บทที่ 6

ฉู่ฉิงเสวี่ยตั้งใจจะรอให้ลู่จวินเหยียนมาถึงก่อน แล้วค่อยเดินเข้าช่องทางวีไอพีอย่างผ่าเผย แม้ลู่จวินเหยียนจะไม่มีบัตรเชิญ แต่สถานะและใบหน้าของเขาก็คือบัตรผ่าน

ทว่างานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ลู่จวินเหยียนก็ยังไม่มา เธอจึงจำใจต้องพาหวังหยางและซ่งลี่ลี่เดินเข้าทางช่องทางพนักงาน

เมื่อเข้ามาในงาน เธอหันซ้ายหันขวามองหา แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเจียงหนิง

“ยัยเจียงหนิงคนนั้นต้องมาส่งเดลิเวอรีแน่ ๆ บัตรเชิญนั่นไม่มีทางเป็นของเธอหรอก”

“ใช่ ๆ เธอเรียนไม่จบปริญญาด้วยซ้ำ งานฉลองของ FY จะเชิญเธอมาทำไม”

ซ่งลี่ลี่และหวังหยางผลัดกันพูดคนละคำสองคำ

ฉู่ฉิงเสวี่ยค่อยวางใจลงได้บ้าง เพื่อนเธอพูดถูก FY เป็นแบรนด์หรูระดับแนวหน้าของโลก งานฉลองครั้งนี้จัดขึ้นเพราะคอลเลกชันเครื่องประดับชุด ‘เปียโน’ ที่เปิดตัวเมื่อสี่ปีที่แล้วนั้นใช้เทคโนโลยีสิทธิบัตรที่ล้ำหน้าในวงการ บวกกับความคิดสร้างสรรค์ที่เป็นเอกลักษณ์และความรู้สึกทางศิลปะ ทำให้กลายเป็นดาวเด่นในหมู่เครื่องประดับชั้นสูงทันที ไม่เพียงแต่มีชื่อเสียงในวงการเท่านั้น แต่ยังทำยอดขายถล่มทลาย ครองแชมป์ยอดขายอันดับหนึ่งติดต่อกันถึงสี่ปีซ้อน

“ไม่รู้ว่าคืนนี้จะได้เจอดีไซเนอร์เจ้าของผลงานชุดเปียโนท่านนั้นหรือเปล่านะ...” ฉู่ฉิงเสวี่ยกะพริบตาปริบ ๆ แววตาเต็มไปด้วยความใฝ่ฝันและเทิดทูน

“ฉันได้ยินมาว่าดีไซเนอร์ท่านนั้นลึกลับมาก แม้แต่เพศหญิงหรือชายก็ไม่มีใครรู้”

“ฉิงเสวี่ย ตอนนี้เธอก็เป็นพนักงานของ FY แล้วนี่ ไม่รู้เรื่องนี้เลยเหรอ”

เมื่อเจอความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อน ๆ ฉู่ฉิงเสวี่ยก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ฉันรู้แค่ว่าดีไซเนอร์ท่านนั้นใช้นามปากกาว่า BYC นอกนั้นอย่าว่าแต่ฉันเลย หัวหน้าฉันก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ!”

ในห้องรับรองชั้นสอง เจียงหนิงได้พบกับปีเตอร์

ปีเตอร์เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง FY และเป็นกรรมการบริหารคนปัจจุบัน

“ไม่เจอกันสามปี คุณสวยขึ้นนะเนี่ย”

ปีเตอร์ยื่นแก้วกาแฟให้เจียงหนิง

เจียงหนิงรู้ดีว่าปีเตอร์แค่พูดตามมารยาท

แต่งงานมาสามปี วัน ๆ วนเวียนอยู่แต่ในครัว ตัวตนเลือนหาย ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง ผู้หญิงแบบนี้จะสวยขึ้นได้อย่างไร มีแต่จะถูกกาลเวลาพรากความเปล่งปลั่งและสง่างามไปเสียมากกว่า

ที่สำคัญ สามีของเธอยังไม่รักเธออีก

ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วแต่ขาดความรักหล่อเลี้ยง ก็เหลือเพียงซากความยุ่งเหยิงวุ่นวาย

และเธอ เจียงหนิง ยิ่งน่าสมเพชกว่านั้น

ก้มหน้าก้มตาเป็นแม่บ้านที่แสนดีมาสามปี สิ่งที่ได้ตอบแทนคือสามีนอกใจไปหาเมียน้อย และฆ่าลูกในท้องของเธอเพื่อเมียน้อยคนนั้น

พอคิดถึงลูก มือที่กำแก้วกาแฟของเจียงหนิงก็เกร็งจนข้อนิ้วซีดขาว

“ว่าไงครับ คุณ BYC ผู้เปี่ยมพรสวรรค์ที่ผมใฝ่ฝันอยากร่วมงานด้วยมาตลอด สนใจจะกลับมาทำงานที่ FY ไหม”

เสียงของปีเตอร์ดึงสติเธอกลับมา เจียงหนิงเงยหน้ามองปีเตอร์ เห็นแววตาคาดหวังแบบเดียวกับเมื่อสี่ปีที่แล้วไม่มีผิดเพี้ยน

