เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 3
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-29 23:56:23แต่เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่เวลาจะมาชื่นชมความหล่อของใคร!
มาธวีตำหนิตัวเองที่ปล่อยให้ความหล่อครอบงำแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดึงสีหน้าให้กลับมาดูเป็นคนมั่นใจและพร้อมจะปกป้องตัวเองในทุกเมื่อ หากอีกฝ่ายมีท่าทีคุกคามเป็นภัยต่อเธอ
“เอ่อ มีอะไรอยากให้ช่วยไหมครับ คือผมกำลังจะไปทางหมู่บ้านวิไล ถ้าผ่านจุดที่คุณจะไปแล้วไม่รังเกียจที่รถมันเก่า จะนั่งไปด้วยกันก็ได้นะครับ”
ภูผาพยายามทำเสียงให้นุ่มนวลที่สุด ครั้นเมื่อเห็นหญิงสาวนิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบ เขาก็ฉุกคิดได้ว่าเธออาจจะไปหมู่บ้านอื่น
“หรือถ้าคุณจะไปหมู่บ้านข้าง ๆ ผมแวะไปส่งให้ได้ แต่ขอแวะเอามะม่วงไปส่งก่อน” แล้วเขาก็โคลงศีรษะไปทางกระบะหลัง
มาธวีเผยอปากแต่ชั่วอึดใจก็เม้มแน่นตามเดิม จริงอยู่ว่าเธอมีจุดหมายปลายทางเดียวกันกับอีกฝ่าย แต่พอข่าวหนุ่มล่อลวงสาวขึ้นรถแล้วนำไปหมกไว้ในสวนยางหลังเสร็จกิจที่ดังครึกโครมเมื่อหลายวันก่อนผุดขึ้นในหัว เธอก็เปลี่ยนใจกะทันหัน
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันโทรบอกคนที่บ้านแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาคงออกมารับ ขอบคุณนะคะ”
ถึงเขาจะหล่อแบบบ้าน ๆ และดูไม่น่ามีพิษภัย แต่การนั่งรถไปกับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งเจอในวันที่ตั้งใจเซอร์ไพรส์ผู้ปกครองด้วยการนั่งรถทัวร์กลับบ้านโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า มันไม่ใช่การกระทำที่รอบคอบสักเท่าไร
ดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่ประเภทช่างตื๊อ เมื่อเธอปฏิเสธน้ำใจ เขาก็ทำเพียงพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ ก่อนจะเร่งเครื่องขับจากไป
ส่วนมาธวีก็ลากกระเป๋ามายืนหลบแดดพลางชะเง้อคอมองหารถรับจ้างที่จำได้ว่าปกติจะจอดรอรับผู้โดยสารอยู่แถว ๆ นี้ราวสี่ห้าคัน
แต่จนแล้วจนรอด เธอก็หาไม่เจอสักคัน
“หายไปไหนกันหมด”
และในขณะที่คนหนึ่งกำลังชะเง้อคอจนใกล้จะเป็นยีราฟคอยาว ใครอีกคนก็ยังไม่ได้ขับไปไหนไกล
สวยถูกใจ ยิ่งพอโดนเธอปฏิเสธ เขาก็ยิ่งตาลุกวาว!
แต่จะให้ตื๊อต่อมันก็เสียหน้า เสียเชิงชาย นี่ใครครับ นี่คุณภูผา วิศวกรที่เดินเข้าร้านเหล้าทีไรก็มีสาว ๆ ส่งสายตาให้นับไม่ถ้วนเชียวนะ
แต่ก็นั่นแหละ จะให้ตัดใจโดยไม่ลองทำอะไรต่อเลย มันก็น่าเสียดายอีก
คนมีฟอร์มจอดแอบมองสาว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจขับรถวนกลับเข้าไปในตลาด แล้วขับผ่านจุดที่เธอยืนอยู่อีกครั้ง
หากเธอร้องทักเพราะจำได้ เขาก็แค่อ้างว่าลืมซื้อของในตลาดเลยวนกลับมาซื้อ ถึงอย่างไรของที่มารดาฝากซื้อจริง ๆ ก็มีเพียบ เต็มท้ายรถ
ทว่า...
รอบที่หนึ่ง หล่อนเอาแต่ก้มหน้ากดโทรศัพท์
รอบที่สอง หล่อนยืนหันหลัง ไม่ทันเห็นรถเพราะมัวแต่ซื้อโตเกียว
รอบที่สาม หล่อนยืนหันหลังเหมือนเดิม เพียงแต่ขยับไปยืนอยู่หน้าร้านน้ำ
เออ ก็ได้ ไอ้ผายอมแพ้แล้ว
ไปครับ กลับบ้าน!
มาธวีเริ่มหน้าง้ำงอ แม้จะได้โตเกียวประทังความหิว เพราะเวลาเดินทางไปไหนเธอจะกินเพียงขนมปังห่อเล็ก ๆ กับจิบน้ำแก้กระหาย เพื่อไม่ให้ตัวเองปวดท้องกลางทาง แต่การนั่งรถไกล ๆ ก็ทำเอาปวดเมื่อยไปทั้งตัว
หญิงสาวยืนกระสับกระส่าย อดทนรอรถรับจ้างอีกพักใหญ่ก็ตัดสินใจโยนความคิดอยากเซอร์ไพรส์ผู้ปกครองทิ้งไป เธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาคนเดียวที่สามารถมารับเธอได้ เพราะป่านนี้บิดาผู้มีนิสัยไม่ชอบพกโทรศัพท์ คงกำลังนั่งพะเน้าพะนอต้นไม้ที่เพิ่งเอามาลงปลูกอยู่ในสวนหลังบ้าน
เพียงแต่ ...
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
“โอ๊ย นี่มันวันอะไรกันเนี่ยยยยยย”
มาธวีแบะปาก นึกอยากร้องไห้ มารดาไม่รับสายเลยแม้เธอจะกดโทรซ้ำถึงสามรอบ ก็ไม่รู้ว่ากำลังเดินออกกำลังกายรอบบ้าน ทำกับข้าวหรือคุยติดลมอยู่กับเพื่อนบ้าน
อย่าบอกนะว่าเธอต้องเดินกลับบ้านเองน่ะ เฮ้อ~
ไม่อยากเหนื่อยไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกเท่าไรเลย หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ๆ รวบรวมแรงใจและกำลังกายที่เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ก้าวเท้าออกจากร่มไม้ด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว
บทล่าสุด
ล้อมรักริมรั้ว ตอนพิเศษ 9
ทว่าพอเอาเข้าจริง ท่าทางของสามพ่อลูกที่กำลังช่วยกันซักเสื้อผ้าที่เลอะโคลนก็เก้กังเหลือทน แถมมีแววจะทำเสื้อขาวเลอะกว่าเดิม เพราะเล่นวางแผ่บนพื้นปูนของลานซักล้างไม่น่ารอด ...มาธวีส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ หยิบโทรศัพท์มากดถ่ายภาพความน่าบ่นแต่ก็น่าเอ็นดูนั้นเก็บไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแต่แล้วไป ๆ มา ๆ การซักผ้าก็กลับกลายเป็นความโกลาหล เมื่อเธอบอกให้ภีมวัจน์เดินไปลากสายยางมาให้ ทว่าน้ำที่ควรลงกะละมังกลับพุ่งใส่เธอแทน“กรี๊ดดดดด”เด็กหญิงภัณฑิราที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลอยได้รับลูกหลงไปเต็ม ๆ เจ้าตัวน้อยร้องกรี๊ดกร๊าด ครั้นพอเห็นคนถือสายยางหัวเราะลั่น แลบลิ้นเย้ยเยาะก็โมโห พุ่งเข้าไปผลักจนพี่ชายหงายหลังลงกะละมังผ้าภีมวัจน์ตาลุกวาว ถึงจะรักน้องแค่ไหนแต่ด้วยนิสัยไม่ยอมคนเลยดึงร่างเล็กให้ล้มลงมาในกะละมังด้วยกันโพละ!