All Chapters of วันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา: Chapter 1 - Chapter 10

เช้าวันต่อมา แม่พาพวกเราไปที่ห้างสรรพสินค้าเธอบอกว่าเวินหวยกำลังจะเข้าไปทำงานที่บริษัทใหญ่ จะซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขาประกอบคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะราคาห้าแสนบาท ชุดสูทราคาเจ็ดหมื่นห้าพันบาท และรองเท้าหนังราคาสองหมื่นห้าพันบาททุกครั้งที่เวินหวยดูราคาป้าย แม่ของผมก็จะยิ้มแล้วบอกกับเขาว่าอย่าสนใจเรื่องราคา“อาหวยของเราต่อไปจะต้องเข้าทำงานในบริษัทใหญ่ แน่นอนว่าจะต้องแต่งตัวให้ดูดีภูมิฐาน”"งานแรกของผู้ชายมันสำคัญมมากเลยนะ จะให้คนอื่นมาดูถูกไม่ได้"พ่อของผมรูดบัตรที่แคชเชียร์อยู่มือทั้งสองข้างของพี่สาวผมหิ้วถุงเต็มไปหมด และยังถามเขาว่ามีนาฬิกาที่ชอบไหมเผยรั่วหนิงนั่งยองๆ ลง แล้วจับส้นรองเท้าคู่ใหม่ของเวินหวย"ตรงนี้แข็งไปหน่อย เปลี่ยนอีกคู่เถอะ อย่าปล่อยให้รองเท้ากัดจนเจ็บเท้าตั้งแต่วันแรกเลย"เวินหวยเหลือบมองผม ใบหน้าแสดงสีหน้าท่าทีที่ได้ใจ"แพงเกินไป แต่ผมจำได้ว่านี่คือรองเท้าที่อาอวี่อยากได้ไม่ใช่เหรอ?""ผมไม่เปลี่ยนแล้ว"เผยรั่วหนิงเงยหน้ามองเขา และช่วยเขาเปลี่ยนรองเท้าราคาแพงคู่นั้นด้วยมือตัวเอง"คนที่แม้แต่งานก็หาไม่ได้เหมือนเขา จะคู่ควรใส่รองเท้าที่ดีขนาดนี้ได้อย่างไร?

ผมย่อตัวลง และเก็บเศษหยกที่แตกหักใส่ในฝ่ามือรอยแตกคมกริบ บาดนิ้วมือจนเลือดซึมเข้าไปในรอยร้าวเล็กๆ ที่เรียงตัวถี่ในวันเกิดครบสิบแปดปี คุณย่านำจี้หยกชิ้นนี้มาสวมไว้ที่คอของผมมือของท่านแทบไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว พยายามติดตะขอให้ผมอยู่ตั้งหลายครั้ง กว่าจะสำเร็จ“อาอวี่ของเรามักจะเสียสละทุกอย่างเพื่อคนอื่นเสมอ”"ต่อไปถ้าย่าไม่อยู่แล้ว ของที่ชอบต้องเก็บไว้ให้ดีเอง อย่าให้ตัวเองต้องน้อยเนื้อต่ำใจอีกเลย"ตอนนั้นผมจับมือท่านไว้แน่ แล้วแสร้งพูดอย่างสบายๆ ว่า มีคุณย่าอยู่ ผมไม่มีทางต้องน้อยเนื้อต่ำใจแน่นอนแต่ต่อมาคุณย่าก็เสียไปในบ้านนี้ ไม่มีใครปฏิบัติต่อผมเหมือนเด็กผู้ชายที่เจ็บเป็น เศร้าเป็น และต้องการได้รับความรักอีกต่อไปผมไม่สามารถรักษาของชิ้นสุดท้ายที่ท่านเหลือไว้ให้ได้ความรักเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นของผมในบ้านหลังนี้ ถูกพวกเขาเอาไปให้เวินหวยอย่างตามใจชอบ และโยนมันแตกต่อหน้าผม"อาอวี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ"เวินหวยเอามือปิดหน้าและเริ่มร้องไห้แม่ของผมรีบดึงเขาเข้าไปกอดทันที"ไม่ต้องร้องไห้ ไม่โทษเธอ"เธอเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ผม"ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพุ่งเข้ามา มือของเธอจะสั่

ตอนที่พ่อผมรับโทรศัพท์มานั้น นิ้วมือถึงกับสั่นเทาบนหน้าจอคือรายชื่อผู้ติดต่อประสานงานฉบับเป็นทางการทั้งรูปถ่าย สถาบันที่สำเร็จการศึกษา และสาขาวิชาที่เชี่ยวชาญ ล้วนถูกระบุไว้อย่างชัดเจนบุคคลในภาพ ก็คือผมเองข้อความในบรรทัดด้านล่างนั้น ราวกับฝ่ามือที่ฟาดเข้าใส่ใบหน้าของพวกเขาอย่างแรง【สถาบันวิจัยวัสดุห้วงอวกาศลึกแห่งตะวันตกเฉียงเหนือ หัวหน้าฝ่ายพิจารณาคัดเลือกเบื้องต้นของโครงการร่วมวิจัยและพัฒนาวัสดุใหม่：ซูอวี่】แม่ของผมยื่นหน้าเข้าไปดูแวบหนึ่ง หน้าก็ถอดสีกลายเป็นขาวซีดในทันที"เป็นไปไม่ได้"เธอพูดออกมาโดยสัญชาตญาณ"เขาจะหางานที่ดีแบบนี้ได้อย่างไรกัน?""เขาหางานไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?"สายตาของเหล่าโจวที่มองดูพวกเขานั้นดูซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม"ไม่ใช่ว่าเขาหางานไม่ได้ แต่เป็นเพราะพวกคุณไม่เคยถามมากกว่ามั้ง"ประโยคนี้ สร้างความอับอายยิ่งกว่าการตำหนิใดๆ เสียอีกเมื่อครู่นี้พวกเขายังยืนอยู่กลางโถงล็อบบี้ของเซิ่งหย่วนกรุ๊ป พร้อมกับเอ่ยปากชมว่างานแรกของเวินหวยนั้นดีและมีหน้ามีตามากและพูดจาเหยียดหยามลูกชายแท้ๆ ของตัวเองว่าหางานดีๆ ไม่ได้แต่ว่าตอนนี้ ลูกชายที่พวกเขาเคยคบคิดแ

