น้องชายผู้โชคร้าย

แขนขาของผมหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

ผมได้ยินเสียงพี่ชายดังมาจากนอกประตู…

“พ่อครับ แม่ครับ ปล่อยมู่มู่ออกมาเถอะ! เขาเรียนเก่งขนาดนั้น จะให้พลาดสอบเข้ามหาลัยไม่ได้เด็ดขาด…”

“หุบปาก!”

เสียงของแม่ทั้งร้อนรนทั้งโมโห

“จนป่านนี้แล้วลูกยังจะเข้าข้างมันอีกเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าปีนั้นมันสอบได้ที่หนึ่ง แล้วเอามาอวดต่อหน้าลูกยังไง?”

ผมรู้ว่าแม่หมายถึงครั้งไหน

ปีนั้นผมอายุสิบขวบ

ผมสอบคณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม สูงกว่าพี่ชายยี่สิบคะแนน

ผมชูกระดาษข้อสอบวิ่งกลับบ้าน หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น

ผมพูดว่า “ผมเก่งกว่าพี่!”

พี่ชายได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ซีดเซียว

ตอนนั้นแม่ถึงขั้นร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจ

ฝ่ายพ่อก็พุ่งเข้ามาตบหน้าผมจนล้มลงกับพื้น

เลือดกำเดาไหลทะลัก หยดลงบนกระดาษข้อสอบที่ได้คะแนนเต็ม

ในคืนนั้น ผมถูกขังให้สำนึกผิดอยู่ในห้องแช่แข็ง

หลังถูกปล่อยออกมาในเช้าวันรุ่งขึ้น มือเท้าก็ไร้ความรู้สึกแล้ว

“น้องชายลูกเจ้าเล่ห์มาตั้งแต่เด็ก ทั้งที่รู้เรื่องคำทำนายอยู่แก่ใจ ยังมีหน้าวิ่งมาอวดอีก แม่ว่ามันต้องจงใจแน่นอน!”

น้ำเสียงของแม่เย็นชาเหลือเกิน

ผมพิงบานประตู ไม่มีแรงแม้แต่จะส่ายหน้า

ไม่ใช่นะ แม่ครับ

ปีนั้นผมเพิ่งสิบขวบเอง

ผมก็แค่เด็กคนหนึ่งที่อยากได้รับคำชมจากพ่อแม่

ผมเข้าใจว่าพ่อกับแม่กลัวจะเสียพี่ชายไป

แต่เพราะอะไร พ่อกับแม่ถึงมองผมเป็นศัตรูได้ล่ะ?

ผมก็เป็นลูกของพ่อกับแม่เหมือนกัน…

มือผมตบประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผมอยากเตือนพวกเขาว่าลืมปิดระบบทำความเย็น

“แม่ครับ ตอนนี้ผมโตแล้ว ผมไม่ได้เปราะบางขนาดนั้นสักหน่อย แล้วผมจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะมีน้องชายเก่งกว่าได้ยังไง?”

เสียงพี่ชายฟังดูร้อนใจจริง ๆ

“ถ้าซินแสคนนั้นก็แค่พูดเหลวไหลล่ะ? พ่อกับแม่จะขังมู่มู่เพราะเรื่องนี้ไม่ได้นะครับ…”

พ่อขัดขึ้นทันที

“พอได้แล้ว เยี่ยนเยี่ยน! พ่อกับแม่ยอมให้ลูกเสี่ยงไม่ได้!”

พูดจบ พ่อก็หันมาทางห้องแช่แข็ง

น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังเหมือนกำลังเกลี้ยกล่อม

“มู่มู่ พ่อกับแม่ทำไปเพื่อครอบครัวเรานะ ตัวแกเองก็คงทนเห็นพี่ชายกระโดดตึกเพราะแกไม่ได้หรอกจริงไหม?”

“อยู่ข้างในดี ๆ เถอะ รอให้พี่แกสอบเสร็จ ทุกอย่างก็จะจบ เข้าใจไหม?”

ผมเปล่งเสียงไม่ออก

ไอเย็นไหลทะลักเข้าไปในหลอดลม

หน้าอกเจ็บปวดคล้ายถูกแช่แข็งจนใกล้แตกร้าว

ผมรวบรวมกำลังทั้งหมดที่เหลือ ทุบประตูสุดแรงเกิดเป็นครั้งสุดท้าย

แต่แม่กลับพุ่งเข้ามา ยกเท้าเตะประตู

“สวี่มู่! แกจะอาละวาดทำไม? หรืออยากโดนสั่งสอนให้หลาบจำใช่ไหม?”

พูดจบ แม่ก็เปิดประตูห้องแช่แข็ง

ในที่สุด ประตูก็แง้มออกเป็นช่องแคบ ๆ

แสงสว่างลอดเข้ามาเพียงริ้วเดียว

หัวใจผมเต้นรัว…

นี่ผมจะรอดแล้วใช่ไหม?