น้ำหนักที่มากเกินไปทำให้กะละมังแตก แยกเป็นสองส่วน“คลื่น! แคลร์!”มาธวีหวีดลั่น ภูผาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ทั้งสองรีบฉุดลูก ๆ ให้ลุกขึ้นเพราะกลัวโดนกะละมังบาดแต่ยังไม่ทันจะได้สำรวจหาร่องรอยบาดแผล เจ้าสองแสบที่หลงคิดว่าแม่ดุและจะตีอีกก็พากันวิ่งแจ้นหนีออกไปทางสวนของบ้านเธอ ซึ่งจวบจนถึงบ
ล้อมรักริมรั้ว ตอนพิเศษ 8
การเป็นแม่ลูกสองและใช้ชีวิตในต่างจังหวัดไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่ายเลยเมื่อดันมีปู่ยาตายายที่ขยันเอาอกเอาใจหลาน และมีพ่อที่ขยันตามใจลูก แล้วพากันเล่นอะไรแผลง ๆอย่างเช่นวันนี้!มาธวียืนเท้าเอว กราดสายตามองสามพ่อลูกที่ยืนก้มหน้า ท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมแล้วสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความโมโหอย่างยิ่งยวด“พี่ผา หนูบอกให้พี่ไปทำอะไรคะ”เจ้าของชื่อกลืนน้ำลายเอื้อก เงยขึ้นสบสายตากรุ่นด้วยความโมโหของภรรยาแล้วอ้อมแอ้มตอบเสียงแผ่ว“ไป...ไปตามลูกมากินข้าวครับ”“แล้วพี่ไปตามลูกอีท่าไหน ถึงได้กลับมาตัวเปื้อนโคลนกันหมดแบบนี้!!”“อ่า ก็...ก็ลงไปตามลูกในสระครับ”วันนี้ภูผาสั่งให้คนงานสูบน้ำในบ่อปลาท้ายสวนเพื่อเอาปลามาขาย เจ้าสองแสบขอตามไปดูด้วย ตอนแรกก็เห็นนั่งเล่นกับเจ้าเปี๊ยกเจ้าต๋องที่ใต้ร่มไม้ แต่พอหันมาอีกทีลูก ๆ ก็ลงไปวิ่งกรี๊ด ๆ ล้มหน้าทิ่มกันอยู่ในสระแล้ว“ลงไปตามหรือลงไปเล่นด้วยกันกันแน่คะ ดูสิเนี่ย เสื้อสีอ่อนกันทั้งนั้นเลยด้วย”เธอบ่นเสียงดัง พลางใช้ไม้เรียวในมือชี้ไปยังกะละมังที่มีเสื้อแช่อยู่ นี่ถ้าไม่เอะใจเดินไปเก็บมะละกอที่หลังบ้านมาทำแกงส้มแล้วเจอเข้า เธอก็คงไม่รู้เลยว่าสามหน่อหนีไปเล่นโคลนกันมา“ม
ล้อมรักริมรั้ว ตอนพิเศษ 7
“เจ้าคลื่น!!”เด็กชายภีมวัจน์สะดุ้ง ยกมือปิดปาก เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดความจริงเยอะเกินไป“โอ๊ะ คลื่นไม่ค่อยหิวแล้วครับ”แล้วเด็กชายก็วิ่งตึง ๆ หนีออกไปด้านนอก ปากตะโกนเรียกหาน้าเปี๊ยกน้าต๋อง สององค์รักษ์ที่ไม่เพียงใจดีแต่ยังคอยปกป้องเสมอยามพ่อแม่ดุหรือตีภูผาทำท่าจะวิ่งตาม แต่เพิ่งก้าวขาได้ก้าวเดียว เสียงเย็นเยียบด้านหลังก็ดังขึ้น“พี่ผา”เท้าที่ก้าวไปข้างหน้า พลันหดกลับมาวางชิดกับอีกข้างตามเดิมทันที พร้อมกับความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว‘ซวยแล้วกู!’