ยังเหลือเวลาอีกสองวันก่อนจะถึงการประชุมประสานงานเผยรั่วหนิงนั่งเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุด แล้วยังต้องต่อรถอีกสามชั่วโมง ในที่สุดก็ดั้นด้นมาถึงแถบตะวันตกเฉียงเหนือจนได้ ตอนลงจากรถ ฟ้าก็มืดแล้วลมตะวันตกเฉียงเหนือแห้งมาก พัดมาโดนที่หน้ารู้สึกเจ็บนิดหน่อยเธอยืนอยู่ชั้นล่างของอาคารอพาร์ตเมนต์ของสถาบันวิจัย เพิ่งตระหนักได้ครั้งแรกว่าระยะทางสามพันสองร้อยกิโลเมตรนั้น มันไกลแค่ไหนเมื่อก่อนคิดว่าผมจากเธอไปไม่ได้ตราบใดที่เธอหันหลัง ผมก็จะยืนอยู่ที่เดิมแต่ตอนนี้ เธอต้องพบหน้าผมสักครั้ง ก็ยังถึงกับต้องเดินทางข้ามซีกประเทศจีนเมื่อผมเลิกงานกลับมา ก็เห็นเธอยืนอยู่ใต้ไฟถนนไม่เจอกันหนึ่งเดือนกว่า เธอผอมลงเยอะมากเมื่อเผยรั่วหนิงเห็นผม ก็น้ำตาคลอเบ้าในทันที“อาอวี่”คำพูดแรกที่เธอพูดคือ"ฉันขอโทษ"ผมหยุดเดิน และไม่ได้พูดอะไรเธอเหมือนกลัวว่าผมจะเดินหนีไป พูดด้วยน้ำเสียงรวดเร็วว่า"วันรับปริญญาวันนั้น ฉันไม่ควรลบรูปนั้นทิ้ง"“ตอนนายปวดกระเพาะแล้วโทรหาฉัน ฉันไม่ควรไปอยู่เป็นเพื่อนเวินหวย”ผมฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้ร้องไห้หรือด่าอะไรแต่เผยรั่วหนิงกลับยิ่งยิ่งลนลานมากขึ้นเพร

ในวันประชุมประสานงาน ผมตื่นแต่เช้าตรู่ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสดใสมาก นอกหน้าต่างมีเพียงท้องฟ้าสีฟ้าหม่นที่ดูซีดจางผมสวมบัตรพนักงานเรียบร้อย แล้วลงมือตรวจเช็กตารางประเมินผลรอบคัดเลือกอีกรอบหนึ่งเวลาเก้านาฬิกาตรง ผมเริ่มการประชุมออนไลน์หน้าจอค่อยๆ สว่างขึ้นทีละช่องๆด้านเซิ่งหย่วนกรุ๊ปนั่งเต็มไปด้วยผู้คน เหล่าโจวนั่งอยู่บนที่นั่งหลักด้วยสีหน้าตึงเครียดมากเวินหวยสวมชุดสูทที่แม่ของผมเลือกให้อย่างพิถีพิถัน แต่ดวงตากลับแดงก่ำมากข้างๆ เขาคือสมาชิกคนอื่นๆ ในทีมโปรเจกต์ถัดมาคือ พ่อแม่ พี่สาวและเผยรั่วหนิงพวกเขาน่าจะอาศัยความสัมพันธ์ของเหล่าโจว เข้ามานั่งฟังอยู่ในห้องประชุมของเซิ่งหย่วนกรุ๊ปผมเหลือบมองเพียงแวบเดียว แล้วก็ละสายตาออก“สวัสดีตอนเช้าครับทุกท่าน”"ผมคือซูอวี่ เป็นผู้รับผิดชอบการพิจารณารอบคัดเลือกของโปรเจกต์ความร่วมมือด้านวัสดุใหม่ในครั้งนี้"ปลายทางฝั่งหน้าจอเงียบเสียงลงไปในพริบตา สีหน้าของพ่อผมแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อก่อนเขามักจะชอบบอกว่าผมไม่ได้เรื่องตอนนี้ลูกชายที่ไม่ได้เรื่องที่เขาพูดนั้น กลายเป็นบุคคลในโปรเจกต์ที่เขาจำเป็นต้องเผชิญหน้าผมเ