดนิสมองผู้มาใหม่เพียงแวบเดียว ก็ตั้งใจป้อนผลไม้พี่โฮปต่อ ไม่ทักทาย เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบตน“เห็นโพสต์ในเฟซก็เลยแวะมาเยี่ยม” แม้จะไม่ได้เรียนสาขาเดียวกันแล้ว แต่วุ้นก็ยังเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก หรือแอปพลิเคชันอื่นๆ จึงเห็นความเคลื่อนไหว“แค่มาเยี่ยมจริงๆ เหรอ”“ทำไมพิชชี่ถึงถามวุ้นแบบนั้น”“เห็นว่าเลิกกับแฟน คงไม่คิดจะกลับมาหาโฮปหรอกนะ” พิชชี่ไม่ได้ขุ่นเคืองที่เลิกกับโฮป แต่เป็นเพราะหลังจากนั้นวุ้นทำเป็นไม่รู้จักพวกตนก่อน“พิชชี่น่ะคิดมาก อย่างวุ้นไม่มีทางกลับมาหาโฮปหรอก”“ถ้าโกรธที่เจอแล้วไม่ทักก็ขอโทษด้วย ตอนนั้นบิ๊กไม่อยากให้สุงสิง...”“ไม่อยากให้สุงสิงกับแฟนเก่า รวมทั้งเพื่อนของแฟนเก่า เข้าใจถูกไหม”“ก็ประมาณนั้นแหละ”“เป็นแบบนี้นี่เอง เหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่อยากเข้าใจ มีใครจะเอาอะไรไหม จะลงไปมินิมาร์ท” พิชชี่กระแทกเสียง ก่อนจะลุกขึ้นยืน คำขอโทษไม่ได้ทำให้ความขุ่นเคืองจางหาย และพอจะเดาจุดมุ่งหมายการมาของวุ้นได้“นิกเอาหนม
“เดนิสร้อยอาชีพมาอีกแล้ว” แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ทำหน้าเอือมระอาทันทีที่เห็นน้องสาวอยู่ในชุดเสื้อกาวน์ แต่ใส่หมวกพยาบาล แล้ววันนี้เพิ่มพร็อบเป็นแว่นตาคงแก่เรียน กรอบแว่นหนาเตอะ“พร้อมดูแลพี่จ๋ามากลูกสาวคุณป๊า” มารินพูดยิ้มๆ พลางส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับลูกสาว เมื่อคืนกลับถึงบ้านก็เตรียมของที่จะเอาไปเฝ้าคนเจ็บ เช้าก็ตื่นตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า“เข็มอันใหญ่ไม่ต้องเอาไปหรอกครับ ถ้าโดนขาพี่โฮป ได้ผ่าตัดอีกรอบแน่” ไนล์รู้ว่าต้องอ้างถึงพี่โฮป ลูกสาวถึงจะยอมทำตามโดยง่าย“จริงหยอคะ” ตากลมเบิกกว้าง โยนเข็มฉีดยาอันยักษ์ทิ้งทันที“แล้วจะไปชุดนี้จริงๆ เหรอคะ เราต้องไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกันอีกนะ”“ไปชุดนี้ได้ นิกฉามาด”“โอเคค่ะเดนิสสามารถ” เมื่อลูกสาวสามารถใส่ชุดนี้เดินซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ ก็ป่วยการพูดเปล่าๆ ยังไงก็ต้องรั้นใส่ไปให้ได้“แล้วทำไมต้องใส่แว่น หรือเป็นคุณครูด้วย” แมกซ์เวลส์สงสัย ปกติจะใส่แว่นก็ต่อเมื่อสวมบทบาทเป็นครู“ตานิกตุ่ย” เดนิสถอดแว่นให้พี่ชายได้เห็นดวงตาที่บวมตุ่ย เพราะเมื่อวานร้องไห้อย่างหนัก“ร้องไห้ขนาดนั้นก็ควรตุ่ยอยู่หรอกค่ะ”“ไปเอาเจลเย็นมาให้เดนิส ขึ้นรถจะได้ประคบตา” ไนล์





![เพลินพิศวาส [20++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

