20 ดาวซิริอุส

20 ดาวซิริอุส

ในขณะที่ออกแรงกระทุ้งสีข้างม้าด้วยส้นเท้า เขาเริ่มรู้สึกผิดที่พาเธอมาอยู่ในที่อันตราย แต่ความรับผิดชอบก็ยังหนักอึ้งบนบ่า

เขาเหลียวกลับมองโอเอซิสที่เพิ่งจากมา แล้วตัดสินใจเร่งกระตุ้นม้าให้พุ่งตัวไปข้างหน้า วิ่งฝ่าความมืดมิดอนธการบนพื้นทรายเม็ดกรวดนับล้าน ส่งเสียงสวบสาบแรงขึ้น กรวดทรายถูกดีดสูงตามแรงฮ่อเหยียด

นัยน์ตาอำพันเจิดจ้า หรี่แคบต้านแรงลมขณะม้าโผนทะยานพุ่งผ่านรัตติกาลเย็นเยียบในรอมาลซาฮารา

ใต้ดวงดาวเซียะรออฺ[1] เปล่งแสงสุกสกาวใกล้รุ่งเช้า

ถ้าเธอเป็นอะไรไป เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง

ขออัลลอฮ์ทรงเมตตา !

เวลาเดียวกัน ณ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

เสียงละหมาดในช่วงเช้าจางหายไปแล้วพร้อมกับแสงทิฆัมพรเริ่มทอสาดสีทองตรงเส้นขอบฟ้า ที่ซึ่งเส้นโค้งบรรจบกับพื้นน้ำทะเล ภูมิประเทศพิเศษที่ซึ่งซีกหนึ่งเป็นทะเลทราย ซีกหนึ่งเป็นมหาสมุทร

ชีคมูซา ทอดสายตาเหยี่ยวยาวไกลยังอ่าวถมใหม่ เมืองศิวิไลซ์มั่งคั่ง

เขากำลังยืนอยู่ ณ จุดหนึ่งของพระราชวัง ที่ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของแดนดินแห่งนี้ ทรงยืนนิ่ง ทอดพระเนตรเบื้องล่างด้วยดวงตาล้ำลึก ขยับศีรษะเพียงเล็กน้อยยามได้ยินเสียงฝีเท้าขององครักษ์คนสนิทด้านหลัง

“พระองค์”

“น้องชายของเราถึงกองคาราวานหรือยัง” สุรเสียงกังวานต่ำ

“เช้านี้พ่ะย่ะค่ะ” มาลิกตอบอย่างระมัดระวัง

“แล้วคนของเรา”

“ตามไปติด ๆ แบบไม่ให้รู้ตัวพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮึ” เขาแค่นเสียงขยับมุมปากยกยิ้ม “เจ้าซัลมาน คงรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่กีบม้าเราสัมผัสเนินทรายของมัน”

มาลิกนิ่งรอรับสั่งชั่วอึดใจ แต่ยังไม่มีสุรเสียงใดเล็ดลอดออกมาจึงถามย้ำ

“พระองค์จะให้ทำสิ่งใดต่อไป”

“แค่ รอเวลา”

“รอเวลา ?” องครักษ์คนสนิทเอียงศีรษะเอ่ยเสียงแผ่วสงสัย

“เราต้องการทั้งสองสิ่ง สัมปทานและเจ้าสาว เพียงแต่การรอเวลาให้บางอย่างกลมกล่อมยิ่งขึ้น”

องครักษ์นิ่งงัน ยืนรอฟังสุรเสียงเอ่ยคำต่อไป

“ฉันคือชีคมูซา ไม่เคยถูกหยามเกียรติมาก่อน แผ่นดินของเผ่าบานีริยาฮ์จะต้องไม่มีอีกต่อไป ที่ตรงนั้นจะกลายเป็นแหล่งผลิตน้ำมันให้ไซฮาตนาเดีย”

“เกล้ากระหม่อมเกรงว่า...” เสียงทุ้มองครักษ์แผ่วเบาลง

“ฉันรู้มาลิก เผ่านั้นคือแผ่นดินของมารดาซัลมาน แผ่นดินของน้องชายเรา แต่สัมปทานน้ำมันและการควบคุมเผ่าบานีริยาฮ์จะทำให้บัลลังก์ของเรามั่นคง มันคือวิถีทางที่เราพึงกระทำ”

ชีคมูซาหยุดพูดชั่วอึดใจสายตาเหยี่ยวคมดุทอดยาวไกลก่อนหันกายกลับ ลงฝีเท้าหนาแน่นออกจากจุดสูงสุด สถานที่ลับต้องห้าม

“ความอ่อนโยนคือจุดอ่อน”

ชีคหนุ่มเผยคำสอนของพระบิดาออกมาดั่งเสียงกระซิบที่กล่อมเกลาตัวเองมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย สายตาเหยี่ยวยังคงจับจ้องลงยังเบื้องล่าง ทิวทัศน์ชายหาดไซฮาตนาเดียอันรุ่งโรจน์

“อาจเพราะความอิจฉาในอิสระของน้องชายที่เราไม่เคยได้รับ หรือเพราะเห็นพระมารดาทรงเศร้าเสียใจขนาดไหนขณะที่มองสองแม่ลูกอยู่ในวังแห่งนี้ บางครั้งเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองดีนัก”

เสียงทุ้มของชีคหนุ่มลึกเข้าไปในทรวงอก แหงนดวงหน้าขึ้นมอง เหนือท้องฟ้าปรากฏเมฆดำคล้ำลอยต่ำลงอย่างรวดเร็ว เสียงหวีดหวิวแผดก้องคำราม คล้ายหัวใจของเขาในเวลานี้

มืดมนด้วยความโกรธ เกลียด และอิจฉา  อุ้งมือชีคกำแน่นเปล่งสุรเสียงแผ่วเบาทว่าเน้นคำ

“ซัลมาน คิดว่าจะหนีพ้นงั้นหรือ ?”

สายฝนกระหน่ำลงมายังขอบฟ้าเหนืออ่าวไซฮาตนาเดียแล้ว และกำลังเคลื่อนตัวเข้าหาชายฝั่ง มุ่งหน้าสู่มหาราชวังฆอนีม

ชีคหนุ่มหันวรกายกลับเข้าโถงทางยาว ซึ่งทอดตัวไปยังห้องทรงอักษร ทำอย่างที่ทำมาแล้วตลอดชีวิต และเขาหวังว่าเขาจะยังได้ทำหน้าที่นี้ต่อไป โดยที่ไม่มีผู้ใดมาขัดขวางหรือแย่งชิง

อีกไม่กี่วัน ทั้งเจ้าสาวและสัมปทาน จะต้องกลับมาอยู่ในมือเรา

[1] ดาวสิริอุส หรือ ดาวโจร