21  องก์ที่ 2: หมากบนกระดาน - หนีไม่พ้น

21  องก์ที่ 2: หมากบนกระดาน - หนีไม่พ้น

ณ จุดอันสูงสุดโดดเดี่ยว

เหนือเนินทรายคือพระราชวังมลังเมลือง

อำนาจคับฟ้าทว่ามิอาจไว้ใจผู้ใด

เราทุกคนล้วนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดาน

ณ กลางทะเลทรายรอมาลซาฮารา

เฮือก...

ขอบฟ้าสะดุ้งเฮือก

ฝันร้าย...

เธอเอนตัวขึ้นจากที่นอนกะพริบตาขับไล่ความสับสนว่าแท้จริงใช่ฝันหรือไม่

ไอร้อนภายในกระโจมและเสียงลมหอบอู้ภายนอกพัดกรรโชกแรง กระทบผ้าใบกระโจมจนสะบัดพลิ้ว เธอได้กลิ่นผืนทรายอุ่นคลุ้งอยู่รอบตัว

ร่างกายสับสนมึนงงต่อเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ยกมือกุมศีรษะแล้วพบว่าตนเองนั่งอยู่บนเตียงที่สร้างอย่างง่าย ๆ ปูด้วยผ้าเนื้อหยาบ

ลักพาตัว !

เธอเริ่มมีสติกลับคืนมาทบทวนลำดับเหตุการณ์ คืนนั้นเธอถูกวางยา ถูกพาขึ้นม้า และจากนั้น งู !

ซัลมาน !

ดวงตากลมโตเบิกกว้างลดมือลงจากศีรษะ ค่อย ๆ หย่อนเท้าวางบนพื้นแล้วพบว่ามีรองเท้าสานวางอยู่

กระโจม !

เธอแหงนศีรษะมองเพดานกระโจมทำมุมสูงตรงกลาง เนื้อผ้าหนาคล้ายหนังสัตว์ชนิดหนึ่ง กันความร้อนและไอแดดภายนอกได้อย่างดี หัวมุมมีโต๊ะเล็กวางน้ำดื่ม กลางโถงปูด้วยพรมทอมือสีแดง

ชีพจรเธอเต้นกระหน่ำรัวแรง พาร่างลุกยืนก่อนจะโงนเงนชั่วครู่ วางมือบนเตียงแล้วพยุงลุกขึ้นอีกครั้ง

เสื้อผ้า !

ขอบฟ้าคว้าผ้าห่มผืนบางขึ้นพันตัวหน้าแดงซ่านลามลงลำตัวเมื่อพบว่าตัวเองกำลังแก้ผ้า

“ซัลมาน คนทุเรศ”

เสียงหวานสบถดังคิ้วขมวดแน่น เขาลวนลามเธอหรือเปล่า ? เปิดเนื้อตัวดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดผิดปกติ พลันสะดุ้งโหยงเมื่อผ้าม่านกระโจมสะบัดเปิดออก

“ได้ยินเสียงแว่ว ๆ คาดว่าคุณคงตื่นแล้ว”

แสงภายนอกแยงเข้ามาชั่วแวบหนึ่งทำให้ขอบฟ้ารู้ว่าเป็นเวลากลางวัน

ฉันหลับไปนานขนาดไหน ?

“ฉันแก้ผ้า” เธอต่อว่าเขาทันทีที่เห็นหน้าเขา

“คุณไม่สบาย มีไข้” ซัลมานรินน้ำสมุนไพรลงแก้วอย่างใจเย็นแล้วยื่นให้

“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ต้องถอดเสื้อผ้าฉัน”

“อย่าไปคิดมาก ตัวคุณมีแต่เหงื่อต้องเช็ดตัว ดื่มน้ำชาสมุนไพรเสียก่อน สูตรดั้งเดิมชาวอาหรับจะได้หายเจ็บคอ”

เธอจ้องแก้วสเตนเลสบุบบี้มีกลิ่นสมุนไพรโชยขึ้นก็พบว่าตัวเองกำลังกระหายน้ำ จึงคว้ายกดื่ม

“อย่าคิดว่าจะหนีเรื่องนี้ไปได้นะ อึก อึก อึก”

“หนี...” ซัลมานหัวเราะเบา ๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง “ทำไมถึงคิดว่าผมจะหนี นี่มันถิ่นผม” เขาทิ้งตัวลงนอนด้วยความเมื่อยขบ

ขอบฟ้าชำเลืองสายตามองผ่านแก้วน้ำ ด้วยใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ระทึกแปลกพิกล คล้ายกับว่าสิ่งนี้เคยเกิดขึ้น

“คุณมีไข้” จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น เอนตัวนอนตะแคงจ้องเธอเขม็ง “เอาแต่ร้องไห้หาแม่” ดวงหน้าแกร่งเผยรอยยิ้มบางเบา เขาจ้องลึกเหมือนกำลังค้นหาบางอย่าง

“ฉันพูดอะไรออกไป” เสียงเธอเบาหวิว เธอพูดอะไรเกี่ยวกับชีคมูซาหรือเปล่า

“ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ร้องคิดถึงแม่”

“ไม่เชื่อ คุณโกหกฉัน” เธอวางแก้วไว้บนโต๊ะเล็กข้างเตียง

“ผมไม่ได้โกหก”

มือเล็กชะงัก เสียงเขาแหบต่ำลงอย่างที่พาให้เธอใจเต้นรัว แอบชำเลืองมองแล้วพบว่าเขานอนตะแคงข้างมองเธอนิ่ง

“คุณ...”

“คุณตัวสั่น” ซัลมานกระซิบวางนิ้วบนผ้าห่มตรงหัวเข่าหมุนวนเล่น “หนาวและมีไข้ ผมเช็ดตัวให้ก็เท่านั้น”

ดวงตาเขามีประกายสีทองน่าหวาดหวั่นจนเธอต้องหลุบตาหนี มือกร้านที่แรกเริ่มจับเพียงปลายนิ้ว เลื่อนขึ้นมาข้อมือทีละน้อยจ้องเธอยามเขารวบท่อนแขน ค่อย ๆ ดึงจนเธอโน้มลำตัวอยู่ด้านบน ดวงตาเธอวูบไหวยามสบตาทองอำพันล้ำลึก

ร่างกายเธอนิ่งงันปล่อยให้มืออุ่นเลื่อนหาลำคอก่อนจะขยับขึ้นถึงกรอบหน้าประคองเธอไว้ด้วยอุ้งมือเดียว

“ถ้าคุณคิดหนี จงหนีให้พ้น มิเช่นนั้น คุณจะผูกติดกับผมไปตลอดขอบฟ้า”

เขาทอดเสียงกดลึก หลุบเปลือกตาจ้องริมฝีปาก ลำคอขยับกลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกเคลื่อนแรง ขอบฟ้ารีบกระถดถอยแต่เขายังดึงไว้

“หากเป็นผม ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณมาไกลถึงกลางทะเลทราย”