บทที่ 4

ลู่จวินเหยียนขมวดคิ้ว วางช่อดอกไม้และยาจีนลง จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเจียงหนิงด้วยท่าทีไม่รีบร้อน แต่ทว่าโทรอย่างไรก็ไม่ติด

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่เจียงหนิงไม่อยู่บ้าน แต่ลู่จวินเหยียนก็ยังเปิดแผ่นเสียงบรรเลงเพลง Chopin's Nocturnes เพลงโปรดของเขาตามปกติ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ไม่มีใครกลับมา

สองชั่วโมงผ่านไป ไม่มีใครกลับมา

สามชั่วโมงผ่านไป ก็ยังไม่มีใครกลับมา

ลู่จวินเหยียนลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าส่วนใหญ่ของเจียงหนิงยังอยู่ครบ ทั้งหมดเป็นเสื้อผ้าที่เขาซื้อให้ และเป็นสีชมพูทั้งหมด

แต่ชุดกระโปรงสีฟ้าสองชุดที่เธอใส่ก่อนแต่งงานกลับหายไป

ตอนนั้นเอง มีพัสดุมาส่งถึงหน้าบ้าน

ชื่อผู้รับคือเขา

ลู่จวินเหยียนจำไม่ได้ว่าตัวเองสั่งซื้ออะไรไป

พัสดุชิ้นนี้เป็นกล่องกระดาษขนาดมหึมา เมื่อแกะกล่องออก สิ่งของด้านในก็ทำให้ตาลายไปหมด—

มีทั้งดอกกุหลาบสีชมพูอบแห้ง สร้อยคอเพชรสีชมพู กระเป๋าแอร์เมสสีชมพู รองเท้าส้นสูงสีชมพูสดใส ชุดราตรีสีชมพูซากุระ นาฬิกาเพชรสีชมพู เครื่องประดับทองคำ ผ้าพันคอไหมสีชมพูพีช น้ำหอมแบรนด์หรู เข็มกลัดเพชรสีชมพู กุญแจรถยนต์ และแหวนเพชรสีชมพู...

สีหน้าของลู่จวินเหยียนดูแย่ลงเรื่อย ๆ พายุอารมณ์เริ่มก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ในดวงตา

สิ่งของเหล่านี้...

ล้วนเป็นของขวัญที่เขามอบให้ตอนจีบเจียงหนิงเมื่อหลายปีก่อน

แหวนเพชรสีชมพูวงนั้น คือแหวนขอแต่งงาน

ลู่จวินเหยียนลองหยิบดูผ่าน ๆ พบว่าของขวัญเหล่านี้แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ป้ายราคายังไม่ถูกตัดออกเลยด้วยซ้ำ

สิ่งเดียวในกล่องที่ไม่ใช่ของที่เขาเคยให้ คือซองเอกสารซองหนึ่ง ลู่จวินเหยียนดึงเอกสารข้างในออกมาดู

ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง A ช่างงดงาม เต็มไปด้วยแสงสีและความศิวิไลซ์

บ้านเก่าที่ถนนซานหูไม่ได้เปิดไฟมาหลายปีแล้ว แต่วันนี้กลับเป็นเรื่องประหลาด ไฟในบ้านสว่างไสวตั้งแต่พลบค่ำจนถึงกลางดึก

เจียงหนิงใช้เวลาครึ่งค่อนวันทำความสะอาดห้องจนสะอาดเอี่ยม แม้จะดูซอมซ่อ แต่ก็สะอาดตาและดูอบอุ่นไม่น้อย

เพียงแต่เมื่อก่อนมีแม่กับเธออยู่ด้วยกันตามลำพังสองคนแม่ลูก ตอนนี้เหลือเพียงเธอคนเดียว จะบอกว่าไม่เหงาก็คงเป็นการโกหก

เจียงหนิงกำโทรศัพท์ในมือ ลังเลว่าจะโทรหากู้หลานหลานดีไหม

กู้หลานหลานเป็นเพื่อนสนิทของเธอ เรียนมัธยมปลายมาด้วยกัน

ยังไม่ทันจะได้กดโทรออก เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน เจียงหนิงวางสายแล้วเดินไปเปิดประตู

ที่หน้าประตู ร่างสูงใหญ่ของลู่จวินเหยียนยืนตระหง่านราวกับยอดเขาขวางทางอยู่ ทำเอาเจียงหนิงสะดุ้งโหยง

“คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?!”

