บทที่ 5

เช้านี้เจียงหนิงขี้เกียจลุกจากเตียง

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเมื่อคืนนอนดึก แต่อีกส่วนหนึ่งก็เพราะเธอไม่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ไปตลาดสดเพื่อซื้อผักที่สดที่สุด และไม่ต้องตื่นมาทำอาหารเช้าอย่างน้อยสี่อย่างกับซุปหนึ่งอย่างให้ลู่จวินเหยียนอีกต่อไป

เจียงหนิงต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินเองที่บ้านอย่างเอร็ดอร่อย พอกินอิ่มก็ออกไปธนาคาร กรอกเช็คสั่งจ่ายโอนเงินให้ลู่จวินเหยียนจำนวนห้าสิบล้านหยวน โดยระบุหมายเหตุว่าเป็นค่ารักษาพยาบาล

หลังจากออกจากธนาคาร เจียงหนิงก็ตรงไปยังร้านกาแฟไห่หลาน เธอมีนัดกินข้าวกับกู้หลานหลาน

หลังจากแต่งงาน เพื่อทุ่มเทให้กับการเป็นแม่บ้านของตระกูลลู่อย่างเต็มที่ เธอแทบจะตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนนักเรียนและเพื่อนฝูงทุกคน แม้แต่กับเพื่อนซี้อย่างกู้หลานหลานก็ไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้ว

พอนึกถึงช่วงเวลาวัยสาวตลอดสามปีที่ผ่านมา เจียงหนิงก็นึกอยากจะชูนิ้วกลางให้ตัวเองสักที

เจียงหนิงนั่งรอกู้หลานหลานที่โต๊ะที่จองไว้ล่วงหน้า

ตอนนี้กู้หลานหลานเป็นครูสอนร้องเพลงอยู่ที่โรงเรียนกวดวิชาที่มีชื่อเสียงในเมือง A เจียงหนิงเดาว่าที่กู้หลานหลานนัดเธอมากินข้าว นอกจากอยากเจอกันแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งคงเพราะอยากช่วยแนะนำงานให้เธอด้วยแน่ ๆ

และก็เป็นอย่างที่คิด พอกู้หลานหลานมาถึง คุยกันได้ไม่กี่คำก็วกเข้าเรื่องที่โรงเรียนของพวกเธอกำลังรับสมัครครูสอนเปียโนจนได้

“หลานหลาน ขอบใจนะ” เจียงหนิงยิ้มสบาย ๆ พลางโบกมือปฏิเสธ “แต่ฉันสาบานไว้แล้วว่าจะไม่เล่นเปียโนอีก อีกอย่างฉันก็ได้งานใหม่แล้วด้วย”

“หือ” กู้หลานหลานสงสัย “บริษัทออกแบบเครื่องประดับเหรอ ก็มันตรงสายที่เธอเรียนมานี่เนอะ!”

เจียงหนิงโบกมือปฏิเสธอีกครั้ง “ผิดแล้ว! ฉันเรียนไม่จบ บริษัทพวกนั้นเขามีเกณฑ์เรื่องวุฒิการศึกษากันทั้งนั้นแหละ”

“แต่งานสมัยนี้ที่ไม่จำกัดวุฒิการศึกษามันหายากนะ!” กู้หลานหลานพูดเสียงเบา ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะโวยวายแทนเพื่อน “ลู่จวินเหยียนนี่มันเลวจริง ๆ นอกใจเมีย แล้วยังจะให้เมียออกไปตัวเปล่าอีก ถ้าเป็นฉันนะ ไม่รีดไถมันสักหลาย ๆ ร้อยล้าน อย่ามาเรียกฉันว่ากู้หลานหลานเลย เสียดายเวลาตั้งกี่ปีที่เสียไป!”

เจียงหนิงกลั้นขำ จังหวะนั้นเองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็สว่างขึ้น มีข้อความวีแชตเข้ามาใหม่

“ลู่จวินเหยียนส่งมาแน่ ๆ มา ๆ ๆ ฉันจะด่าให้ยับเลย!”

