บทที่3

เมื่อกลับถึงบ้าน แม่ก็เรียกผมที่กำลังจะกลับเข้าไปในห้อง

"จัดเก็บของของลูกสักหน่อย พรุ่งนี้อาหวยจะย้ายเข้ามา"

“สัปดาห์หน้าเขาก็จะเข้าทำงานที่เซิ่งหย่วนกรุ๊ปแล้ว บ้านของเขาอยู่ไกลจากบริษัท ต่อจากนี้ก็จะมาอยู่ที่บ้านเรา”

ผมมองตามสายตาของเธอไป

ชุดเครื่องนอนใหม่ที่ใส่ไว้ในโถงทางเดิน และโต๊ะเล่นเกมที่พึ่งส่งมา

ล้วนเป็นสีเทาดำที่เวินหวยชอบที่สุด

“เขาอยู่ห้องไหน？”

"ก็ต้องเป็นห้องของลูกอยู่แล้ว บ้านเราก็ไม่มีห้องที่เกินมาอยู่แล้ว"

ผมตกตะลึงไปชั่วขณะ

“แล้วผมล่ะ？”

แม่หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่ห้องเก็บของตรงหน้าประตู

"เก็บกวาดห้องเก็บของสักหน่อย ก็พอวางเตียงพับได้แล้ว อาหวยเป็นแขก ลูกทนอยู่ไปก่อน"

ข้างในนั้นอัดแน่นไปด้วยเฟอร์นิเจอร์เก่า หน้าต่างถูกตู้บังไปครึ่งหนึ่ง และตามมุมห้องยังมีคราบเชื้อราที่เช็ดไม่ออก

ตอนเด็กเวินหวยมาค้างคืนที่บ้าน ผมก็เคยเอาเตียงให้เขานอน แล้วไปนอนตรงนั้น

ตอนนั้นแม่ลูบหัวผมแล้วพูดว่า

“อาอวี่ของเรารู้ความที่สุดเลยนะ”

เคยคิดมาตลอดว่า ถ้าผมทำตัวเป็นเด็กรู้ความครั้งหนึ่ง ก็จะทำให้แม่ชอบผมขึ้นมานิดหน่อย

แต่สุดท้ายผมถึงได้เข้าใจว่า รางวัลของการเป็นเด็กดีที่รู้ความ คือการที่ต้องเป็นฝ่ายยอมเสียสละตลอดไป

"ผมไม่อยู่"

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมปฏิเสธ

สีหน้าของแม่ผมมืดครึ้มลง

"ต่อไปอาหวยทำงานแล้วจะยุ่งมาก แน่นอนว่าก็ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ"

"ลูกแม้แต่งานยังหาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ อยู่ไหนก็เหมือนกันหมดไม่ใช่เหรอ?"

ผมพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

นี่คือห้องของผม

แม่ของผมเหมือนได้ยินเรื่องตลกบางอย่าง

"ห้องของลูกอะไรกัน?"

"บ้านหลังนี้แม่กับพ่อเป็นคนให้ลูกเอง แค่ให้ลูกย้ายห้องหน่อยมันจะเป็นอะไรไป?"

ผมมองดูแม่ผม จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า

"ถ้างานที่ผมหาได้ มันดีกว่าเวินหวยล่ะ?"

แม่ขมวดคิ้ว

“อาอวี่ คนเรานะไม่มีความสามารถก็ไม่เป็นไร แต่ไม่ใช่ว่าจะโกหกเพียงเพราะอยากเอาชนะ”

เดิมทีผมอยากจะบอกเธอว่า ผมถูกสถาบันวิจัยรับเข้าทำงานแล้ว

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับกลืนมันลงคอไป

ไม่จำเป็นแล้ว

พวกเขาไม่ได้อยากรู้คำตอบ

พวกเขาแค่ต้องการพิสูจน์ว่าผมด้อยกว่าเวินหวย

สุดท้ายพ่อของผมก็พูดอย่างหมดความอดทนว่า

"ไม่ยอมอยู่ห้องเก็บของก็ไสหัวออกไปซะ ไม่มีใครห้ามแก"

ผมมองดูพวเขาแล้วพยักหน้า

"ครับ"

พวกเขานึกว่าผมแค่กำลังงอน แม่ผมไม่ได้รั้งผมไว้ด้วยซ้ำ

เพียงแค่เตือนผมว่า ก่อนจะไปให้เก็บห้องเคลียร์ของออกไปให้หมด อย่าไปขัดขวางการย้ายเข้าบ้านของเวินหวยในวันพรุ่งนี้ก็พอ

