19 ดาวโจร

19 ดาวโจร

ในเวลาต่อมาหลังจากที่ดารินทร์เผชิญหน้ากับชีคมูซา อีกฟากฝั่งหนึ่งทางทิศเหนือของเมืองไซฮาตนาเดีย กลางทะเลทรายรอมาลซาฮารา

แดดช่วงสายแม้ว่าไม่ร้อนมากนัก ทว่าสำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยคล้ายกับนอนอยู่บนเตาอบขนาดใหญ่ ขอบฟ้าพลิกตัวขยับเปลือกตาขึ้นมองอีกคนที่ยังนอนนิ่ง

“คุณตื่นหรือยัง ฉันชวนคุยได้ไหม” เธอเปล่งเสียงอ่อนล้า แล้วเห็นมุมปากเขายักขึ้นชั่วแวบหนึ่งก่อนเลือนหาย

“คุยเรื่องอะไร”

“คุณเดินทางด้วยม้า ทำไมเราถึงไม่หลงทาง” เธอเห็นมุมปากเขาขยับขึ้นชัดเจน “ตลกอะไร”

“ตลกสิ เห็นนี่ไหม”

เขายกข้อมือขึ้นสูงจนเธอมองเห็นนาฬิกาหรูราคาแพง

“นาฬิกา ?”

“นาฬิกาแบบมีเข็มทิศในตัว” เขาวางมือลงบนอกเหมือนเดิม หลับตาลง แต่ยังเงี่ยหูฟังเสียงหวาน ๆ

“แล้วถ้าหากไม่มีเข็มทิศล่ะ คุณเดินทางยังไง”

“ผมเกิดและเติบโตมากับทะเลทราย ถูกสั่งสอนเรื่องการดูทิศทางจากดวงดาว ฉะนั้นหากเราเดินทางกันตอนกลางคืน คุณไม่ต้องกังวลว่าผมจะพาหลงทาง”

“ดวงดาวงั้นเหรอ สอนให้ฉันบ้างได้ไหม”

เขาขยับยิ้มลืมตาแล้วเอี้ยวคอมอง เป็นขอบฟ้าเองที่พูดจบกลับปิดเปลือกตาลงด้วยความง่วงงุน

“แน่อน ผมรับปาก พักผ่อนเถอะ ตื่นแล้วเราต้องเดินทางอีกไกล”

มุมปากเขายังคงโค้งเป็นรอยยิ้ม แม้ว่าคนที่ถามจะหลับไปแล้วพร้อมเสียงกรนเบา ๆ ไม่ทันได้ฟังเขาพูดจนจบด้วยซ้ำ

คุณจะได้เรียนรู้อีกมากขอบฟ้า และอีกนานเลย

ลำแสงทิวากรหมดลงไปนานแล้ว เมื่อร่างสองร่างกระดอนอยู่บนหลังอาชาตัวเดียวกัน คนร่างเล็กกว่าด้านหน้ายังคงนั่งพิงเอนกายไปด้านหลังโดยใช้แผงอกของซัลมานแทนหมอนหนุนนอน

เธอสั่นไหวกับความแนบชิดแบบนี้ ปรือตาสะลึมสะลือมองท้องฟ้า ค่ำคืนนี้ไร้แสงจันทร์ เห็นเพียงดวงดาวเจิดจรัสแข่งกันส่องแสงเปล่งประกาย

“คุณว่าบนท้องฟ้าจะมีคนอื่นอาศัยไหม”

จู่ ๆ ขอบฟ้าก็ชวนคุยทำลายความเงียบ เธอซุกตัวลงดั่งนกน้อยหลงทาง ใจหมดแรงจะขัดขืนอ่อนเพลียจากการเดินทางและต้องการเพียงหลับตา

แผงอกด้านหลังกระเพื่อมไหวก่อนคลื่นเสียงต่ำทุ้มค่อยเอ่ยขึ้น  จนเธอสะท้าน

“หมายถึงพวกมนุษย์ต่างดาวงั้นเหรอ”

“ไม่รู้สิ” เธอไหวไหล่เล็กเบา ๆ วางมือบนมือแกร่งขณะที่เขาทาบหน้าท้องเธอไว้กันตก มือที่เคยรัดเธอแน่นยิ่งทำให้ความรู้สึกหนึ่งหลั่งไหลออกมาทั้งที่คิดว่าจะปิดตาย