เจียงหนิงเปิดดูข้อความ แต่ไม่ใช่ของลู่จวินเหยียน

เธอพิมพ์ตอบวีแชตไปพลางพูดกับกู้หลานหลานไปด้วย “จริง ๆ ฉันไม่มีหลักฐานว่าลู่จวินเหยียนนอกใจหรอกนะ...”

ไม่ว่าร่างกายของลู่จวินเหยียนจะนอกใจหรือไม่ แต่หัวใจของเขาปันใจไปให้คนอื่นแน่นอน ถึงขั้นที่ยอมทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองได้ลงคอ

พอนึกถึงลูกน้อยที่มีชีวิตอยู่ในท้องเธอได้แค่สองเดือน แล้วต้องมาตายด้วยน้ำมือของพ่อแท้ ๆ สีหน้าของเจียงหนิงก็เย็นชาลง

“ฉันแค่อยากจะรีบหลุดพ้นจากลู่จวินเหยียนให้เร็วที่สุด หลุดพ้นจากชีวิตเดิม ๆ ...”

“แล้วไงต่อ”

“ฉันก็เลยสมัครงานที่นี่”

เจียงหนิงส่งหน้าเว็บเพจอันหนึ่งให้กู้หลานหลานดู กู้หลานหลานเห็นเพื่อนดูมีความสุขก็นึกว่าได้งานดี ๆ ที่ไหน แต่พอกดเข้าไปดู—

“สถานพินิจเยาวชนเหรอ”

กู้หลานหลานแทบจะเป็นลม แต่เจียงหนิงกลับยิ้มกว้างอย่างสดใส

เวลาพักเที่ยงของกู้หลานหลานมีจำกัด ทั้งสองคนคุยกันยังไม่จุใจก็ต้องจำใจแยกย้าย เจียงหนิงกลับมาที่บ้าน แต่ยังไม่ทันได้เข้าห้อง เธอก็แวะเปิดตู้รับพัสดุเพื่อหยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกมา

จังหวะนั้นเอง เธอก็ได้รับข้อความวีแชตใหม่ ครั้งนี้เป็นลู่จวินเหยียนส่งมาจริง ๆ

ไม่มีข้อความใด ๆ มีเพียงรูปถ่ายใบเดียว เป็นรูปเศษกระดาษที่ถูกฉีกขาดกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

ณ ห้องทำงานผู้จัดการใหญ่ลู่ซื่อกรุ๊ป

ลู่จวินเหยียนค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งโดยใช้มือยันมุมโต๊ะไว้ แทบเท้าของเขาคือใบหย่าที่เพิ่งจะถูกเขาฉีกทิ้งกับมือ

“ประธานลู่ครับ ยาแก้โรคกระเพาะที่พอจะหาซื้อได้อยู่ตรงนี้หมดแล้วครับ...” เสี่ยวจางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เห็นแต่ลู่จวินเหยียนปัดยาบนโต๊ะทิ้งจนเกลื่อนพื้น

“ไม่ได้เรื่องสักนิด ยิ่งกินยิ่งปวด”

ลู่จวินเหยียนกุมท้องตัวเอง เหงื่อซึมเต็มหน้าผากด้วยความเจ็บปวด

เดิมทีเขาไม่ได้กินยาจีนมาหลายวันก็ไม่ค่อยสบายท้องอยู่แล้ว พอมาถึงบริษัทวันนี้แล้วได้เห็นใบหย่าที่เจียงหนิงส่งมา อาการปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

เสี่ยวจางมองดูลู่จวินเหยียนด้วยความร้อนใจ

ยาจีนที่ลู่จวินเหยียนดื่มเป็นสูตรลับเฉพาะของแพทย์แผนจีนอาวุโส สัดส่วนสมุนไพร ความแรงของไฟ และเวลาในการต้ม มีเพียงเจียงหนิงคนเดียวที่รู้ และทุกครั้งก็ต้องเป็นเจียงหนิงที่ต้มให้เองกับมือ