“ครับ”ภูผาขานรับ และเมื่อสบเข้ากับสายตาดุ ๆ ของภรรยาเขาก็ส่งยิ้มประจบแล้วเดินไปโอบกอดเธอหลวม ๆ อิงสันกรามกับข้างขมับเธอ เอ่ยเสียงอ่อย ๆ อย่างที่รู้ว่าจะทำให้เธอใจอ่อน“พี่ขอโทษครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ลูกกินเยอะ แต่หันมาอีกทีลูกก็แกะห่อที่สองแล้ว พอพี่จะเก็บลูกก็แบะปาก ทำท่าจะร้องไห้กลางตลาด”“...”“ไม่ใช่ว่าพี่อยากตามใจลูกทุกเรื่องนะ แต่พี่ก็แพ้ลูกอ้อนเจ้าลูกหมู เหมือนที่หนูแพ้นั่นแหละครับ”ภูผาทำหน้าสลด มาธวีมองเขาแล้วคลายหัวคิ้ว เข้าใจสถานการณ์นั้นเป็นอย่างดีภีมวัจน์เป็นเด็กช่างพูดช่างอ้อนตามประสาเด็กเติบโตมาท่ามกลางสองครอบครัวที่รุมเอาอ
ล้อมรักริมรั้ว ตอนพิเศษ 6
“แม๊~”เสียงใส ๆ ร้องตะโกนดังลั่นแล้วตามมาด้วยเสียงตึงตัง ดึงให้คนที่กำลังจมอยู่กับห้วงความคิดหันไปมอง ชั่วอึดใจเธอก็ได้เห็นร่างเล็กป้อมของเด็กชายภีมวัจน์วัยสามขวบ ซอยขาวิ่งเข้าบ้านมาอย่างที่คาดคิดไว้“คลื่นนน แม่บอกแล้วไงครับว่าอย่าวิ่ง!”มาธวีร้องเอ็ดลูกชายที่สอนกี่ครั้งก็ไม่ยอมจำ หากพอเจ้าตัวแสบกลับกระโจนเข้ามากอดขา แหงนหน้าขึ้นมองเธอแล้วทำตาปริบ ๆ ใส่ ปากอ้อนว่า“หิวจังเลยครับบบบ”หัวใจคนของเป็นแม่ก็อ่อนยวบ ดุต่อไม่ลง เธอโคลงศีรษะให้กับนิสัยที่แก้ไม่เคยหายของตน ยื่นมือไปหยิบเศษฟางที่ติดอยู่ตามกลุ่มผมของลูกลิงที่เกาะเธอไม่ปล่อย“เรานี่น้าาา”เหมือนจะบ่นทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู“ถ้าหิวแล้วก็รีบไปอาบน้ำ วันนี้แม่ทำแกงจืดวุ้นเส้นไว้ให้ด้วยน้าาา”“วันนี้คลื่นอยากกินไข่เจียวอีก”คำขอทำเอาคนตั้งใจล้างและหั่นผักทุกชิ้น ปั้นหมูสับปรุงรสเองกับมือตามสูตรที่ได้จากมารดาถึงกับชะงักลูกชายเธอติดไข่เจียว แต่ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นเด็กกินง่ายเลี้ยงง่ายอะไรหรอกนะ เจ้าอ้วนแค่ไม่ชอบกินผัก แล้วไข่เจียวก็เป็นเมนูที่ได้กินไวที่สุดเท่านั้นเองสงสัยต้องปรับทัศนคติกันหน่อย ...หญิงสาวย่อตัวลงนั่งยอง
ล้อมรักริมรั้ว ตอนพิเศษ 5
“พี่รักหนูที่สุดเลย”ภูผากระซิบบอกชิดขมับชื้น งับหัวไหล่มนจนขึ้นรอยแดงพลางบดควงสะโพก กระทั่งร่องรักรีดเค้นความรักจากเขาไปจนครบทุกหยาดหยด เขาก็ค่อย ๆ ถอดถอน รูดถุงยางออกจากตัวตน“พะ...พัก พี่ ฮื่อ หนูขอพักก่อน พักก่อน”คนยังหอบฮักพยายามเค้นเสียงบอก แล้วทิ้งตัวนอนแผ่บนที่นอนอย่างอ่อนแรง หางตาเธอเปียกชื้น จุดที่ถูกทารุณก็ชาดิก กระนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการเติมเต็มของเขา ทำเธออิ่มเอมความสุขจนแทบล้นทะลักออกทางปากเห็นเธอเหมือนจะไม่ไหวภูผาเลยยอมยั้งใจ หยุดชั่วคราว เขารั้งเธอมานอนเกยบนอก