บทที่4

ผมย่อตัวลง และเก็บเศษหยกที่แตกหักใส่ในฝ่ามือ

รอยแตกคมกริบ บาดนิ้วมือจนเลือดซึมเข้าไปในรอยร้าวเล็กๆ ที่เรียงตัวถี่

ในวันเกิดครบสิบแปดปี คุณย่านำจี้หยกชิ้นนี้มาสวมไว้ที่คอของผม

มือของท่านแทบไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว พยายามติดตะขอให้ผมอยู่ตั้งหลายครั้ง กว่าจะสำเร็จ

“อาอวี่ของเรามักจะเสียสละทุกอย่างเพื่อคนอื่นเสมอ”

"ต่อไปถ้าย่าไม่อยู่แล้ว ของที่ชอบต้องเก็บไว้ให้ดีเอง อย่าให้ตัวเองต้องน้อยเนื้อต่ำใจอีกเลย"

ตอนนั้นผมจับมือท่านไว้แน่ แล้วแสร้งพูดอย่างสบายๆ ว่า มีคุณย่าอยู่ ผมไม่มีทางต้องน้อยเนื้อต่ำใจแน่นอน

แต่ต่อมาคุณย่าก็เสียไป

ในบ้านนี้ ไม่มีใครปฏิบัติต่อผมเหมือนเด็กผู้ชายที่เจ็บเป็น เศร้าเป็น และต้องการได้รับความรักอีกต่อไป

ผมไม่สามารถรักษาของชิ้นสุดท้ายที่ท่านเหลือไว้ให้ได้

ความรักเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นของผมในบ้านหลังนี้ ถูกพวกเขาเอาไปให้เวินหวยอย่างตามใจชอบ และโยนมันแตกต่อหน้าผม

"อาอวี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ"

เวินหวยเอามือปิดหน้าและเริ่มร้องไห้

แม่ของผมรีบดึงเขาเข้าไปกอดทันที

"ไม่ต้องร้องไห้ ไม่โทษเธอ"

เธอเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ผม

"ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพุ่งเข้ามา มือของเธอจะสั่นได้ยังไง?"

แต่ผมไม่ได้แตะต้องโดนเวินหวยเลย

พี่สาวผมก็พูดอย่างหมดความอดทนว่า

"เอาไปซ่อมก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ของมีค่าอะไรมากเลยนี่นา"

เผยรั่วหนิงดึงกระดาษทิชชู่ออกมา เช็ดน้ำตาให้เวินหวย

ท่าทางของเธอเบามาก ราวกับกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บ

“อย่าร้องเลย”

“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนาย”

“ตอนนี้อารมณ์ของอาอวี่ร้อนไปหน่อย นายอย่าใส่ใจไปเลย”

ไม่มีใครเห็นว่ามือของผมกำลังมีเลือดไหลอยู่

บางทีอาจจะมองเห็นแล้ว

เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับน้ำตาของเวินหวยแล้ว มันไม่สำคัญเท่านั้น

ผมกำจี้หยกในฝ่ามือไว้อย่างแน่น

เมื่อก่อนทุกครั้งที่ได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจ ผมก็จะพยายามอธิบาย

ผมคิดว่าแค่อธิบายเหตุและผลทั้งหมดให้กระจ่างแจ้ง พวกเขาก็คงต้องเข้าใจสักครั้ง

แต่วินาทีนี้ ผมกลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะอธิบาย

ผมเก็บจี้หยกที่แตกใส่เข้ากระเป๋า และหันหลังเดินจากไป

แม่เรียกผมจากด้านหลัง

"ไปแล้วก็อย่ากลับมา! โตขนาดนี้แล้ว อารมณ์ยังแปลกขนาดนี้! ต่อไปใครจะทนแกได้?"

ผมไม่ได้หันหลังกลับ

เธอไม่รู้ว่า เดิมทีผมก็ไม่คิดจะกลับมาอีกเลย

ผมกลับมาที่โฮสเทล กำหนดการรายงานตัวเข้าทำงานที่สถาบันวิจัยภาคตะวันตกเฉียงเหนือคือวันมะรืนนี้แล้ว

ผมเก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นสุดท้ายเรียบร้อย

เวลาตีหนึ่ง เผยรั่วหนิงส่งข้อความมา

【อาหวยร้องไห้ไปทั้งคืน นายพอใจแล้วหรือยัง?】

ผมจ้องมองข้อความบรรทัดนี้อยู่นาน

เดิมทีผมอยากจะอธิบาย แต่เมื่อพิมพ์ไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็ลบมันทิ้งหมด

เธอไม่ใส่ใจหรอก ก็เหมือนกับที่เธอไม่เคยใส่ใจเลยว่าทำไมผมถึงจากไป

น้ำตาของเวินหวย ต้องการให้ทุกคนปลอบโยนทั้งคืน

ความเจ็บปวดของผมนั้น สมควรได้รับเพียงคำว่าอารมณ์แปลกเกินไป

ผมบล็อกพวกเขาหมดทุกคน แล้วลากกระเป๋าเดินทางที่พังแล้วไปที่สถานีรถไฟ

ตอนที่ผ่านจุดตรวจความปลอดภัย ล้อก็เกิดติดอยู่ใต้ขั้นบันได แล้วมีคุณป้าแปลกหน้าคนหนึ่งช่วยผมยก

"พ่อหนุ่ม เดินทางคนเดียวเหรอ คนที่บ้านไม่มาส่งเหรอ?"

ผมยิ้มอย่างปล่อยวาง

“พวกเขามีคนที่สำคัญกว่าที่ต้องดูแล”

รถไฟเคลื่อนตัวออกจากชานชาลา

ผมมองดูจี้หยกที่แตกเป็นสองท่อนในฝ่ามือ ในที่สุดก็หลั่งน้ำตาออกมาในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักผม

ไม่ใช่เพราะอาลัยอาวรณ์พวกเขา

แต่แค่รู้สึกสงสารซูอวี่ในอดีตที่เคยคิดว่าขอแค่รู้ความอีกหน่อย ก็จะมีคนหันกลับมารักตัวเอง

ก่อนจะปิดเครื่อง ผมยังได้รับข้อความที่พวกเขาส่งมา

เอาคำว่า "รู้ความ" มาข่มขู่ให้ผมกลับไปขอโทษเวินหวย

แต่พวกเขาไม่รู้ว่า

ซูอวี่คนที่รู้ความอยู่เสมอ และเอาแต่เฝ้ารอคำยอมรับจากพวกเขาอยู่ตลอดนั้น ได้จากไปแล้ว

และจะไม่กลับมาอีก