“ประธานลู่ครับ...ให้ผมโทรหาคุณเจียงดีไหมครับ”

เสี่ยวจางลองหยั่งเชิงถาม แต่กลับถูกลู่จวินเหยียนตวัดสายตาคมกริบมองกลับมาพร้อมถามสวนว่า

“นายเรียกเจียงหนิงว่าอะไรนะ”

“คุณเจียงไงครับ!” เสี่ยวจางงุนงงไปหมด

ไม่ใช่แค่เขา แต่คนรอบตัวลู่จวินเหยียนทุกคนต่างก็เรียกเจียงหนิงว่า ‘คุณเจียง’ กันทั้งนั้น

กระทั่งวินาทีนี้ ลู่จวินเหยียนเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตลอดสามปีที่แต่งงานกับเจียงหนิง เธอเป็นได้แค่ ‘คุณเจียง’ ไม่ใช่ ‘คุณนายลู่’

ลู่จวินเหยียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะดูว่าเจียงหนิงจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อเห็นรูปใบหย่าที่ถูกฉีกทิ้ง แต่ปรากฏว่าเจียงหนิงไม่ตอบกลับมาเลย กลับกลายเป็นฉู่ฉิงเสวี่ยที่โทรเข้ามาแทน

ช่วงพลบค่ำ เจียงหนิงเดินทางมาถึงหอประชุมจื่อหลัวหลานอันโอ่อ่าหรูหรากลางเมือง A เพียงลำพัง

เธอเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว

ชุดสูทผ้าทวีดสีฟ้าสไตล์ชาเนลชุดนี้เป็นชุดที่ดูดีที่สุดในบรรดาเสื้อผ้าก่อนแต่งงานของเธอ

พนักงานต้อนรับที่หน้าประตูส่งยิ้มสุภาพให้เจียงหนิง เจียงหนิงยิ้มตอบ ขณะที่กำลังจะเปิดกระเป๋าถือ จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ไม่อยากได้ยินดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“คุณเจียง บังเอิญจังเลยนะคะ มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ”

เจียงหนิงหันกลับไปมอง เห็นฉู่ฉิงเสวี่ยเดินควงแขนมากับเพื่อนสาวสองคน

วันนี้ฉู่ฉิงเสวี่ยแต่งตัวจัดเต็ม สวมชุดราตรีสีชมพูหวานแหววราวกับเทพธิดาดอกไม้ สร้อยเพชรสีชมพูบนลำคอยังคงโดดเด่นสะดุดตา

“ฉิงเสวี่ย ยัยนี่เป็นใคร เพื่อนเธอเหรอ” ซ่งลี่ลี่กวาดตามองเจียงหนิงหัวจรดเท้า “คงไม่ได้มางานฉลองของ FY หรอกนะ”

“จะเป็นไปได้ไง” หวังหยางขมวดคิ้วทำหน้าตารังเกียจ “FY เป็นแบรนด์หรูระดับโลก แขกที่เชิญมามีแต่คนใหญ่คนโต ดูชุดที่ยัยนี่ใส่สิ...อาจจะมาส่งเดลิเวอรีมั้ง!”

เจียงหนิงมองดูเพื่อนสาวสองคนของฉู่ฉิงเสวี่ยรับลูกคู่กันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เห็นได้ชัดว่าพวกเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอเป็นใคร

“ลี่ลี่ อาหยาง อย่าไปว่าคุณเจียงเลย...” ฉู่ฉิงเสวี่ยแสร้งทำเสียงเห็นอกเห็นใจพลางอธิบาย “ฉันได้ยินจวินเหยียนบอกว่า คุณเจียงเรียนไม่จบก็แต่งงานเลย เป็นแม่บ้านมาตั้งหลายปี ชุดที่ใส่บ่อยที่สุดก็คือผ้ากันเปื้อน นอกจากตลาดสดก็ไม่ได้ไปไหน แล้วก็ไม่มีโอกาสได้ไปไหนด้วย คงไม่ค่อยได้เปิดหูเปิดตาเท่าไหร่ ไม่ค่อยมีเซนส์ด้านแฟชั่น ต่างจากดีไซเนอร์ที่ทำงานใน FY อย่างพวกเราอยู่แล้ว”

