LOGINShare
บทที่9
Latest chapter
วันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา บทที่10
ในวันประชุมประสานงาน ผมตื่นแต่เช้าตรู่ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสดใสมาก นอกหน้าต่างมีเพียงท้องฟ้าสีฟ้าหม่นที่ดูซีดจางผมสวมบัตรพนักงานเรียบร้อย แล้วลงมือตรวจเช็กตารางประเมินผลรอบคัดเลือกอีกรอบหนึ่งเวลาเก้านาฬิกาตรง ผมเริ่มการประชุมออนไลน์หน้าจอค่อยๆ สว่างขึ้นทีละช่องๆด้านเซิ่งหย่วนกรุ๊ปนั่งเต็มไปด้วยผู้คน เหล่าโจวนั่งอยู่บนที่นั่งหลักด้วยสีหน้าตึงเครียดมากเวินหวยสวมชุดสูทที่แม่ของผมเลือกให้อย่างพิถีพิถัน แต่ดวงตากลับแดงก่ำมากข้างๆ เขาคือสมาชิกคนอื่นๆ ในทีมโปรเจกต์ถัดมาคือ พ่อแม่ พี่สาวและเผยรั่วหนิงพวกเขาน่าจะอาศัยความสัมพันธ์ของเหล่าโจว เข้ามานั่งฟังอยู่ในห้องประชุมของเซิ่งหย่วนกรุ๊ปผมเหลือบมองเพียงแวบเดียว แล้วก็ละสายตาออก“สวัสดีตอนเช้าครับทุกท่าน”"ผมคือซูอวี่ เป็นผู้รับผิดชอบการพิจารณารอบคัดเลือกของโปรเจกต์ความร่วมมือด้านวัสดุใหม่ในครั้งนี้"ปลายทางฝั่งหน้าจอเงียบเสียงลงไปในพริบตา สีหน้าของพ่อผมแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อก่อนเขามักจะชอบบอกว่าผมไม่ได้เรื่องตอนนี้ลูกชายที่ไม่ได้เรื่องที่เขาพูดนั้น กลายเป็นบุคคลในโปรเจกต์ที่เขาจำเป็นต้องเผชิญหน้าผมเ
วันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา บทที่9
เผยรั่วหนิงพูดเกลี้ยกล่อมผมไม่ได้พ่อกับแม่และพี่สาวก็นั่งรถเร่งเดินทางข้ามคืนมาถึงแถบตะวันตกเฉียงเหนือแล้วเช่นกันแม่ของผมเมารถตลอดทาง สีหน้าดูแย่มากแต่เมื่อมาถึงหน้าประตูสถาบันวิจัย ประโยคแรกที่แม่ผมถามเผยรั่วหนิงกลับคือ“เห็นอาอวี่มั้ย? เขายอมช่วยอาหวยหรือเปล่า?”เผยรั่วหนิงเงียบไม่พูดอะไรความสงบนิ่งเพียงน้อยนิดที่แม่ผมฝืนทนแสดงออกมา พังทลายลงในพริบตาเดียว"เรานั่งรถเดินทางมาไกลขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยเขาก็ควรมาเจอหน้าเราสักหน่อยสิ?"พวกเขาอยากเข้ามาหาผมโดยตรง แต่ทว่าระบบควบคุมการเข้า-ออกของสถาบันวิจัยนั้นเข้มงวดมากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขอให้พวกเขาลงทะเบียนแจ้งเหตุผลในการเข้าพบพ่อผมพูดว่า “พวกเราคือคนในบ้านของซูอวี่"เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรวจเช็กอยู่ตั้งนาน เงยหน้าขึ้นมามองเขา“ซูอวี่ไม่ได้ลงทะเบียนแจ้งว่าจะมีญาติมาเข้าพบครับ”พ่อผมตกตะลึงไปชั่วขณะ"ผมเป็นพ่อของเขา มาพบลูกชายตัวเองยังต้องลงทะเบียนด้วยเหรอ?"น้ำเสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสงบมาก"ที่นี่คือสถาบันวิจัย ไม่ใช่โครงการที่พักอาศัย ไม่มีการนัดหมายไม่สามารถเข้าไปได้"คำพูดนี้ทำให้พวกเขายืน
วันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา บทที่8