เพียงแต่ครั้งนี้เขาใช้คำว่า ‘กลับ’

ความจริงแล้วเจียงหนิงไม่เคยทำงานที่ FY มาก่อน

เธอรู้จักกับปีเตอร์ตอนเรียนอยู่ปีหนึ่ง ด้วยความบังเอิญที่ปีเตอร์เดินทางมาตามหานักออกแบบหน้าใหม่ผู้มีพรสวรรค์ที่มหาวิทยาลัย A และเจียงหนิงก็นั่งวาดแบบเครื่องประดับที่ได้แรงบันดาลใจจากเปียโนอยู่เงียบ ๆ ในมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง

แนวคิดการออกแบบของเจียงหนิงสร้างความประทับใจให้ปีเตอร์ และเพื่อเปลี่ยนแนวคิดนั้นให้กลายเป็นเครื่องประดับจริง เจียงหนิงจึงคิดค้นเทคนิคการเจียระไนและการฝังอัญมณีแบบใหม่ขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ตอนนั้นปีเตอร์เคยชวนเธอมาทำงานที่ FY โดยบอกว่าทำเป็นพาร์ตไทม์ไปก่อนก็ได้เพื่อไม่ให้กระทบการเรียน

แต่เจียงหนิงปฏิเสธ

เธอไม่ได้มีใจรักในวงการเครื่องประดับ และไม่อยากมีชื่อเสียง จึงใช้นามแฝงว่า BYC เพื่อรับส่วนแบ่งยอดขายจากคอลเลกชัน ‘เปียโน’

นึกไม่ถึงว่าคอลเลกชันนี้จะดังเป็นพลุแตก และนามแฝงของเจียงหนิงก็กลายเป็นดีไซเนอร์ลึกลับระดับตำนานในวงการเครื่องประดับไปโดยปริยาย

ปีเตอร์สังเกตสีหน้าของเจียงหนิง ก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าชีวิตแต่งงานของเธอคงไม่ราบรื่นนัก ไม่อย่างนั้นเจียงหนิงคงไม่ตอบรับคำเชิญมาร่วมงานฉลองในวันนี้

“อาจารย์ ให้โอกาสผมหน่อยได้ไหม”

เจียงหนิงขำท่าทางของปีเตอร์ “คุณพูดโอเวอร์ไปแล้ว ตอนนั้นที่ออกแบบชุดเปียโน มันก็แค่แวบหนึ่งที่คิดออก คุณก็รู้นี่นาว่าจริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ชอบออกแบบเครื่องประดับ”

“คุณนี่นะ ชอบทิ้งขว้างพรสวรรค์ คุณรู้ไหมว่าดีไซเนอร์ของ FY กี่คนที่ฝันอยากจะมีพรสวรรค์สักหนึ่งในหมื่นของคุณบ้าง!”

เจียงหนิงยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร

“เอาเถอะ คุณอยากจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ สัญญาจ้างผมเตรียมไว้พร้อมแล้ว เงินเดือนคุณกรอกเองได้เลย ส่วนแบ่งก็ให้เหมือนเดิม ประตูของ FY เปิดต้อนรับคุณเสมอ” ปีเตอร์พูดจบ ก็สังเกตเห็นว่าเจียงหนิงกำลังหันไปมองนอกหน้าต่างกระจก

จากหน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับรองชั้นสอง สามารถมองเห็นบรรยากาศในงานเลี้ยงชั้นล่างได้ชัดเจน

ในงานเลี้ยง ลู่จวินเหยียนที่มาช้ากว่าเวลากำลังเรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย

นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลไม่ได้มีแค่ลู่จวินเหยียนคนเดียว แต่คนที่หน้าตาดีขนาดลู่จวินเหยียนนั้นหาได้ยากนัก

วันนี้ลู่จวินเหยียนสวมชุดสูทสีขาวเข้ารูป เสื้อเชิ้ตสีดำ ความตัดกันของสีโทนเย็นที่ชัดเจนนั้นเข้ากับบุคลิกสูงส่งและเย่อหยิ่งของเขาได้อย่างลงตัว การจงใจไม่ผูกเนกไทช่วยเพิ่มความโรแมนติกให้กับลุคที่ดูถือตัว ทั้งที่เครื่องหน้าคมเข้มราวกับรูปสลัก แต่ริมฝีปากที่ยกยิ้มนั้นกลับยั่วยวนใจคนมอง

ทันทีที่เขาปรากฏตัวในงาน ก็เรียกเสียงอุทานชื่นชมจากบรรดาหญิงสาวได้มากมาย

ฉู่ฉิงเสวี่ยจงใจยืนรออยู่ที่เดิม รอให้ลู่จวินเหยียนเดินเข้ามาหา ราวกับเจ้าหญิงที่รอคอยเจ้าชายขี่ม้าขาว

สายตาอิจฉาริษยานับไม่ถ้วนพุ่งตรงมาที่เธอ ทำให้เธอกลายเป็นจุดสนใจของงานเลี้ยงนี้ไปโดยปริยาย

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่ฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

