บทที่2

เช้าวันต่อมา แม่พาพวกเราไปที่ห้างสรรพสินค้า

เธอบอกว่าเวินหวยกำลังจะเข้าไปทำงานที่บริษัทใหญ่ จะซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขา

ประกอบคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะราคาห้าแสนบาท ชุดสูทราคาเจ็ดหมื่นห้าพันบาท และรองเท้าหนังราคาสองหมื่นห้าพันบาท

ทุกครั้งที่เวินหวยดูราคาป้าย แม่ของผมก็จะยิ้มแล้วบอกกับเขาว่าอย่าสนใจเรื่องราคา

“อาหวยของเราต่อไปจะต้องเข้าทำงานในบริษัทใหญ่ แน่นอนว่าจะต้องแต่งตัวให้ดูดีภูมิฐาน”

"งานแรกของผู้ชายมันสำคัญมมากเลยนะ จะให้คนอื่นมาดูถูกไม่ได้"

พ่อของผมรูดบัตรที่แคชเชียร์อยู่

มือทั้งสองข้างของพี่สาวผมหิ้วถุงเต็มไปหมด และยังถามเขาว่ามีนาฬิกาที่ชอบไหม

เผยรั่วหนิงนั่งยองๆ ลง แล้วจับส้นรองเท้าคู่ใหม่ของเวินหวย

"ตรงนี้แข็งไปหน่อย เปลี่ยนอีกคู่เถอะ อย่าปล่อยให้รองเท้ากัดจนเจ็บเท้าตั้งแต่วันแรกเลย"

เวินหวยเหลือบมองผม ใบหน้าแสดงสีหน้าท่าทีที่ได้ใจ

"แพงเกินไป แต่ผมจำได้ว่านี่คือรองเท้าที่อาอวี่อยากได้ไม่ใช่เหรอ?"

"ผมไม่เปลี่ยนแล้ว"

เผยรั่วหนิงเงยหน้ามองเขา และช่วยเขาเปลี่ยนรองเท้าราคาแพงคู่นั้นด้วยมือตัวเอง

"คนที่แม้แต่งานก็หาไม่ได้เหมือนเขา จะคู่ควรใส่รองเท้าที่ดีขนาดนี้ได้อย่างไร?"

“พี่หวย พี่ต้องเข้าทำงานเซิ่งหย่วนกรุ๊ปบริษัทใหญ่ๆ เลยนะ แน่นอนว่าก็ต้องใส่ให้มันสบายๆ หน่อย”

ผมยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว เฝ้ามองใบหน้าด้านข้างอันอ่อนโยนของเธอที่ก้มหน้าอยู่

ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย ผมสวมรองเท้าที่ไม่พอดีเท้าและเดินเคียงข้างเธอมาเป็นระยะทางยาวไกล

ตอนที่ส้นเท้าของผมถูกกัดจนเลือดออก เธอกลับพูดแค่ว่าผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งแต่กลับอ่อนแอขนาดนี้

ที่แท้เธอก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่ารองเท้ามันกัดเท้าได้

เพียงแต่ว่าเมื่อรองเท้าคู่นั้นมันสวมอยู่บนเท้าผมนั้น มันไม่คู่ควรที่จะทำให้เธอใส่ใจ

ขณะเดินผ่านร้านขายกระเป๋า ผมก็หยุดเดิน

กระเป๋าเดินทางของผมใช้มาสิบปีแล้ว ตรงมุมเริ่มแตก

ผมเอาเทปกาวใสพันไว้ตั้งหลายรอบ ส่วนล้อสองข้างก็สึกจนสูงไม่เท่ากัน

ผมเลือกแบบที่ถูกที่สุดในร้าน

หนึ่งพันหกร้อยสี่สิบห้าบาท

ผมไม่ได้ไปจ่ายบิลโดยตรง แต่กลับถามพ่อผมก่อนว่า

“อันนี้ได้ไหมครับ？”

แม้กระทั่งตอนนี้ ผมก็ยังคงมีความคาดหวังที่อธิบายไม่ถูกอยู่เล็กน้อย

เมื่อกี้พวกเขาเพิ่งใช้เงินไปแสนกว่าบาท ซื้อคอมพิวเตอร์ ชุดสูท และรองเท้าหนังใหม่เอี่ยมให้เวินหวย

งั้นผมซื้อกระเป๋าเดินทางราคาหนึ่งพันกว่าบาท ก็น่าจะไม่ถือว่าเกินไปหรอกนะ

แต่พ่อผมกลับขมวดคิ้ว

"ที่บ้านมีกระเป๋าเดินทางแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"อันนั้นใช้มาสิบปีแล้ว พังไปแล้ว"

"พันแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะใช้ไม่ได้สักหน่อย พ่อแม่หาเงินอย่างยากลำบากก็เพื่อให้แกมาใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยแบบนี้เหรอ?"