“คุณทำงานที่ FY เหรอ”

พอเห็นเจียงหนิงทำท่าตกใจ ฉู่ฉิงเสวี่ยก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ หยิบนามบัตรยื่นส่งให้

“ตอนนี้ฉิงเสวี่ยเป็นดาวรุ่งที่น่าจับตามองในวงการออกแบบเครื่องประดับเลยนะ ขนาด HR ของ FY ยังชมไม่ขาดปากเลย!”

“แม่บ้านอย่างเธอคงไม่รู้สินะว่า HR คืออะไร!”

ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยถากถางของซ่งลี่ลี่และหวังหยางที่ดังอยู่ข้างหู เจียงหนิงก้มลงอ่านนามบัตรของฉู่ฉิงเสวี่ย—

เด็กฝึกงานแผนกออกแบบเครื่องประดับ FY

ฉู่ฉิงเสวี่ยคิดว่าเจียงหนิงเห็นนามบัตรแล้วคงจะรู้สึกด้อยค่า แต่กลับกลายเป็นว่าเจียงหนิงเพียงแค่ยิ้มเรียบ ๆ

“อืม คุณเก่งมากค่ะ”

ซ่งลี่ลี่เบะปากมองบนทันที “แหม ทำมาเป็นวางมาดนิ่ง ในใจคงอิจฉาฉิงเสวี่ยจนอกจะแตกตายแล้วสิท่า!”

พอเห็นเจียงหนิงหันหลังจะเดินเข้าไปข้างใน หวังหยางก็ตะโกนขึ้นว่า “คนส่งอาหารเข้าทางนั้นไม่ได้นะ”

ฉู่ฉิงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคัก พลางส่งสายตาให้ซ่งลี่ลี่กับหวังหยาง ทั้งสองคนจึงรีบเบียดตัวเข้าไปกระแทกเจียงหนิงจนเซถลาไปข้างทาง

“เห็นหรือเปล่า ต้องมีบัตรเชิญถึงจะเข้าได้” ซ่งลี่ลี่ชูบัตรเชิญให้ดู แล้วผายมือให้ฉู่ฉิงเสวี่ยเดินนำเข้าไปก่อน

ฉู่ฉิงเสวี่ยค่อย ๆ ยกชายกระโปรงสีชมพูขึ้นอย่างระมัดระวัง เชิดหน้าเดินเข้าไปข้างในราวกับเจ้าหญิง

“ขอโทษครับคุณผู้หญิง บัตรเชิญของคุณเข้าได้เฉพาะทางเข้าพนักงานครับ” พนักงานขวางทางฉู่ฉิงเสวี่ยไว้

หน้าของฉู่ฉิงเสวี่ยเจื่อนลงถนัดตา แต่ซ่งลี่ลี่กับหวังหยางรีบแก้ต่างให้ทันควัน “ก็ฉิงเสวี่ยเป็นพนักงานของ FY นี่นา!”

“ใช่ ๆ พวกเราเข้าทางพนักงานก็ยังดีกว่าบางคนที่แม้แต่ประตูยังเข้าไม่ได้เลย”

ในที่สุดทั้งสามคนก็ยอมหลีกทาง เจียงหนิงจึงเดินเข้าไปที่ช่องทางพิเศษสำหรับแขกวีไอพีอีกครั้ง แล้วหยิบซองจดหมายออกจากกระเป๋าถือยื่นให้พนักงาน

พนักงานตาเป็นประกาย รอยยิ้มบนใบหน้าดูนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม

“เชิญทางนี้ครับคุณเจียง...”

เจียงหนิงเดินผ่านช่องทางวีไอพีเข้าสู่หอประชุมไปอย่างสง่างาม ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพวกฉู่ฉิงเสวี่ย