“ถ้าไม่มีพวกผู้คน ก็คงพวกสัตว์ละมั้ง คุณคิดว่าดาวพวกนั้นเป็นจริงอย่างในตำนานไหม”

“ตำนาน ? คุณอาจจะเหนื่อยเกินไปถึงชวนคุยเรื่องไร้สาระ”

เขาหัวเราะในลำคอเกยคางบนศีรษะเล็ก รู้สึกถึงความหวั่นไหวเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นข้างใน เขาไม่เคยให้หญิงสาวคนไหนซ้อนด้านหน้ามาก่อน ร่างอ่อนหวานกำลังทำให้เขารู้สึกต้องการปกป้องเธอไปตลอดชีวิต และมันคงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าเขาเอาความรู้สึกนี้ใส่ลงไปในเกมที่ต้องเล่น

“ไร้สาระอะไรกัน โน่น... ดูกลุ่มดาวพวกนั้นสิ ดาวลูกไก่”

“ดาวลูกไก่ ?”

“อ้าว ก็พวกลูกไก่กระโจนตามแม่มันเข้ากองไฟไง คุณไม่เคยได้ยินตำนานนี้เหรอ ?”

ขอบฟ้าอยากเอี้ยวคอกลับไปมองสีหน้าเขา แต่เรี่ยวแรงหดหายทำได้เพียงขยับศีรษะเข้าซอกหัวไหล่เอาหน้าซุกลง หัวใจเต้นอ่อนลง อุ่นใจที่มีเขาอยู่ด้านหลังดั่งกำแพงที่กั้นเธอจากอันตรายทุกสิ่ง

“ดาวลูกไก่อะไรกัน นั่นอัลทูรัยยา[1] เป็นกระจุกดาวกลุ่มหนึ่ง”

“อัลทูรัยยา” สำเนียงอาหรับพาให้ลมหายใจเธอติดขัด ร่างเล็กพึมพำในลำคอ

“มันอยู่ในคัมภีร์กุรอาน หากศรัทธาไปถึงกลุ่มดาวลูกไก่ชายคนหนึ่งจากหมู่ดาวเหล่านี้จะพานพบสิ่งนั้นอย่างแน่นอน”

“เห็นไหม คุณยังพูดว่าดาวลูกไก่”

ซัลมานคลี่ยิ้มกว้างแล้วปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ลมพัดเอื่อยรอบกายคล้ายลมหายใจร้อนผ่าวเขาที่พ่นออกเพื่อลดความหนักหน่วง อ้อมแขนรัดร่างอรชรแน่นขึ้นไม่รู้ตัว

เธอยังซุกซบหรี่เปลือกตามองความเวิ้งว้างคล้ายหัวใจของเธอในตอนนี้ เธอลังเลไม่แน่ชัดว่าก้อนความรู้สึกปั่นป่วนทว่าอบอุ่นนี้คืออะไร

เธอโทษความเหนื่อยล้าของการเดินทางทำให้เธอเบื่อที่จะขัดขืน เธอขดตัวโอบรัดร่างกำยำไว้ สั่นเทาจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน

“ฉันรู้สึกหนาวจังเลย”

“อากาศใกล้เช้ามักหนาวเย็นที่สุด แต่อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็ขึ้นแล้ว จากนั้นเราจะถึงกองคาราวาน” เสียงทุ้มต่ำลึกในทรวงอก

ร่างเล็กด้านหน้าเขาสั่นเทิ้ม มีไอร้อนอ้าวบนแผ่นหลังจนรู้สึกถึงความชื้นเหงื่อ แม้ว่าอุณหภูมิกลางทะเลทรายเย็นเยียบ

เขาเริ่มเอะใจแล้วชะลอม้าทันที ยกมือแตะบนหน้าผากเธอพลันสะท้านขึ้น เขาพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกมา

อ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดร่างเล็กที่สั่นระริกจากพิษไข้ ร้อนผ่าวราวเปลวไฟ นับจากที่ถูกลักพาตัว เธอเข้มแข็งมาโดยตลอด ทว่าในเวลานี้เขาตระหนักได้ว่าร่างในอ้อมกอดบอบบางเพียงใด

นี่เขากำลังทำอะไรอยู่ ? เขากำลังจะฆ่าเธออย่างไม่รู้ตัวใช่ไหม ?

[1] al-Thurayya