เสียงกระดาษดังฟึ่บ ลู่จวินเหยียนปาใบหย่าในมือใส่หน้าเจียงหนิง

ใบหน้าของเจียงหนิงแดงเถือกจากการถูกกระดาษบาด เธอก้มหน้าลงด้วยความกลัว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นลู่จวินเหยียนโกรธเกรี้ยวขนาดนี้

“ทำไมไม่พูดล่ะ อยู่ดี ๆ นึกจะเล่นบทหนีออกจากบ้านทำไม เป็นเด็กหรือไง!”

ลู่จวินเหยียนยื่นมือจะไปดึงตัวเจียงหนิง แต่เธอเบี่ยงตัวหลบไปด้านหลัง

“ลู่จวินเหยียน ฉันอยากหย่ากับคุณ...”

“ทำไม”

“เพราะ...”

“เพราะฉิงเสวี่ยใช่ไหม”

เจียงหนิงเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินชื่อนั้น เห็นลู่จวินเหยียนยืนกอดอก ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในภาพวาดนั้นประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน

รอยยิ้มนี้บาดเข้าไปในดวงตาของเจียงหนิงจนเจ็บปวด

เมื่อเห็นเจียงหนิงนิ่งเงียบยอมรับ ลู่จวินเหยียนก็รู้สึกขบขัน

ในเมื่อฉู่ฉิงเสวี่ยกลับมาแล้ว เรื่องราวระหว่างพวกเขาคงปิดไม่มิด และเขาก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว

“เจียงหนิง คุณไปหัดเล่นตัวแบบนี้มาจากไหน ผมยอมรับว่าฉิงเสวี่ยเป็นรักแรกของผม ตอนที่ผมขอคุณแต่งงานก็เพื่อประชดเธอ แต่แต่งงานกันมาสามปี ผมไม่เคยทำอะไรผิดต่อคุณเลยนะ...”

คำว่า ‘ไม่เคยทำอะไรผิดต่อคุณ’ ทำให้ขอบตาของเจียงหนิงแดงก่ำ

เธออยากจะตะโกนถามลู่จวินเหยียนเหลือเกินว่า “แล้วลูกล่ะ ลูกที่คุณลงมือฆ่ากับมือไม่ใช่หรือไง”

แต่เธอก็รู้สึกว่ามันไม่มีความหมายอีกแล้ว

ความเจ็บปวดอัดแน่นอยู่ในอกราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับไว้ เจียงหนิงพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ

มาถึงขั้นนี้แล้ว การหย่าคือจุดจบที่ดีที่สุดระหว่างเธอกับลู่จวินเหยียน เพื่อปิดฉากความรักและชีวิตคู่ที่โง่เขลาและล้มเหลวของเธอเสียที

เจียงหนิงมองดูลู่จวินเหยียนหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ นั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวเล็กในห้องรับแขกแคบ ๆ พ่นควันโขมงพลางพูดจาด้วยน้ำเสียงมั่นใจในตัวเอง

“ฉิงเสวี่ยเป็นรุ่นน้องโรงเรียนเดียวกับผม เธอไปเรียนต่อเมืองนอก ตอนนี้เป็นนักเรียนนอกดีกรีสูง ดาวรุ่งในวงการออกแบบเครื่องประดับ ถ้ามือไม่บาดเจ็บซะก่อน ป่านนี้คงเป็นนักเปียโนระดับโลกไปแล้ว...ผู้หญิงเก่ง ๆ แบบนี้ รับแม่ผมไม่ไหวหรอก ให้มาอยู่บ้านเลี้ยงลูกก็เสียของ จะฝังกลบความสามารถเธอเปล่า ๆ เธอเลยไม่เหมาะจะเป็นสะใภ้ตระกูลลู่...”

ใบหน้าของเจียงหนิงซีดลงเรื่อย ๆ

“แต่คุณมันต่างกัน คุณไม่มีพรสวรรค์อะไร ไม่มีความทะเยอทะยาน เรียนไม่จบปริญญา วุฒิการศึกษาก็ไม่มี ความสามารถก็ไม่มี ฐานะทางบ้านก็ไม่ดี เป็นแม่บ้านมาตั้งกี่ปี ห่างเหินจากสังคมไปหมดแล้ว...ถ้าเลิกกับผมไป คุณก็ไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่ปากท้องตัวเองยังรับประกันไม่ได้ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาขอหย่ากับผม”