หาโฮสเทลแถวๆ นี้ ได้เป็นห้องพักรวมหกคน เตียงชั้นบน คืนละร้อยห้าสิบบาท

เวลาที่เตียงข้างๆ พลิกตัว เตียงเหล็กทั้งเตียงก็สั่นตามไปด้วย

แต่ในวินาทีที่นอนลงไป ผมกลับรู้สึกอุ่นใจและมั่นคงยิ่งกว่าอยู่ที่บ้านเสียอีก

อย่างน้อยเตียงนี้ ก็เป็นของผมอย่างแท้จริง หลังผมจ่ายเงินไปแล้ว

เช้าวันที่สอง ผมกลับบ้านไปเก็บข้าวของ

เปิดกล่องเครื่องประดับมา ก็พบว่าจี้หยกที่ย่าให้ผมไว้นั้นหายไปแล้ว

คุณย่าเป็นคนคนเดียวในบ้านนี้ที่เคยเอ็นดูผม

ตอนเด็กตอนที่ผมเป็นไข้สูง แม่กำลังอยู่เป็นเพื่อนเวินหวยเรียนวิชาคณิตศาสตร์โอลิมปิก เป็นคุณย่าที่แบกผมขึ้นหลังไปโรงพยาบาล

เธอบอกว่าอาอวี่ของเราไม่ใช่ไม่กลัวเจ็บ

เพียงแค่ไม่มีคนปลอบ จึงไม่กล้าร้องไห้

หลังจากคุณย่าเสียชีวิตไป จี้หยกชิ้นนั้นก็กลายเป็นสิ่งระลึกถึงสิ่งเดียวที่ท่านทิ้งไว้ให้ผม

ผมถือกล่องเปล่าแล้วเดินไปในห้องนั่งเล่น

"แม่ จี้หยกของผมล่ะ?"

แม่ของผมที่กำลังดึงผ้าปูที่นอนออกนั้นก็ชะงักไปชั่วครู่ขณะ

"หยกเน่าๆ อันหนึ่ง แม่จะไปรู้เหรอว่าลูกเอาไปใส่ไหน?"

ทันทีที่เธอพูดจบ รูปภาพรูปหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในแชทกลุ่มครอบครัว

คุณพ่อไหว้วานเพื่อนให้ช่วยจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ และกำลังแนะนำเวินหวยให้รู้จักกับบรรดาผู้บริหารของเซิ่งหย่วนกรุ๊ป

ในรูป เวินหวยสวมสูทตัวใหม่ที่ซื้อมาเมื่อวาน และที่ห้อยอยู่ที่คอนั้นก็คือจี้หยกของผมนั่นเอง

ผมยกรูปนั้นขึ้นให้แม่ดู

เมื่อเธอเห็นว่าปิดบังต่อไปไม่มิด แต่กลับทำเป็นมีเหตุผลหลักการขึ้นมาทันที

“วันนี้อาหวยต้องไปพบพวกผู้บริหาร ปกเสื้อสูทมันเรียบเกินไป แม่เลยเอาให้เขาใส่เพื่อช่วยเสริมบารมีหน่อย”

“ลูกวางไว้ก็ไม่ใส่สักหน่อย เก็บไว้ให้ฝุ่นเกาะจะไปมีประโยชน์อะไรกัน？”

"มันคือของที่คุณย่าเหลือไว้ให้ผม"

สีหน้าของแม่ผมเย็นชาลงทันที

"ฉันเป็นแม่แก เอาของของแกอย่างหนึ่งยังต้องได้รับอนุญาตจากแกด้วยเหรอ?"

"อีกอย่าง ตอนย่าแแกอยู่ก็เอ็นดูอาหวยเหมือนกัน ถ้าท่านรู้ว่าแกทำตัวแบบนี้เพราะหยกแค่ชิ้นเดียว คงจะคิดว่าแกใจแคบแน่ๆ"

"คุณย่าไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก"ไ

น้ำตาไหลรินลงมาโดยไม่มีลางบอกเหตุ และเสียงของผมก็เริ่มสั่นเครือ

"คุณย่าเป็นคนเดียวในบ้านนี้ ที่ไม่เคยบังคับให้ผมยกของของผมให้เวินหวย"

ผมหันหลังจะไปร้านอาหาร แม่ของผมก็ขวางอยู่หน้าประตูทันที

“พวกหัวหน้าเขายังอยู่ แกเข้าไปตอนนี้ อยากจะทำลายงานของอาหวยหรือไง!”

ระหว่างที่กำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกหลังจากด้านนอก

เวินหวยกลับมาแล้ว

เขาจับจี้หยกที่หน้าอก สายตาลนลานเล็กน้อย

"อาอวี่ นายกำลังหาสิ่งนี้อยู่เหรอ?"

เขาถอดสร้อยคอออกแล้ววางไว้ในฝ่ามือ

“ฉันไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่คุณย่านายเหลือไว้ให้นาย คุณป้าบอกว่า นี่คือของขวัญเข้าทำงานที่ส่งให้ฉัน”

ผมเดินเข้าไป และยื่นมือออกไป

“คืนให้ฉัน”

ผมยังอยู่ห่างจากเขาสองก้าวแท้ๆ แต่เขากลับปล่อยมืออย่างกระทันหัน

จี้หยกกระเบื้องลงบนพื้นอย่างแรง จนแตกเป็นสองท่อนจากตรงกลาง

เวินหวยถอยหลังไปหนึ่งก้าว น้ำตาไหลลงมาก่อน

"ขอโทษนะ จู่ๆ นายก็พุ่งเข้ามา ฉันเลยถูกนายทำให้ตกใจ......"