แม่ของผมก็เดินมา

“งานที่อาหวยหาได้นะเป็นงานที่ดี แน่นอนว่าก็ต้องใช้ของดีๆ อยู่แล้ว”

เธอเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือผม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ

"แต่ลูกนะแตกต่างกันไป"

"หางานทำได้ก็ดีมากแล้ว อย่าเทียบกับอาหวยเลย"

"เข้าไปทำงานเป็นพนักงานต้อนรับในบริษัทเล็กๆ ก็ได้แล้ว ใครจะไปสนว่าลูกใช้กระเป๋าเดินทางแบบไหน? ใช้ๆ ไปก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ？"

พี่สาวของผมหัวเราะอยู่ข้างๆ

“เขานะเป็นคนมีนิสัยชอบแข่งกับคนอื่น เห็นอาหวยซื้อ ในใจก็เกิดอิจฉาขึ้นมา และอยากจะซื้อตามด้วย”

มือของผมที่กุมด้ามจับกระเป๋าเดินทางอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางกระเป๋ากลับเข้าที่เดิม

เวินหวยยืนยืนอยู่ด้านนอกร้าน บนตัวสวมชุดสูทตัวใหม่ราคาเจ็ดหมื่นห้าพัน ข้างเท้ามีถุงช้อปปิ้งทั้งใบใหญ่ใบเล็กวางกองอยู่

เผยรั่วหนิงเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี ก็รีบเดินเข้าไปหา

"เป็นอะไรไปเหรอ? เหนื่อยเหรอ?"

เวินหวยส่ายหัว และพูดเบาๆ ว่า "ผมซื้อเยอะเกินไปหรือเปล่า? อาอวี่จะไม่พอใจไหม?"

เผยรั่วหนิงเหลือบมองผมโดยสัญชาตญาณ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เขาไม่ได้หาเงินสักหน่อย แถมยังหางานไม่ได้เลย?"

"เขามีอะไรไม่พอใจ?"

ผมก้มหน้าลง มองดูเป้สะพายหลังใบเก่าของตัวเองที่ขอบถลอกจนซีดขาว

ที่บ้านไม่ได้ไม่มีเงิน

ความดูดีมีหน้ามีตาก็ไม่ใช่ว่าไม่สำคัญ

เพียงแต่พอเป็นเรื่องของผมทีไร ต่างก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็น สิ้นเปลืองเกินไปหมด

เย็นวันนั้น แม่จองร้านอาหาร บอกว่าจะฉลองที่พวกเขาจบพร้อมกัน

ในห้องส่วนตัวมีเค้กก้อนใหญ่ตั้งอยู่

ตอนผมเดินเข้าประตูไป ก็เห็นตัวหนังสือบนเค้กในทันที

【ขอแสดงความยินดีกับเวินหวยที่สำเร็จการศึกษา ขอให้เจริญรุ่งเรืองและมีอนาคตที่ไกลแสนไกล!】

เวินหวยรู้สึกเขินเล็กน้อย

"คุณป้าลืมเขียนชื่ออาอวี่หรือเปล่าครับ?"

แม่ของผมไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

"เขาไม่ชอบกินเค้กสักหน่อย เขียนไม่เขียนก็เหมือนกันแหละ"

จริงๆ แล้ว ผมชอบกิน

แต่เธอไม่เคยซื้อเค้กให้ผมเลย

บนโต๊ะรับประทานอาหาร พ่อของผมยื่นจดหมายแนะนำที่เขียนเสร็จแล้วให้เวินหวย

"ลุงได้คุยกับทางนั้นให้เรียบร้อยแล้ว สัปดาห์หน้าก็เข้าไปรายงานตัวที่เซิ่งหย่วนกรุ๊ปได้เลย บริษัทอยู่ใกล้บ้านเรา แถมสวัสดิการและค่าตอบแทนก็ดีด้วย"

ดวงตาของเวินหวยแดงก่ำ

"พวกคุณดีกับผมขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าจะตอบแทนยังไงแล้วจริงๆ"

แม่ของผมจับมือเขาไว้

"เด็กโง่เอ๊ย พูดเรื่องตอบแทนอะไรกัน พวกเรานะเห็นเธอเป็นลูกชายแท้ๆ ตั้งนานแล้ว"

ผมมองมือของพวกเขาที่กุมกันไว้แน่น แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองนั่งผิดที่

ภาพที่อบอุ่นนั้น มันบาดตาเหลือเกิน

เหมือนกันว่าการเป็นอยู่ของผม กลับกลายเป็นตัวทำลายบรรยากาศซะงั้น

ตอนที่เช็คบิล แม่ได้รวมส่วนของเวินหวยเข้าไปในบิลค่าใช้จ่ายของบ้านเราด้วย

แต่กลับตั้งเก็บเงินกลุ่มแยกต่างหากในกลุ่มครอบครัวเป็นจำนวนเงินหกร้อยสามสิบหกบาทห้าสิบสตางค์

ผมเป็นคนเดียวที่ต้องจ่ายเงิน

“อาอวี่ ลูกเรียนจบแล้ว ใช้เงินพ่อแม่ไม่ได้อีกแล้วนะ”

"ต่อไปนี้ ทั้งค่าอาหาร ค่าเช่าบ้านที่อาศัยอยู่บ้าน แล้วก็ค่าน้ำค่าไฟ ลูกต้องหารครึ่งทั้งหมดนะ"

ผมมองดูเศษเงินห้าสิบสตางค์นั่น แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร

เพียงแค่จ่ายเงินไปอย่างเงียบๆ