ตอนที่ 2

บุษบารับไหว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พาร่างอวบอิ่มมาใกล้ ชะโงกหน้ามองมะม่วงที่นอนเรียงรายในตะกร้าพลาสติกหูเหล็กแล้วยิ้มอย่างพอใจ

“รอบนี้ลูกยังใหญ่และสวยเหมือนเดิมเลยนะ”

แม้จุดเริ่มที่บุษบาสั่งผลไม้จากสวนของเมฆากับนภาจะเป็นเพราะรู้จักกัน แต่สิ่งที่ทำให้เธอยังเป็นลูกค้าประจำ สั่งจวบจนถึงปัจจุบันคือผลผลิตที่ดี สมราคา

ไม่มีการเอาเปรียบด้วยการแอบใส่ลูกเล็กไม่ได้ขนาด หรือยัดลูกช้ำจนเน่าในปนมา แถมอีกฝ่ายยังบริการมาส่งให้ฟรีถึงที่

“ผมตั้งใจคัดให้น้าบุษเป็นพิเศษเลยครับ”

ภูผาพูดเอาใจด้วยประโยคที่รู้ว่าจะทำให้แม่ค้าร้านนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

“แล้วถ้าอยากพิเศษกว่านี้ต้องทำยังไงจ๊ะ”

ปนัดดาพูดหยอก แววตาที่มองชายตัวสูงใหญ่หวานเชื่อม สื่อความในใจออกมาอย่างไม่คิดปิดบังว่าเธอชอบเขา

แน่นอนว่าภูผามองออก หากเป็นสมัยเรียนเขาคงไม่รีรอที่จะสานต่อ หากแต่เป็นความสัมพันธ์ชั่วคืนและไม่มีสถานะ

ทว่าสังคมคนเมืองกับคนที่นี่ต่างกัน

ที่บ้านเกิดมีแต่คนรู้จัก และพร้อมจะใส่ใจเรื่องส่วนตัวแม้เขาไม่ต้องการ ดังนั้นต่อให้อดจนท้องกิ่วก็ต้องเก็บเขี้ยวเล็บให้อยู่ถูกที่ถูกทาง ป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต

“ก็ต้องสั่งผลไม้สวนพี่บ่อย ๆ”

ภูผาหยอกกลับยิ้ม ๆ แล้วหันไปยกมือไหว้ รับเงินมา

“ขอบคุณครับน้าบุษ”

ชายหนุ่มสนทนาปราศรัยกับสองแม่ค้าต่ออีกครู่ก็ขอตัวไปส่งมะม่วงที่ร้านอื่นต่อ โดยมีสายตาเสียดายของลูกสาวเจ้าของแผงติดตาม พร้อมอดคิดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเขาถึงไม่เคยข้ามสะพานที่เธอพยายามทอดไปหาเลยสักครั้ง

เอ๊ะ! หรือว่าจะไม่ได้ชอบผู้หญิง

คิดถึงตรงนี้ใบหน้าติดหมวยก็ง้ำงอ ถึงเธอจะเปิดกว้างเรื่องเพศและไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจรังงอน แต่กับคนนี้ไม่ได้นะ เสียดายของ!

ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงภูผาก็ส่งมะม่วงครบทุกร้าน ชายหนุ่มแวะซื้อของตามรายการที่มารดาจดมาให้ และน้ำมะพร้าวสดไว้ดื่มแก้กระหาย ก่อนโจนขึ้นรถยนต์คู่ใจของบ้าน มุ่งหน้าสู่จุดหมายที่สองของวันนี้

ทว่าเพิ่งเลี้ยวออกมาจากตลาดได้เพียงไม่กี่เมตร ภาพหญิงสาวที่กำลังเดินอยู่ริมถนนก็ทำให้เท้าใหญ่ยกขึ้นจากคันเร่ง ภูผากระพริบตาปริบ ๆ แล้วหรี่ตาเพ่งมองเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ทั้งอึ้ง ขำ และสงสัย

ร่างอรชรสวมเสื้อครอปแฟชัน ทรงแขนตุ๊กตาสีขาวคู่กับกางเกงยีนรัดรูปสีอ่อนที่แทบจะเน้นทุกสัดส่วน โดยเฉพาะขาเรียวยาว

มือข้างหนึ่งของเธอพยายามลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีเหลืองมัสตาร์ด ท่าทางทุลักทุเล ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะคุณเธอเล่นสวมรองเท้าแบบมีส้น แถมยังเดินบนถนนที่ขรุขระ

ภูผาจิ๊ปากติด ๆ กัน แม้มองไม่เห็นใบหน้าเพราะอีกฝ่ายหันหลังให้ แต่เครื่องแต่งกายที่ฟ้องถึงความมั่นอกมั่นใจในตัวเอง และผิวพรรณขาวผ่องบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายต้องหน้าตาดีไม่น้อย

ดังนั้นคำถามต่อไปก็คือ เธอเป็นลูกสาวบ้านไหน?

แล้วจะกลับมาอยู่แค่ชั่วคราวหรือถาวร? 

แปลก ...

หญิงสาวปรายหางตาไปมองข้างหลังตัวเองแล้วก็ขมวดคิ้ว มือเรียวจับด้ามกระเป๋าแน่นขึ้น

แม้ที่นี่จะเป็นถิ่นบ้านเกิด แต่เพราะย้ายไปใช้ชีวิตที่กรุงเทพเป็นหลักนานถึง 5 ปี บวกกับเคยโดนมอเตอร์ไซด์เฉี่ยวจนแขนเขียวมาก่อน เธอจึงติดนิสัยคอยระแวดระวังตัวเสมอยามต้องเดินบนทางเท้าหรือริมถนน

และในตอนนี้เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติของรถกระบะตอนเดียวที่กำลังขับตามหลังเธออยู่

ถนนข้างหน้ามีเพียงมอเตอร์ไซค์ขับสวนกันไปมา แต่กระบะคันนั้นกลับใช้ความเร็วที่อีกนิดจะใกล้เคียงกับรถหวานเย็น

จะว่ามันแล่นช้าเพราะเป็นรถเก่าก็ไม่น่าใช่ เพราะเธอเคยเห็นรถคันที่เก่ากว่านี้แล่นฉิว ตีวงเลี้ยวจนฝุ่นฟุ้งตลบกลางสวนมาแล้ว

มาธวีอดทนเดินต่ออีกนิดแล้วแกล้งหยุด พอเห็นว่ารถคันนั้นหยุดตามเธอก็หันขวับ สายตาเพ่งตรงไปยังคนขับ เปิดเผยไปเลยว่าเธอน่ะรู้ตัวแล้วนะว่าถูกตาม

แต่แทนที่อีกฝ่ายจะตกใจแล้วขับรถหนีไป กลับเร่งความเร็วมาจอดเทียบใกล้ ๆ ก่อนจะลดกระจกลง เผยให้เห็นใบหน้าคมคร้ามที่แม้จะคล้ำแดดและมีหนวดเคราขึ้นบาง ๆ ทว่าก็ยังมองเห็นเค้าความหล่อเหลาของคนนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์

แต่เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่เวลาจะมาชื่นชมความหล่อของใคร!