แม้เธอจะเป็นแค่เด็กฝึกงานของ FY แต่ในงานแบบนี้ จุดเด่นต้องเป็นเธอแน่นอน

เจียงหนิงไม่คิดว่าลู่จวินเหยียนจะมาด้วย

เธอเฝ้ามองลู่จวินเหยียนเดินตรงเข้าไปหาฉู่ฉิงเสวี่ยโดยไม่วอกแวกไปทางอื่น

ในความทรงจำของเธอ ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน ลู่จวินเหยียนไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงคนไหนก่อน

เจียงหนิงเคยคิดอย่างใสซื่อว่านั่นเป็นเพราะลู่จวินเหยียนรักเธอ และเธอคือคนพิเศษ

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว ฉู่ฉิงเสวี่ยต่างหากคือคนพิเศษคนนั้น

พอยืนคู่กัน ทั้งสองคนช่างดูเหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยกที่สวรรค์สร้างมาคู่กัน

จู่ ๆ เจียงหนิงก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน

คราวก่อนคุยกับลู่จวินเหยียนที่บ้านสุดท้ายก็จบไม่สวย ใบหย่าก็ถูกลู่จวินเหยียนฉีกทิ้ง ในเมื่อหย่าไม่ได้ เธอก็ยังคงเป็นภรรยาของลู่จวินเหยียน แต่ความครึกครื้นและความเหมาะสมกันของคนข้างล่างนั่น กลับไม่เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด

“อย่าบอกนะว่าเพิ่งมาก็จะกลับแล้ว” ปีเตอร์ถามอย่างระมัดระวัง

เขามีแผนการในใจ ยังไม่ยอมตัดใจที่จะดึงเจียงหนิงมาร่วมงานกับ FY ให้ได้

แต่ภาพเหตุการณ์ข้างล่างนั่นคงบาดตาเจียงหนิงไม่น้อย หากเจียงหนิงอยากจะกลับก่อน เขาก็ไม่มีสิทธิ์และไม่มีเหตุผลที่จะรั้งเธอไว้

เจียงหนิงมองลู่จวินเหยียนและฉู่ฉิงเสวี่ยที่คุยหัวเราะกันอย่างมีความสุขตาไม่กะพริบ นิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหันมามองปีเตอร์

“ถ้าตอนนี้ฉันจะขอของขวัญจากคุณสักชิ้น คุณจะให้ฉันได้ไหมคะ”

ที่งานเลี้ยงชั้นล่าง ลู่จวินเหยียนมอบช่อกุหลาบสีชมพูที่ห่ออย่างสวยงามให้กับฉู่ฉิงเสวี่ย ฉู่ฉิงเสวี่ยยิ้มหวานอย่างขัดเขิน

ข้าง ๆ กัน ซ่งลี่ลี่กับหวังหยางอิจฉาจนแทบคลั่ง พากันยกลู่จวินเหยียนขึ้นหิ้งบูชา

“มีแฟนหล่อ รวย แถมยังเพอร์เฟกต์ขนาดประธานลู่เนี่ย ฉิงเสวี่ย ชาติที่แล้วเธอต้องกู้ทางช้างเผือกมาแน่ ๆ”

“ประเด็นคือประธานลู่รักฉิงเสวี่ยมากจริง ๆ ยอมเลื่อนประชุมสำคัญเพื่อมาเป็นเพื่อนฉิงเสวี่ยเลยนะ”

“แค่นั้นที่ไหนล่ะ ชุด Elie Saab โอต์กูตูร์คอลเลกชันล่าสุดที่ฉิงเสวี่ยใส่อยู่นี่ราคาตั้งสามล้าน ประธานลู่ก็เป็นคนซื้อให้”

ฉู่ฉิงเสวี่ยคล้องแขนลู่จวินเหยียน ฟังคำเยินยอของเพื่อนสาวพลางยิ้มแก้มปริ

“จริงสิจวินเหยียน เมื่อกี้ฉันเห็นคุณเจียงด้วยละ...”

ลู่จวินเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้ดีว่า ‘คุณเจียง’ ที่ฉู่ฉิงเสวี่ยพูดถึงคือใคร

“เธอแต่งตัวไม่ค่อยถูกกาลเทศะเท่าไหร่ สงสัยจะมาส่งเดลิเวอรีมั้งคะ...”

เห็นลู่จวินเหยียนเงียบ ฉู่ฉิงเสวี่ยจึงพูดต่อ “ยังไงเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาในนามของคุณ ต้องตกอับถึงขั้นมาส่งเดลิเวอรีนี่น่าสงสารอยู่นะคะ...”

“เธอทำตัวเอง” ลู่จวินเหยียนตอบเสียงเรียบ

ผู้หญิงที่ไม่มีวุฒิการศึกษา เป็นแม่บ้านมาตั้งหลายปี จะไปหางานดี ๆ ที่ไหนทำได้

ส่งเดลิเวอรีก็ถือว่าอยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว

ทันใดนั้น ภายในงานก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง

“นี่ ๆ สาวสวยข้าง ๆ กรรมการปีเตอร์นั่นใครน่ะ พวกเธอรู้จักไหม”