บทที่ 3

ครึ่งคืนต่อมา จี้เหมียนเยว่เกิดไข้ขึ้นสูงจากการติดเชื้อแผลแส้ฟาด สติสัมปชัญญะพร่ามัว ยังไม่ทันรุ่งสาง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรุนแรง ฝูวั่งเชินพาบอดี้การ์ดสองคนบุกเข้ามาข้างในโดยตรง แล้วลากตัวเธอขึ้นมาจากเตียง

"ไปมหาวิทยาลัย ชี้แจงและขอโทษ เดี๋ยวนี้เลย" น้ำเสียงของฝูวั่งเชินเย็นชาแข็งกร้าว ไม่ยอมให้โต้แย้ง เขาฉุดแขนเธอเดินออกไปข้างนอกเองกับมือ โดยไม่สนใจการขัดขืนอันอ่อนแรงกับร่างกายที่อ่อนปวกเปียกเพราะไข้สูงของเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอถูกกึ่งลากกึ่งฉุดยัดเข้าไปในรถ พาตัวไปยังหอประชุมมหาวิทยาลัยที่หลินหวั่นถังเรียนอยู่โดยตรง ด้านล่างเวทีเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ถูกเรียกมารวมตัวกันและนักข่าวบางส่วนที่ได้ยินข่าวแล้วตามมา

หลินหวั่นถังตาแดงเรื่อ อิงแอบออเซาะอยู่ข้างกายฝูวั่งเชิน ทำท่าทางราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง

จี้เหมียนเยว่ไข้ขึ้นจนตาพร่า ร่างกายสั่นโงนเงนเบา ๆ จากความเจ็บปวดและอ่อนแรง เธอเหลือบมองสายตาหลายคู่อยู่ล่างเวที แล้วกวาดสายตาไปยังสองคนที่ยืนเคียงข้างกันบนเวที จู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

เธอขยับเข้าไมโครโฟน น้ำเสียงพร่าแหบทว่าชัดเจน "ดิฉัน จี้เหมียนเยว่ ขอโทษสำหรับเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับคุณหลินหวั่นถังเมื่อวานนี้ค่ะ

เธอไม่ใช่มือที่สาม เพราะฉันกับฝูวั่งเชินเลิกกันแล้ว"

ด้านล่างเวทีเงียบกริบไปชั่วขณะ

พูดจบ เธอไม่ได้หันไปมองใครอีก เธอหมุนตัวกลับ อดทนต่อความเจ็บปวดราวกับแผ่นหลังจะฉีกขาด เดินกะเผลกกะเผลกลงจากเวที ผ่านฝูงชนที่เงียบสงบ แล้วออกจากหอประชุมไปโดยตรง ฝูวั่งเชินจ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาซับซ้อนยากอธิบายยาก แต่กลับไม่ได้วิ่งตามออกไป

จี้เหมียนเยว่เดินออกมาบนถนน ไข้สูงและความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เธอแทบจะยืนไม่ไหว เธอต้องการหาร้านขายยาเพื่อซื้อยาแก้ปวดและยาลดไข้ จึงเลี้ยวเข้าซอยเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างเปลี่ยวซอยหนึ่ง

ทันใดนั้น ผ้าเปียกชุ่มกลิ่นยาผืนหนึ่งก็โปะเข้าที่ปากและจมูกของเธอ อีกฝ่ายแรงเยอะจนน่าตกใจ

เดิมทีเธอก็อ่อนแรงอยู่แล้ว ดิ้นรนไม่กี่ทีสติก็เลื่อนราง และถูกลากตัวเข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่งในส่วนลึกของซอย

ดวงตาถูกผ้าดำปิดไว้ มือทั้งสองข้างถูกเชือกหยาบมัดไพล่หลังไว้ เสียงหัวเราะชั่วร้ายของชายหนุ่มหลายคนดังขึ้นข้างหู แฝงไปด้วยกลิ่นเหล้าและเจตนาร้าย

