1- เขาคือใคร... คนนั้น

1 เขาคือใคร... คนนั้น

ฉันไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่ผิดหรือไม่ แต่ฉันได้ตัดสินใจแล้ว  !

สามเดือนก่อนหน้านี้ คืนที่ขอบฟ้าตัดสินใจเปลี่ยนชีวิตเธอเอง

ฉันจะไม่ลืมสายตานั้น... ไม่ว่าจะอีกกี่คืน

เธอไม่แน่ใจว่าเลือกสถานที่ถูกหรือไม่ ผับหรูหราอันเก่าแก่ย่านโนลิต้า สถานที่ที่เหมือนเวลาหยุดนิ่งด้วยสไตล์การตกแต่งแบบวินเทจ

เสน่ห์ลึกลับจากผนังแบบอิฐแดงและโคมระย้าสาดสีเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเพลงที่กระหึ่มอยู่ทุกอณูพื้นที่

ผับลับที่เธอจะไม่มีวันลืม

“พี่ฟ้า”

ขอบฟ้า พัชรผลพาณิช หยุดเดินเอี้ยวหน้ากลับไปมองน้องสาว ดารินทร์ พัชรผลพาณิช

รอยยิ้มบางเบาแต่งแต้มอยู่บนใบหน้า เมื่อได้ยินเสียงหวานปรามกระซิบลอยมาพร้อมเพลงอาร์แอนด์บีในผับแห่งนี้ แต่เสียงภายในกลับดังยิ่งกว่าจนหูเธออื้ออึง

“ไม่ต้องห่วงพี่ กลับไปก่อนเถอะ” ปากเธอสั่นเบา ๆ

“แต่ว่า...”

ดารินทร์พาตัวเองไปขวางทาง จ้องตาหวังดึงสติพี่สาวซึ่งกำลังสติหลุดหลังจากรับโทรศัพท์ของพ่อเมื่อช่วงบ่าย

“พี่ฟ้าไม่ควรทำแบบนี้ ไม่จำเป็น” ดารินทร์ย้ำด้วยเสียงกดต่ำ

เธอขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มทั้งหยันชะตาชีวิตและน้อยใจ ก่อนเลือนหายเป็นรอยยิ้มละมุนอ่อนหวาน

“พี่ตัดสินใจแล้ว ในเมื่อพี่เก็บมันไว้มาตลอดชีวิต เรื่องอะไรที่พี่จะยอมเสียมันให้กับคนแปลกหน้าเพื่อเงิน”

“แต่เขาก็เป็นคนแปลกหน้า  !” ดารินทร์แย้งขึ้นแล้วหันกลับไปทางชายหนุ่มผิวทองแดงหนวดเครารกครึ้มตรงบาร์เครื่องดื่ม

“แต่เขาเป็นคนแปลกหน้าที่พี่ได้เลือก อีกอย่างพี่ต้องการให้เป็นเขา”

“ทำไม...” เสียงของดารินทร์แผ่วเบาอย่างไม่เข้าใจ

ขอบฟ้าอึ้งงันไป ตัวเธอเองก็ตอบไม่ได้เช่นกันว่าทำไมจึงต้องเป็นชายคนนั้น

เขาโดดเด่นท่ามกลางคนมากมายด้วยรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ด พับแขนเสื้อถึงข้อศอก และใบหน้าแกร่งดั่งภูผา

ความรู้สึกของเธอรับรู้ถึงบางสิ่งในอากาศ เวลาที่เราทั้งคู่สบตากัน กระแสไฟไหลวนจนผิวเนื้อเธอสะท้าน แค่สบตาลมหายใจพลันหดหาย คล้ายกับว่าเราทั้งคู่แค่รอเวลามาเจอกัน

“อาจเพราะรูปหล่อ” เธอพูดพลางยักไหล่

“ไม่ใช่แค่นั้น ดาวรู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนอันตราย”

ขอบฟ้าสังเกตเห็นว่า เขาไม่ดื่มเหล้า บนบาร์คือม็อกเทลน้ำผลไม้ แม้ว่าในมือจะคีบบุหรี่อยู่ก็ตาม

หรือ... เขานับถือศาสนาเดียวกับว่าที่สามี เธอยกยิ้มเบา ๆ

ชายที่ไม่แตะแอลกอฮอล์

“พี่ว่าเขาเหมาะแล้ว คนที่ใช่”

“พี่ฟ้า  !”

“กลับห้องไปก่อนได้เลย ถ้าเสร็จเรื่องพี่จะตามไป ไม่นานหรอก”

ขอบฟ้าบอกน้องสาวแล้วรีบผละมา เธอไม่อยากให้น้องสาวต้องมากังวลใจเรื่องนี้

พรหมจารี... เจ้าบ่าวอันเคร่งครัดจะไม่มีวันได้มันได้

เธอยิ้มมุมปากเคลื่อนตัวเองด้วยท่าทางมั่นใจในชุดรัดรูปน่ากิน ทิ้งสะโพกตามจังหวะการหายใจของอกแกร่งตรงหน้า

เขาเองก็ชอบเธอเหมือนกัน เธอมั่นใจ

เธอรู้ว่าตัวเองเป็นเช่นไรในชุดรัดรึงสีดำเน้นส่วนโค้ง ทั้งทรวงอกและสะโพก มือยกขึ้นสะบัดผมน้ำตาลเข้มดกหนาให้พ้นไหล่เพื่อเปิดผิวขาวเนียนกลางความสลัวในผับ คลี่ริมฝีปากกว้างอวบอิ่ม ใบหน้าแปลกตาด้วยส่วนผสมเสี้ยวหนึ่งมีสายเลือดโปรตุเกส

สายตาคมเข้มในเงามืดเปล่งประกายขึ้นวาวแสงน่าหลงใหลขณะเธอใกล้เข้าไป ยิ้มเอียงอายเล็กน้อย เพราะว่านี่คือครั้งแรก…

เขาลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเธอมาถึงตัว ไม่มีคำพูดเกริ่นให้มากความเพราะทุกสิ่งล้วนอยู่ในแววตาของคนทั้งคู่ ลำแขนกำยำตวัดโอบเธอทันที

นัยน์ตาเหยี่ยวสีอำพัน…

เธอตื่นตะลึงกับความงามอันน่าหลงใหล รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเหยื่อของนักล่า ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นเพื่อนเขาลุกเดินจากไป

“ผม... ซัลมาน” เสียงเขาต่ำและทุ้ม ลึกลับจนผิวเนื้อสะท้าน

“เป็นชื่อที่แปลกมาก ฉัน... ขอบฟ้า”

เธอเห็นรอยยิ้มในดวงตาแวบหนึ่งระคนความสำนึกผิด แต่เธอไม่เอะใจเลยสักนิด ยังปล่อยให้ตัวเองถูกกอดและพาออกจากผับไปอย่างรวดเร็ว ขึ้นสู่ชั้นวีไอพีของโรงแรมเก่าแก่ในมหานครนิวยอร์ก