บทที่ 4

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อก็แรงบาดจมูก จี้เหมียนเยว่ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวโพลนของโรงพยาบาล

คนที่นั่งอยู่ข้างเตียง กลับกลายเป็นฝูวั่งเชิน

ขอบตาของเขาแดงขุ่น เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ตอหนวดสีเขียวเข้มขึ้นตรงตอคาง ทั้งร่างกายซูบเซียวอิดโรย คล้ายเฝ้าไข้อยู่ตรงนี้นานมากแล้ว พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมา เขาจึงรีบโน้มตัวลงมา กุมมือของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แล้วถามด้วยน้ำเสียงพร่าแหบร้อนรน "เหมียนเยว่! เธอตื่นแล้ว! ขอโทษนะ...ฉันไม่รู้จริง ๆ โทรศัพท์สายนั้น ฉันนึกว่าเป็นพวกก่อกวนโทรมาหลอกอีก..."

เขาพูดจาไม่ปะติดปะต่อ ความนึกเสียใจและนึกหวั่นเกรงทีหลังฉายชัดอยู่บนใบหน้า

"ฉันให้คนไปจัดการไอ้สวะพวกนั้นแล้ว" เขากุมมือเธอแน่นขึ้น พยายามส่งผ่านความอุ่น "เธอลำบากมามาก ฉันจะชดเชยให้เธอ เธออยากได้อะไร ของพวกนั้นที่เธอเคยชอบ ทั้งของกิน ของเล่น ของใช้ ฉันให้คนส่งไปที่ตระกูลจี้แล้ว

เธออยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น แค่บอกมาก็พอ"

"งั้นถ้าฉันขอให้นายส่งหลินหวั่นถังออกไปล่ะ" จี้เหมียนเยว่เหลือบตาขึ้น สบตาเขาตรง ๆ "ส่งไปให้ไกล ๆ อย่าให้กลับมาที่เมืองก่างอีก อย่ามาโผล่ต่อหน้านายกับฉันอีก"

เลือดฝาดบนใบหน้าของฝูวั่งเชินถอดสีทันที เขาหลบตาเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง อยู่นานถึงตอบเสียงเบา "เหมียนเหมียน เธออย่าทำแบบนี้เลย ช่วงเวลาห้าปีที่เธอจากไป น้องเขาคอยอยู่เคียงข้างแล้วพาฉันให้ผ่านไปได้นะ

เธอจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ไม่ได้" เสียงของเขาเบาลงไปอีก แต่มันกลับเหมือนมีดทื่อเล่มหนึ่ง

จี้เหมียนเยว่เหยียดยิ้มที่มุมปาก ไม่พูดอะไรอีกแล้ว

ตอนนี้เอง เสียงริงโทนโทรศัพท์อันคุ้นเคย สดใสและหวานซาบซ่านก็ดังขึ้น นั่นคือเสียงเรียกเข้าเฉพาะที่ฝูวั่งเชินตั้งไว้ให้หลินหวั่นถัง

ฝูวั่งเชินแทบจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แล้วเดินไปรับสายที่ข้างหน้าต่าง ปลายสายมีเสียงผู้หญิงร้อนรนปนเสียงร้องไห้ลอยมา

"ถังถัง ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ พูด... แมวหายเหรอ ได้ ๆ เธออย่าร้องนะ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้ พวกเราช่วยกันหา...ไม่เป็นไรนะ ต้องหาเจอแน่นอน..."