ภายในห้องเล็ก ๆ เงียบกริบไร้เสียง

เจียงหนิงอ้าปากจะพูด แต่กลับสูดเอาควันบุหรี่ที่ลู่จวินเหยียนพ่นออกมาเข้าไปเต็มปอด จนสำลักไอโขลก ๆ

“คิดดีแล้วก็เก็บของกลับบ้านกับผม ผมจะยกโทษให้คุณแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”

พอบุหรี่หมดมวน ลู่จวินเหยียนหาที่เขี่ยบุหรี่ไม่เจอ แต่เขาก็ไม่ได้ทิ้งเรี่ยราด

จังหวะที่เขายกมือขึ้น เจียงหนิงก็เดินเข้ามาแย่งก้นบุหรี่ไปจากมือเขา แล้วทิ้งลงในถังขยะ

ลู่จวินเหยียนยิ้มมุมปาก ริมฝีปากได้รูปนั้นดูมีเสน่ห์เหลือเกินยามแย้มยิ้ม

ปากบอกจะขอหย่า แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์จริง ๆ

ลู่จวินเหยียนเปลี่ยนท่านั่งเป็นนั่งไขว่ห้าง

เจียงหนิงไม่มีเงิน ไม่มีความสามารถ เป็นแค่ปลิงที่ต้องเกาะผู้ชายกิน

ถ้าไม่โง่จนเกินไป ก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าควรเลือกทางไหนถึงจะเป็นประโยชน์กับตัวเองที่สุด

ครั้งนี้คงแค่ถูกกระตุ้นจากเรื่องของฉู่ฉิงเสวี่ย เลยแกล้งเล่นตัวกับเขา

“พอได้แล้วมั้ง ผมไม่มีเวลามาเล่นละครกับคุณหรอกนะ ต่อไปถ้าคุณยังทำหน้าที่ดูแลบ้านให้ดีเหมือนเดิม ผมก็จะเลี้ยงดูคุณต่อไป”

ลู่จวินเหยียนพูดจบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่กลับเห็นเจียงหนิงก้มลงเก็บใบหย่าที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นขึ้นมาทีละแผ่น

“ถ้าคุณไม่เซ็น พรุ่งนี้ฉันจะส่งไปที่บริษัทคุณ หรือไม่ก็ส่งไปให้แม่คุณ...”

ลู่จวินเหยียนลุกพรวดขึ้นยืนทันที

“เจียงหนิง อย่าให้มันมากนักนะ ให้เกียรติแล้วไม่รับเนี่ย!”

คนรักที่ร่วมเรียงเคียงหมอนมาสิบปี ในเวลานี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่น่ากลัวสำหรับเจียงหนิง

เธอเดินไปเปิดประตู

“คุณกลับไปเถอะค่ะ! ต่อไปอย่ามาที่นี่อีก”

ลู่จวินเหยียนคาดไม่ถึงเลยว่าการที่เขายอมลดตัวลงมาหาเจียงหนิงด้วยตัวเอง จะต้องมาเจอกับการปฏิเสธแบบนี้ เขายักไหล่ ขณะที่โกรธจนหลุดขำออกมา

“ได้ เจียงหนิง คุณเก่งมาก ถึงตอนนั้นถ้าเสียใจเมื่อไหร่ อย่าซมซานกลับมาร้องไห้อ้อนวอนผมก็แล้วกัน”

เสียงประตูปิดดังปัง ลู่จวินเหยียนเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

แต่เขาก็ยังไม่ได้หยิบใบหย่าไปด้วย

กลางดึกคืนนั้น ในที่สุดเจียงหนิงก็ค้นเจอบัตรธนาคารใบเก่าของเธอ

นี่เป็นบัตรธนาคารส่วนตัวของเธอก่อนแต่งงาน ซึ่งเก็บไว้ที่บ้านหลังนี้ตลอดโดยไม่ได้แตะต้อง และในนั้นไม่มีเงินของลู่จวินเหยียนแม้แต่แดงเดียว

เมื่อคืนลู่จวินเหยียนพูดถูก เธอไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีความสามารถ เป็นแม่บ้านมาหลายปีจนตามโลกไม่ทัน หลังจากหย่าแล้ว เธอต้องหาเลี้ยงชีพด้วยตัวเอง

หลังจากผูกบัตรธนาคารกับแอปพลิเคชันในมือถือ ยอดเงินก็ปรากฏขึ้น—

73,915,000

มากกว่าที่เธอคิดไว้นิดหน่อย