พรมจูบตามดวงหน้าชื้นเหงื่อของคนเพิ่งเสร็จสมหนที่สี่เป็นเชิงปลอบ ก่อนแววตาพราวระยับเปี่ยมด้วยความสุขจะเลื่อนไปมองแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอนี่ไม่ใช่แหวนขอแต่งงานแต่เป็นแหวนขอจอง อย่างน้อย ๆ ก็จองไปจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยลงตัวมาธวีเห็นว่าเขายิ้ม มองแหวนด้วยแววตาหวามหวานอีกแล้ว เธอก็คลี่ยิ้ม อิงศีรษะกับสันกรามคนตัวโตแล้วถูไถในกิริยาออดอ้อน“จริง ๆ หนูมีแหวนมาให้พี่ด้วยนะ แต่ว่ามันอยู่ในกระเป๋า”เมื่อเย็นเธอรีบจนลืมหยิบมันออกมาจากช่องลับของกระเป๋าเดินทาง ทั้งที่ตั้งใจจะเอาไปร้านอาหารด้วยครั้นพอตั้งใจว่ากล
ล้อมรักริมรั้ว ตอนพิเศษ 4
“โล่งอกที่หนูชอบ”“ไม่ใช่แค่ชอบ แต่หนูยังเซอร์ไพรส์มาก ๆ ด้วยที่พี่จองร้านนี้ได้”Mystery ไม่เพียงเป็นร้านดังในโลกโซเซียล แต่ยังเป็นร้านที่เธอเคยยื่นรีวิวให้เขาดูพร้อมกับเปรยเอาไว้ว่าถ้ามีโอกาสก็อยากมาลองสักครั้ง ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำได้ที่สำคัญตำแหน่งโต๊ะของพวกเธอยังตั้งอยู่บริเวณปลายแหลมของหาด ทำให้สามารถมองวิวสวย ๆ ของทะเลยามเย็นได้เกือบ 360 องศาเลยทีเดียว“ก็พี่เก่ง”ภูผายืดอกโอ้อวด แม้ในความเป็นจริงคือเขาแชทมาขอจองกับทางร้านล่วงหน้าตั้งแต่หลายเดือนก่อน“ค่า ๆ เก่งที่สุด”มาธวีหัวเราะคิก พยักหน้าว่าเห็นด้วย แล้วเธอก็นึกอยากเปลี่ยนคำชมหลังจากได้เห็นบรรดาอาหารที่ภูผาสั่งไว้ล่วงหน้า หนึ่ง สอง สาม ...เธอนับในใจแล้วก็ทำตาโตหะ...หก หกจานแล้ว!“พี่ผา คือ...โต๊ะเราได้ของครบแล้วใช่ไหมคะ?”“ยังครับ เหลือของหวาน แต่พี่บอกให้เขาเสิร์ฟตอนเราใกล้จะกินเสร็จ ทำไมครับ หรือว่าหนูอยากให้เขาเสิร์ฟเลย ได้นะเดี๋ยวพี่บอกเขาให้”ภูผาวางมือจากกุ้งที่กำลังแกะแล้วทำท่าจะยกมือขึ้น มาธวีเห็นแบบนั้นก็รีบคว้าเอาไว้ก่อนที่เขาจะเรียกพนักงานมาจริง ๆ“ไม่ ๆ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ที่หนูถามคือหนูกลัวว่าเราจะกินไม่หมด
บางทีคุณอาจจะชอบ
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่659.5K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา359.3K viewsวิศวะลวงรักร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์37.7K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ99.5K viewsอุบัติแค้น ลิขิตรัก
กมนีย์1.2K viewsห้วงรักไฟเสน่หา
เทียนธีรา163 viewsไฟล่าไฟ
เย้ายวนรัก105 viewsFriend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน
นามปากกา เมรัญญา16 views
