คนไร้รัก ทะเลน้ำตา

พอได้ยินคำพูดนี้ ความรู้สึกผิดบนใบหน้าของฉู่เวยเวยก็หายไปในทันที

เธอลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ลูกชายแล้วต่อว่าผมด้วยความผิดหวังและเจ็บปวดใจ

"เจียงซู่เฟิง ปกติคุณสั่งสอนลูกแบบนี้เหรอ?"

ผมดึงลูกชายมาไว้ข้างหลังอย่างสงบนิ่ง

"มีอะไรไม่ถูกต้องล่ะ ไม่ได้ความรัก อย่างน้อยก็ได้เงิน"

"คงไม่ถึงขั้นเหมือนผมหรอก ที่ต้องหย่าสักครั้งก่อนถึงจะเรียนรู้บทเรียนนี้ได้"

ฉู่เวยเวยถึงกับจุกจนพูดไม่ออกไปในทันที

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

เสียงของลูกสาวลู่เยี่ยนซูดังแว่วออกมา

"คุณน้าฉู่รีบมาสิคะ เราเคยตกลงกันไว้ว่าจะไปเป็นพื่อนหนูเล่นรถไฟเหาะตีลังการ้อยรอบไงคะ!"

ลูกชายขยำชายเสื้อของผมเอาไว้แน่น

เมื่อสังเกตเห็นท่าทางของลูกชาย ฉู่เวยเวยก็ไม่ได้รีบร้อนตอบตกลงอย่างที่หาได้ยาก

เธอยื่นมือออกไป ตั้งใจจะลูบหัวของลูกชาย

"เฉินเฉินเด็กดี วันนี้ลูกไปโรงพยาบาลกับพ่อก่อนนะ"

"ไว้ลูกหายดีเมื่อไหร่ แม่จะพาลูกไปสวนสนุกดีไหมครับ?"

ลูกชายเบี่ยงตัวหลบมือของเธอ พร้อมกับกระพริบตาโตคู่ใสแล้วพูดซ้ำคำเดิม

"ไม่เป็นไรครับแม่ แค่แม่ให้เงินผมก็พอ"

สีหน้าของฉู่เวยเวยมืดมนลงโดยทันที

ก่อนจากไป เธอทิ้งคำพูดไว้ด้วยความโมโห

"เจียงซู่เฟิง คุณกับลูกประชดประชันกันให้พอใจเลยนะ!"

“ไม่มีเหตุผลสิ้นดี!”

ประตูถูกปิดกระแทกดังปัง หัวใจของผมก็สั่นสะเทือนไปด้วย

ลูกชายเขย่าแขนผมเบา ๆ แล้วยกนาฬิกาโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดู

"พ่อครับ แม่โอนเงินที่มีเลขศูนย์ตามท้ายมาเยอะมากเลย"

"เงินพวกนี้พอที่จะให้เฉินเฉินผ่าตัดไหมครับ?"

เมื่อมองใบหน้าของลูกชาย ผมก็สะกดกั้นก้อนสะอื้นเอาไว้ แล้วกอดเขาไว้แน่น

"พอแล้วครับ รอให้เฉินเฉินผ่าตัดเสร็จเมื่อไหร่ พ่อจะพาลูกย้ายไปจากที่นี่นะ"

ในระหว่างที่รอผลตรวจของลูกชาย โทรศัพท์มือถือก็แจ้งเตือนข่าวแนะนำเด้งขึ้นมาสองสามข้อความ

มันคือรูปถ่ายที่ปาปารัสซี่แอบถ่ายฉู่เวยเวยที่กำลังเที่ยวเล่นอยู่กับสองพ่อลูกลู่เยี่ยนซู

หัวข่าวเขียนว่า ฉู่เวยเวยควงรักใหม่เที่ยวสวนสนุก เด็กน้อยที่มาด้วยถึงขั้นเรียกเธอว่าแม่แล้ว!

ผมซูมขยายรูปภาพ มองรอยยิ้มอันแสนอ่อนหวานและเปี่ยมสุขของฉู่เวยเวย

ผมจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เธอยิ้มแบบนี้ต่อหน้าผมกับลูกคือเมื่อไหร่

มือของผมสั่นเล็กน้อยตอนกดออกจากหน้าโพสต์ พอลองรีเฟรชอีกครั้ง โพสต์นั้นก็ถูกลบไปแล้ว

วินาทีต่อมา ฉู่เวยเวยก็โทรเข้ามา

"ซู่เฟิงคุณอย่าโกรธนะ นั่นมันพวกสื่อไร้จรรยาบรรณเขียนข่าวมั่วซั่วทั้งนั้น"

วินาทีต่อมา ฉู่เวยเวยก็โทรเข้ามา

ผมอึ้งไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งจะนึกออกว่าเธอหมายถึงเรื่องที่ลู่หยาหย่าเรียกเธอว่าแม่

"ผมไม่ได้โกรธ เด็กก็พูดไปตามประสาเท่านั้นแหละ"

“ในเมื่อผมปล่อยเช่าคุณให้พวกเขาแล้ว ก็อยู่เล่นกับพวกเขาให้เต็มที่เถอะ”

โดยไม่รอให้เธอตอบ ผมก็กดวางสายทันที

ผลตรวจของลูกชายออกมาแล้ว คุณหมอบอกว่าอาการของเขาถูกควบคุมได้ดีมาก

เดือนหน้าก็สามารถนัดวันผ่าตัดบายพาสหัวใจได้เลย

ร่างกายของผมหมดแรงจนแทบทรุดนั่งลงกับพื้น

เพราะตอนที่หย่ากันเพราะเรื่องสองพ่อลูกลู่เยี่ยนซูนั้น ฉู่เวยเวยต้องการจะดัดนิสัยให้ผมจำไปจนตาย

เธอจึงไปหาทนายความที่ดีที่สุดเพื่อบีบบังคับให้ผมต้องย้ายออกจากบ้านตัวเปล่าโดยไม่ได้ทรัพย์สินใดๆ

วันรุ่งขึ้นลูกชายก็ตรวจพบภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด มีความเสี่ยงที่จะหัวใจวายเฉียบพลันได้ทุกเมื่อ

และด้วยอิทธิพลเส้นสายของฉู่เวยเวย จึงไม่มีบริษัทไหนกล้ารับผมเข้าทำงานเลยสักแห่ง

แม้กระทั่งญาติสนิทมิตรสหายก็ไม่มีใครยอมหยิบยื่นเงินให้ผมยืมเลยสักคนเดียว

เมื่อเห็นอาการป่วยของลูกชายทรุดลงทุกวันๆ ในที่สุดผมก็ต้องยอมก้มหัวให้กับฉู่เวยเวย

จนถึงวันนี้ ในที่สุดลูกชายก็พ้นขีดอันตรายแล้ว

หลังจากกำหนดวันผ่าตัดเรียบร้อย ผมก็ไปหาเอเจนซี่ยื่นเรื่องเดินเอกสารทำวีซ่าเดินทางสำหรับผมและลูกชายต่อทันที

ข้อความของฉู่เวยเวยเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

“จะกลับบ้านเมื่อไรเหรอ ฉันทำอาหารที่พวกคุณชอบไว้แล้ว”

ผมไม่ได้ตอบกลับ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อผมผลักประตูเปิดเข้ามาในบ้าน

ฉู่เวยเวยก็กำลังคอยคีบอาหารเอาใจสองพ่อลูกลู่เยี่ยนซูอยู่