"หัวหน้า ยัยเด็กนี่ทำไมบนตัวแผลเยอะจัง ดูแล้วไม่ค่อยเร้าใจเลยว่ะ" มีคนบ่นขึ้นมา

"แกจะไปรู้อะไร! มีแผลนี่แหละถึงจะสะใจ ถ่ายออกมายิ่งยั่วโมโห ยิ่งทำให้ไอ้หนุ่มฝูวั่งเชินนั่นคลั่งได้มากกว่าเดิม!" อีกเสียงหนึ่งที่หยาบแหบตอบกลับ

เสียงเสื้อผ้าถูกฉีกขาดดังขึ้น มือหนาหยาบหลายคู่ลูบไล้และบีบเฟ้นบนผิวเนื้ออันเปลือยเปล่าของเธออย่างอุกอาจ จี้เหมียนเยว่ดิ้นรนสุดชีวิต แต่กลับได้รับตบฉาดใหญ่ตอบแทนเข้าจัง ๆ จนในหูเกิดเสียงดังวิ้ง ๆ แก้มบวมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"อยู่เฉย ๆ!"

ตามด้วยเสียงชัตเตอร์ดังรัว ๆ แฟลชสว่างเย็นชาแทงทะลุผ้าดำเข้าไปยังเปลือกตาที่ปิดแน่นของเธอ

"แม่งเอ๊ย โทรหาฝูวั่งเชินไม่ติด!" มีคนถือโทรศัพท์ของเธอแล้วสบถออกมา

"โทรต่อสิ! โทรจนกว่าจะรับ! ไหนว่านังนี่เป็นคนดวงใจของมันไง"

โทรศัพท์ถูกกดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุด หลังจากพยายามเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่ทราบ สายก็ติดจนได้

เสียงเบื้องหลังคือเสียงหอบหายใจคลุมเครือและเสียงน้ำ เสียงผู้หญิงออดอ้อนดังลอยเข้ามาเบา ๆ"อาเชิน...เบา ๆ หน่อยสิ..."

หัวหน้าโจรตบเท้าตะโกนเรียกร้องเงินไถ่ทันที

ปลายสายเงียบไปครู่เดียว จากนั้นเสียงที่เย็นชาและถึงขั้นรำคาญใจที่ถูกรบกวนของฝูวั่งเชินก็ดังขึ้น

"ฉันกับเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกัน พวกแกมาหาผิดคนแล้ว"

สายถูกตัดทิ้ง เสียงสัญญาณสายไม่ว่างที่ดังลอยอยู่ในโกดังนั้นบาดหูเป็นพิเศษ

พวกโจรงงเป็นไก่ตาแตก จากนั้นก็พากันสบถด่าทอ

"เวรเอ๊ย! เหนื่อยฟรีเลย! ฝูวั่งเชินมันไม่ได้แคร์ผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด!"

"ซวยจริง! งั้นรูปพวกนี้..."

หมัดและเท้าอัดใส่หน้าและร่างกายของจี้เหมียนเยว่อีกยก เธอไม่อาจรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้เท่าไรแล้ว มีเพียงความชาหนึบอันเย็นเยือกกับความสิ้นหวังที่ฝังลึกถึงกระดูก

พวกมันใช้โทรศัพท์ของเธอ ส่งรูปภาพที่อนาจารตาเหล่านั้นเข้าไปในกลุ่มแชท

จากนั้นก็โยนเธอทิ้งไว้ที่มุมโกดังเหมือนเศษผ้าขาด ๆ แล้วเดินตัวลอยจากไป

จี้เหมียนเยว่นอนอยู่บนพื้นที่สกปรกเย็นเฉียบ ผ้าดำปิดตาชุ่มไปด้วยน้ำตา ตรงตำแหน่งของหัวใจ อุณหภูมิอุ่น ๆ ระลอกสุดท้ายก็เย็นสนิทแล้วเช่นกัน มันกลายเป็นก้อนน้ำแข็งอันแข็งกร้าวแล้ว