เขาปลอบประโลมด้วยเสียงนุ่มนวล น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอดทนและความอ่อนโยนที่จี้เหมียนเยว่ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว กระทั่งว่าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

พูดจบ เขาก็หยิบเสื้อคลุมขึ้นมา แล้วรีบก้าวเท้าออกจากห้องผู้ป่วยไปทันที ถึงขั้นไม่รอให้จี้เหมียนเยว่ตั้งตัวด้วยซ้ำ

ประตูถูกปิดลงเบา ๆ

จี้เหมียนเยว่มองประตูอันว่างเปล่า รู้สึกเพียงว่ามุมหนึ่งของหัวใจมีเสียงแตกสลายดังขึ้นอย่างชัดเจน แมวเหรอ? ฝูวั่งเชินแพ้ขนแมวมาตั้งแต่เด็ก ถ้ารุนแรงก็ถึงขั้นกระตุ้นให้เกิดหอบหืด เมื่อก่อนเธออยากเลี้ยงสัตว์ขนปุยขนาดไหน เขาก็เอาเหตุผลเรื่องแพ้ขนมาอ้าง ไม่เคยยอมผ่อนปรนให้เลย

ที่แท้... อาการแพ้ก็เอาชนะได้ด้วยเหรอ เพียงเพื่อจะอยู่เป็นเพื่อนอีกคนเนี่ยนะ

รักแรกที่โตมาด้วยกันยี่สิบกว่าปี การรอคอยและคำมั่นสัญญาห้าปี ที่แท้ก็สู้ช่วงเวลาห้าปีที่ได้อยู่เคียงข้างกันจริง ๆ ไม่ได้เลย

"คุณจี้คะ?" พยาบาลเคาะประตูเดินเข้ามา "ได้เวลาไปตรวจเช็กรายการเฉพาะแล้วค่ะ"

จี้เหมียนเยว่พยักหน้าอย่างชินชา ลุกขึ้นโดยมีพยาบาลคอยพยุง เดินตามเธอผ่านทางเดินมายังห้องตรวจรักษาที่เป็นสัดส่วนและดูทันสมัย ตรงกลางห้อง มีเครื่องมือลักษณะคล้ายแคปซูลระบบปิดวางอยู่

"นี่คือแคปซูลบำบัดสุญญากาศรุ่นล่าสุดค่ะ ช่วยในการฟื้นฟูร่างกายและสมานแผลของคุณจี้ คุณฝูตั้งใจจัดเตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะคะ" พยาบาลอธิบาย พร้อมส่งสัญญาณให้เธอลงไปนอนข้างใน

จี้เหมียนเยว่รู้สึกเอะใจแปลก ๆ เธอจำได้ว่าในรายการตรวจของเธอ ไม่มีรายการนี้

"เดี๋ยวก่อน ใบรายการตรวจของฉัน..."

"ไม่ผิดแน่นอนค่ะคุณจี้ สิ่งที่คุณฝูกำชับไว้ ต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณแน่นอนค่ะ" พยาบาลไม่ยอมให้ทัดทาน พยุงเธอนอนลงในแคปซูล แล้วปิดฝาแคปซูลใสลงอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวก่อน!" จี้เหมียนเยว่ทุบฝาแคปซูล แต่ฝาแคปซูลถูกล็อกตายเสียแล้ว

เครื่องมือเริ่มทำงาน ส่งเสียงดังต่ำ ๆ ตอนแรกไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ผ่านไปไม่นาน จี้เหมียนเยว่ก็รู้สึกว่าการหายใจเริ่มยากลำบาก อากาศในแคปซูลคล้ายกำลังถูกสูบออกอย่างรวดเร็ว ปริมาณออกซิเจนดิ่งลงอย่างรุนแรง

เธอเริ่มออกแรงทุบตีและเตะถีบผนังแคปซูล แต่วัสดุอันหนาทึบกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย การดิ้นรนกลับยิ่งเร่งให้สูญเสียออกซิเจนเร็วขึ้นไปอีก ความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ปอดแสบร้อนราวกับถูกไฟลวก สายตาเริ่มพร่ามัว ความมืดมิดเริ่มแผ่ขยายมาจากขอบตา

หยาดน้ำตาเย็นเฉียบหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาตามขอบตา แล้วซึมหายเข้าไปในไรผม

ก่อนที่จะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิง ความคิดสุดท้ายในสมองของเธอ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นความสงบนิ่งอันน่าเหลวไหล