ยังเหลือเวลาอีกสองวันก่อนจะถึงการประชุมประสานงานเผยรั่วหนิงนั่งเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุด แล้วยังต้องต่อรถอีกสามชั่วโมง ในที่สุดก็ดั้นด้นมาถึงแถบตะวันตกเฉียงเหนือจนได้ ตอนลงจากรถ ฟ้าก็มืดแล้วลมตะวันตกเฉียงเหนือแห้งมาก พัดมาโดนที่หน้ารู้สึกเจ็บนิดหน่อยเธอยืนอยู่ชั้นล่างของอาคารอพาร์ตเมนต์ของสถาบันวิจัย เพิ่งตระหนักได้ครั้งแรกว่าระยะทางสามพันสองร้อยกิโลเมตรนั้น มันไกลแค่ไหนเมื่อก่อนคิดว่าผมจากเธอไปไม่ได้ตราบใดที่เธอหันหลัง ผมก็จะยืนอยู่ที่เดิมแต่ตอนนี้ เธอต้องพบหน้าผมสักครั้ง ก็ยังถึงกับต้องเดินทางข้ามซีกประเทศจีนเมื่อผมเลิกงานกลับมา ก็เห็นเธอยืนอยู่ใต้ไฟถนนไม่เจอกันหนึ่งเดือนกว่า เธอผอมลงเยอะมากเมื่อเผยรั่วหนิงเห็นผม ก็น้ำตาคลอเบ้าในทันที“อาอวี่”คำพูดแรกที่เธอพูดคือ"ฉันขอโทษ"ผมหยุดเดิน และไม่ได้พูดอะไรเธอเหมือนกลัวว่าผมจะเดินหนีไป พูดด้วยน้ำเสียงรวดเร็วว่า"วันรับปริญญาวันนั้น ฉันไม่ควรลบรูปนั้นทิ้ง"“ตอนนายปวดกระเพาะแล้วโทรหาฉัน ฉันไม่ควรไปอยู่เป็นเพื่อนเวินหวย”ผมฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้ร้องไห้หรือด่าอะไรแต่เผยรั่วหนิงกลับยิ่งยิ่งลนลานมากขึ้นเพร
วันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา บทที่7
หลังจากออกจากเซิ่งหย่วนกรุ๊ป พวกเขาก็ไม่ได้กลับบ้านทันที เผยรั่วหนิงยืนอยู่ตรงทางเข้าบริษัท ยืมเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนทุกคนแล้วกดโทรเบอร์ของผมไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็โทรไม่ติดเหมือนเดิมแม่ผมยืนอยู่ข้างๆ มือสั่นไหวจนแทบจะจับโทรศัพท์ไม่อยู่เธอส่งข้อความมาข้อความแล้วข้อความเล่า【อาอวี่ แม่เพิ่งรู้ว่าลูกเข้าทำงานที่สถาบันวิจัย】【เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมลูกไม่บอกกับทางบ้านก่อน？】【รีบโทรกลับหน่อย หยุดงอแงได้แล้ว】ทว่าหลังข้อความทุกข้อความ กลับตามมาด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงจนกระทั่งในท้ายที่สุด น้ำเสียงของเธอก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา【อาอวี่ ลูกอยู่ไหนกันแน่?】【แม่ผิดไปแล้ว แม่ไม่ควรว่าลูกแบบนั้น ลูกอย่าทำให้แม่ตกใจกลัวเลย】แต่ข้อความก็ยังส่งไม่ออกเหมือนเดิมพ่อของผมร้อนใจอยากรู้ว่าที่อยู่ของผม จึงต่อสายตรงโทรไปหาฝ่ายแนะแนวและจัดหางานของมหาวิทยาลัยทันทีทว่าปลายสายกลับตอบมาเพียงว่า ข้อมูลสถานที่ทำงานของบัณฑิตจบใหม่ถือเป็นความเป็นส่วนตัว ไม่สามารถเปิดเผยสุ่มสี่สุ่มห้าได้ พ่อผมก็โทรไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาของผม อาจารย์ที่ปรึกษาฟัง ก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ซูอวี่เข้าทำงานที่สถาบั
วันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา บทที่6
