แม่จ๋าช่วยหนูด้วย พ่อขังหนูไว้ในรถ

ตอนบ่ายสองโมงของวันที่แดดแรง ฉันกำลังเดินทางไปทำงานนอกสถานที่ และได้รับโทรศัพท์จากซินซินลูกสาววัยห้าขวบของฉัน

น่าจะเป็นการโทรผ่านแท็บเล็ต

เธอร้องไห้ด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“แม่จ๋า แม่จ๋า ช่วยหนูด้วย”

“พ่อขังหนูไว้ในรถ”

หัวฉันวูบไป และเกือบจะเป็นลม

“ลูกรัก ไม่ต้องร้องนะ... บอกแม่สิว่า ลูกอยู่ที่ไหน แม่จะไปหาลูกเดี๋ยวนี้เลย”

ซินซินดูเหมือนจะสงบลงเล็กน้อย เธอร้องไห้แล้วพูดว่า “หนูอยู่ที่...”

แต่ทันใดนั้นเอง สายก็ถูกตัดไป

ฉันตกใจมาก รีบโทรกลับไปอีกครั้ง แต่เครื่องก็ปิดไปแล้ว

โทรอีกครั้งก็ยังปิดอยู่

ฉันรู้ว่ามันคงจะไม่มีแบตเตอรี่แล้ว

ไม่ใช่ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญ

ฉันจึงรีบโทรหาสามีทันที หลิ่วเฉิน

ไม่รับสาย

โทรอีกครั้งก็ไม่รับ

ระหว่างนั้น ฉันได้บอกเพื่อนร่วมงานให้ช่วยโทรแจ้งตำรวจ

และฉันก็ยังคงโทรหาหลิ่วเฉินอย่างบ้าคลั่ง

พร้อมทั้งรีบขึ้นรถและขับกลับไปยังเมืองที่บ้านของเธอ

โชคดีที่ในที่สุดก็รับสาย

เสียงหลิ่วเฉินพูดด้วยความรำคาญ

“อย่าโทรมาอีกนะ ผมกำลังยุ่ง”

ฉันได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะเบาๆ

“พ่อจ๋า หนูอยากเล่นอันนั้น”

แม่งั้นเหรอ?

ทำไมถึงมีเด็กผู้หญิงเรียกเขาว่าพ่อ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนี้

ฉันถามด้วยความร้อนรน “คุณอยู่ที่ไหนกันแน่ ทำไมถึงขังซินซินไว้ในรถ”

“รีบไปช่วยซินซินเร็วเข้า...”

ที่ปลายสาย มีแต่เสียงเด็กๆ เล่นสนุกกัน

ฉันจึงรู้ว่าโทรศัพท์ของเขาคงถูกเด็กผู้หญิงคนนั้นแย่งไป

เสียงนั้น ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“พ่อจ๋า พ่อสัญญาว่าจะเล่นกับหนู... ห้ามคุยโทรศัพท์นะคะ”

เขาก็รีบปลอบเด็กหญิงคนนั้น

“โอเค ๆ พ่อจะไม่คุยโทรศัพท์แล้ว”

“ดูสิ พ่อปิดเครื่องแล้วนะ” เสียงของเขานุ่มนวลและอ่อนโยน ราวกับไม่สนใจเสียงกรีดร้องจากฉันที่อยู่ปลายสายนี้

อย่าปิดโทรศัพท์ ขอร้องล่ะ ฉันตะโกนลั่นอยู่ในรถอย่างบ้าคลั่ง...

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

เมื่อฉันโทรกลับไปอีกครั้ง ก็พบว่าเครื่องปิดไปแล้ว

ฉันโกรธจนน้ำตาแทบไหลและเกือบจะขว้างโทรศัพท์ลงพื้น

โทรศัพท์จากเพื่อนร่วมงานโทรเข้ามา พวกเขาบอกว่าตำรวจบอกว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายที่จะจัดการ และได้โอนสายไปยังสถานีตำรวจท้องถิ่น

พร้อมทั้งขอให้ฉันให้ข้อมูลตำแหน่งที่ชัดเจนของผู้ขอความช่วยเหลือ

ตำแหน่งที่ชัดเจนเหรอ ตอนนี้ฉันก็อยากรู้ตำแหน่งที่ชัดเจนเหมือนกัน

ลูกสาวของฉันตะโกนขอความช่วยเหลือแล้วนะ

ฉันพยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นลงหน่อย

เพราะทุกวินาทีตอนนี้สำคัญเป็นอย่างมาก

สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือหาตำแหน่งของลูกสาว

ฉันรีบโทรหาเพื่อนๆ และเพื่อนร่วมงานของเขา

แต่ไม่มีใครรู้ข้อมูลอะไรเลย

“วันนี้หลิ่วเฉินลาหยุด”

“ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน”

ครูที่โรงเรียนอนุบาลบอกว่า “เช้านี้พ่อของซินซินมารับเธอไปแล้วนะคะ”

รับไปตั้งแต่เช้าแล้วงั้นเหรอ

แต่พอถามว่าไปไหนกัน ครูกลับไม่รู้อะไรเลย

“อ้อ ใช่ค่ะ ตอนนั้นคุณแม่ซินซินและมีเด็กผู้หญิงอีกคนมาด้วย”

ฉันรีบถามว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเรียนที่โรงเรียนนี้หรือเปล่า หน้าตาเป็นยังไง

“เธอมีผมสีทองหยักศกค่ะ”

ทันใดนั้น ฉันรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกใคร

เด็กผู้หญิงคนนั้น น่าจะมีนามสกุลหลิน

เพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ หลินซียู่ ที่มีผมสีทองหยักศกเหมือนกัน

เธอคือรักแรกของสามีฉัน หลิ่วเฉิน

หลิ่วเฉินชอบหลินซียู่มาตั้งแต่สมัยมัธยม และตามจีบเธอมาตลอด

เพื่อเธอแล้วนั้น เขายอมละทิ้งมหาวิทยาลัยที่ดีกว่า ละทิ้งงานที่ดีกว่า และแม้กระทั่งทะเลาะกับพ่อแม่ของตัวเอง

แต่สุดท้ายแล้ว หลินซียู่กลับแต่งงานกับลูกชายคนรวย แถมยังท้องก่อนแต่งอีกด้วย

ตอนที่หลิ่วเฉินได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงาน เขาดูเหมือนคนที่ถูกพรากวิญญาณไป

เขาเมาจนฟุบลง กรีดตัวเอง แล้วเดินไปที่ริมแม่น้ำเพื่อกระโดดลงไป

ฉันที่คอยดูแลเขาด้วยความเป็นห่วงก็กระโดดลงไปพร้อมกัน

ฉันว่ายน้ำไม่เป็น และเกือบจะจมน้ำตาย

"หลังจากที่เราได้รับการช่วยเหลือจากคนที่ผ่านไปมา เขากอดฉันไว้

คำพูดแรกที่ออกมาจากปากของเขาคือ “เจียงเยว่ พวกเรามาแต่งงานกันเถอะ”"