ตอนที่พ่อผมรับโทรศัพท์มานั้น นิ้วมือถึงกับสั่นเทาบนหน้าจอคือรายชื่อผู้ติดต่อประสานงานฉบับเป็นทางการทั้งรูปถ่าย สถาบันที่สำเร็จการศึกษา และสาขาวิชาที่เชี่ยวชาญ ล้วนถูกระบุไว้อย่างชัดเจนบุคคลในภาพ ก็คือผมเองข้อความในบรรทัดด้านล่างนั้น ราวกับฝ่ามือที่ฟาดเข้าใส่ใบหน้าของพวกเขาอย่างแรง【สถาบันวิจัยวัสดุห้วงอวกาศลึกแห่งตะวันตกเฉียงเหนือ หัวหน้าฝ่ายพิจารณาคัดเลือกเบื้องต้นของโครงการร่วมวิจัยและพัฒนาวัสดุใหม่：ซูอวี่】แม่ของผมยื่นหน้าเข้าไปดูแวบหนึ่ง หน้าก็ถอดสีกลายเป็นขาวซีดในทันที"เป็นไปไม่ได้"เธอพูดออกมาโดยสัญชาตญาณ"เขาจะหางานที่ดีแบบนี้ได้อย่างไรกัน?""เขาหางานไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?"สายตาของเหล่าโจวที่มองดูพวกเขานั้นดูซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม"ไม่ใช่ว่าเขาหางานไม่ได้ แต่เป็นเพราะพวกคุณไม่เคยถามมากกว่ามั้ง"ประโยคนี้ สร้างความอับอายยิ่งกว่าการตำหนิใดๆ เสียอีกเมื่อครู่นี้พวกเขายังยืนอยู่กลางโถงล็อบบี้ของเซิ่งหย่วนกรุ๊ป พร้อมกับเอ่ยปากชมว่างานแรกของเวินหวยนั้นดีและมีหน้ามีตามากและพูดจาเหยียดหยามลูกชายแท้ๆ ของตัวเองว่าหางานดีๆ ไม่ได้แต่ว่าตอนนี้ ลูกชายที่พวกเขาเคยคบคิดแ
วันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา บทที่5
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผมจากไป ไม่มีใครตามหาผมเลยตอนญาติๆ ถามถึงผม แม่ของผมก็พูดอย่างไม่มีความอดทนว่า"เขานะเป็นคนอารมณ์แปลก ใจแคบ ไม่ยอมย้ายห้องให้อาหวย หนีออกจากบ้านเพื่อขู่คนอื่นเท่านั้นแหละ"พ่อของผมก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เช่นกัน"เขาหางานดีๆ อะไรไม่ได้สักหน่อย ไปลำบากข้างนอกซะหน่อย เดี๋ยวก็รู้ตัวแล้วกลับมาเองนั่นแหละ"พี่สาวผมก็บอกว่าตั้งแต่เด็กผมก็เป็นแบบนี้แล้ว ไม่มีคนสนใจผม เดี๋ยวผมก็กลับมายอมรับผิดเองเผยรั่วหนิงก็บอกว่าผมเปลี่ยนไปบอกว่าเมื่อก่อนผมไม่ได้เป็นแบบนี้แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับทำให้ทุกคนต้องลำบากใจ เพียงเพราะจี้หยกอันหนึ่งพวกเขาไม่มีใครเคยถามผมเลยว่า ผมไปไหนแล้วกันแน่พวกเขาต่างก็มั่นใจว่า เมื่อถึงเวลาแล้ว ผมก็จะกลับมายอมรับผิดอย่างเชื่อฟังเองหนึ่งเดือนต่อมา เวินหวยได้เข้าไปทำงานที่เซิ่งหย่วนกรุ๊ปอย่างเป็นทางการวันนั้น พ่อแม่ พี่สาวและเผยรั่วหนิงต่างก็ไปกันหมดในล็อบบี้ของบริษัท แม่ของผมช่วยเวินหวยจัดชุดสูทตัวใหม่ให้เรียบร้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ"อาหวยของเราช่างเก่งมากเลย งานแรกก็เข้าบริษัทใหญ่อย่างเซิ่งหย่วนกรุ๊ปเลย!"เผยรั่วหนิงยืนอยู่ข้างๆ
You May Also Like
พอไล่ทายาทตัวปลอมไป ตระกูลมหาเศรษฐีก็ถึงจุดจบ
เอเดรียน1.5K viewsหมอกจางลง รักหายไป
เฟิ่งเสี่ยวอัน15.7K viewsวันที่ผมถูกแช่แข็ง ภรรยาชมว่าผมว่าง่ายขึ้น
หวังต้าฉุยจื่อ8.0K viewsหลังจากฉันตายไป เขาเหยียบย่ำเถ้ากระดูกของฉัน
หนทางยาวไกล10.1K viewsหลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ
หรงรั่ว483 viewsอย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก
หนึ่งก้อนเมฆ300 viewsน้องชายผู้โชคร้าย
กำลังดี486 views
