MasukShare
00
Tanggal publikasi:
2026-04-24 16:43:29Tag : มีการบรรยายถึงฉากเพศสัมพันธ์
มันเป็นวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง
เขากระชับผ้าพันคอที่แม่พันให้เมื่อเช้า ดึงเสื้อกันหนาวให้แนบตัว ก่อนเปลี่ยนรองเท้าและวิ่งเหยาะๆ ออกจากรั้วโรงเรียนประถม ขณะเดินข้ามทางม้าลาย สายตาก็เผลอเหลือบมองตามใบไม้สีแดงปลิดปลิวไปตามกระแสลม เสียงนกร้องดังกระทั่งไฟข้ามสีเขียวเปลี่ยนเป็นสีแดง
วันนี้โรงเรียนเลิกเร็วเพราะจะมีการจัดกิจกรรมของเด็กนักเรียนประถมปลาย
คุณแม่จะดีใจไหมนะ ถ้าเขากลับไปเซอร์ไพรซ์แล้วก็ช่วยกันทำมื้อเย็น คุณแม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อย แล้วถ้ามีเวลาว่างเหลือ ค่อยมานั่งดูรายการโทรทัศน์ด้วยกัน หรือว่าชวนคุณพ่อมาเล่นเกมการ์ดด้วยสักตา
คิดแล้วฝีเท้าก็เร่งขึ้นนิดหน่อยด้วยความตื่นเต้นจนถึงคอนโด เขย่งปลายเท้ากดลิฟต์ เดินไปตามโถงระเบียง และใช้กุญแจสำรองที่พกไว้เปิดประตู
เขาไม่ได้กล่าว ‘กลับมาแล้วครับ’ เพราะอยากให้แม่ตกใจ
แต่ไม่คิดว่าในห้องนั่งเล่นจะว่างเปล่า ชะเง้อไปในครัวก็ไม่มีใคร ตนจึงเอียงคอด้วยความแปลกใจ กระทั่งได้ยินเสียงแว่วจากทางห้องนอน ดวงตาสีดำเลยกะพริบปริบ คุณแม่รึเปล่านะ สองเท้าก้าวดังตึกๆ เข้าไปหาหมายจะร้องเรียก
“...”
หากกลับต้องกลืนเสียงลงท้องครั้นได้ยินบทสนทนาจากอีกฟากประตู
ซึ่งบางที ‘พวกเขา’ คงไม่คิดว่าจะมีใครมา ถึงได้ปิดประตูไม่สนิท เหลือช่องให้มองลอดเข้าไปได้พอดี
แม่ ...กับใครอีกคน
“อ๊า! เบาหน่อยสิคะ รุนแรงเกินไปแล้ว”
“โทษทีๆ ช่วยไม่ได้นี่ ใครใช้ให้คุณสวยเกินไปล่ะ แต่เบาหน่อยสิ เกิดลูกชายคุณกลับมาได้ยินจะทำยังไง เดี๋ยวจะหลบไม่ทันเอานะ”
ปลายนิ้วกระตุกเมื่อโดนพูดถึง เขาที่ยืนอยู่ตรงนั้นเห็นและได้ยินชัดเจน คนที่อยู่กับคุณแม่ที่กำลังร้องครางคล้ายทรมานบนเตียงคือคุณลุงข้างห้อง คุณลุงที่มักจะพบกันและยิ้มให้เขาแทบทุกวันเวลากลับบ้าน ...อ่า ที่แท้ก็เพราะแบบนี้ การพบเจอจึงได้เป็นช่วงเดิมของทุกวัน เพราะแบบนี้เอง
และราวกับเยาะเย้ย
“เด็กนั่นยังไม่กลับมาหรอกค่ะ เวลานี้เอง”
“ทำไมเรียกอย่างนั้นละ ลูกชายคุณทั้งคน”
“ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดมาสักหน่อย แค่พลาดลืมกินยาคุมเลยหลุดมาต่างหาก”
พลาด… เหรอ
มือเล็กที่ทาบประตูอยู่จึงสั่นระริก ภาพทั้งสองเปลือยกายนัวเนียกัน ทั้งหอบหายใจและครางกระเส่าถูกบันทึกลงในความทรงจำ เขาโซเซก้าวถอยหลัง กระทั่งสะดุดกับแสงสะท้อนทางหางตา ครั้นเหลือบไปดู จึงเห็นว่ามันคือแสงสะท้อนจากกรอบรูปรวมครอบครัว
พ่อ แม่ และเขายิ้มให้กล้องอย่างสดใส
หากในสายตานั้น กลับเห็นว่ากระจกที่ถูกเช็ดจนใสสะท้อนแสง เริ่มมีรอยปริแตกทีละน้อย
เริ่มจากบนใบหน้าของแม่ และแผ่ลามทั่วแผ่น
เสียงเปรี๊ยะแล่นดังในหัว
Bab terbaru
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที แจ้งข่าวสำหรับผู้ที่ติดตามเรานะคะ
แจ้งข่าวเนื่องจากทางเรามีเหตุผลส่วนตัวทางบ้าน จึงไม่สามารถอัพเดตนิยายในช่องทางนี้ต่อได้ ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี่ด้วยค่ะ แต่อย่างไรก็ตาม เราเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พยายามลบนิยายเพื่อป้องกันไม่ให้คนเข้ามาอ่านเพิ่มและเก้อแล้ว ทว่าด้วยทางเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้ลบตอน ปิดตอน หรือปิดการเผยแพร่นิยายใดๆ จึงทำให้จำเป็นต้องปล่อยค้างเอาไว้อยู่แบบนี้จนกว่าจะครบสัญญา ขออภัยในความไม่สะดวกอีกครั้งค่ะ แต่ทั้งนี้ ถ้าใครสนใจอยากติดตามนิยายของเราต่อ สามารถเสิร์ชชื่อนิยายในกูเกิลได้เลยนะคะ ทางนั้นมีแจ้งช่องทางอัพเดตงานประจำอยู่ และเป็นช่องทางเผยแพร่งานถาวรของเรา สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนที่สนใจงานของเราค่ะ ----จากตรงนี้ไม่มีอะไร แค่พิมพ์ให้ครบ 200 คำ เพื่อจะได้กดเผยแพร่ได้ค่ะ ยะฮุ้ว จุ๊กกรู้ ขอบคุณยอดอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ตอนแรกลงไปไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ยอดอ่านเยอะกว่าที่คิด ถึงนิยายเราจะเป็นแนวนอกกระแสก็ตาม (Light Novel) ดังนั้นจึงหวังว่าจะได้เจอกับทุกๆ คนอีกในโอกาสหน้านะคะ (ที่คงเป็นเว็บอื่น XD)
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (15)
เมื่อลืมตาขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัว เธอก็เห็นเขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งคล้ายว่าเจ้าตัวตื่นนานแล้ว ในมือจึงจับสมาร์ตโฟนเล่นเกมอยู่ โมโมะเลยยันตัวลุกขึ้นบ้างก่อนสายตาทั้งสองจะประสานกันพอดี มุมปากหยักยิ้มแป้นทันใด “ทัตสึคุง อรุณสวัสดิ์” ทัตสึโตะกะพริบตา จากแสงแดดนอกหน้าต่างส่องกระทบให้เรือนผมสีเข้มสว่างขึ้นเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ครับ ยังเวียนหัวอยู่รึเปล่า” เวียนหัว...? โมโมะเงียบไปพักหนึ่ง ความทรงจำสุดท้ายคล้ายว่าจะเป็นตัวเองนั่งกอดขวดสาเก... พวงแก้มเห่อร้อนขึ้นทันใด มิหนำซ้ำพอนึกออกได้อย่างหนึ่ง ที่เหลือก็เริ่มทยอยผุดขึ้นมา ตั้งแต่เธอกระดกแก้วไม่หยุด ร้องหาเนื้อเพิ่ม มียูกะ เนเนะ และมิฮิเมะผลัดกันป้อนเนื้อกับผักย่างให้ ตามด้วย ...อาเจียนใส่เสื้อทัตสึโตะ อ๋า... ร่างกายฝืดแข็งทันใด ลำคอหันมองชายหนุ่มทีละสเต็ป “ทะทะ ทัตสึ คุง เมื่อคืน...” “รุ่นพี่อ้วกใส่เสื้อผมน่ะครับ” “...” โดนย้ำเข้าเต็มเปาเลย เธอห่อไหล่หน้ายู่ “ขอโทษ ฉันเอาไปซักให้นะ” “ผมส่งซักที่ร้านสะดวกซักใกล้ๆ นี้แล้วครั
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (14)
ทัตสึโตะจะรู้ตัวไหมนะ พอเข้ามาในห้องที่มิฮิเมะจองรอเอาไว้ ขณะทุกคนทักทายพร้อมจัดเตรียมจานกับตะเกียบให้ โมโมะก็รีบนั่งลงบนเบาะที่ว่าง เพราะเป็นที่นั่งแบบฝังลงพื้นเลยฉวยโอกาสกำนิ้วมือใต้โต๊ะปรับอารมณ์ ตอนนั้นมัวแต่ใจเสียว่าพรรคพวกน้อยลง หากพอรู้ว่าพวกมิฮิเมะแกล้งให้เธอได้อยู่กับทัตสึโตะสองคนก็เกือบกลั้นยิ้มไม่อยู่ น่าอายก็จริง แต่ดีใจมากกว่าที่พวกเพื่อนของเขาคอยสร้างโอกาสให้ ระหว่างทางเดินมาถึงต้องรีบเดิน กลัวว่าตัวเองจะหลุดสีหน้าไป วันนี้ทัตสึโตะก็เท่มากเลยด้วย ไม่รู้ว่าที่หน้าร้อนผ่าวตอนนี้เป็นเพราะเข้ามานั่งใกล้เตาร้อนๆ หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นกันแน่ หากปลายนิ้วก็กระตุกเมื่อทัตสึโตะเข้ามานั่งข้างๆ “ว่าไง เป็นไงบ้าง ต้องไปย้ำซ้ำเติมอะไรเจ้าเด็กนั่นอีกไหม” มิฮิเมะเอ่ยทักยักคิ้ว “แต่ทัตสึทั้งคน ไม่มีปัญหาอยู่แล้วมั้ง” “ก็ไม่มีน่ะสิ” ทัตสึโตะตอบกลับพลางกลั้วหัวเราะเล็กน้อย “ใจปลาซิวกว่าที่คิด ขู่นิดหน่อยก็ได้แล้ว” ...จะว่าไปแล้ว โมโมะเงยหน้า “แล้วเรื่องใบบันทึกประจำวันล่ะ ทัตสึคุงไปแจ้งเรื่องไว้ตอนไหน ฉันไม่เ
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (13)
ทัตสึโตะมองตามมือที่จับจูงตนเองไว้ตลอดถึงปลายผมตัดสั้นที่ขยับไปมาอย่างอารมณ์ดี เรื่องมือนี่ก็เหมือนกัน คงคึกจนทำเรื่องอะไรที่ไม่เคยทำ ขนาดลงจากรถบัสมาถึงย่านการค้าอันเป็นที่ตั้งของร้านเนื้อย่างที่พวกมิฮิเมะนัดไว้ โมโมะยังยิ้มไม่หุบเลย ทั้งฮัมเพลงกระท่อนกระแท่นเผื่อแผ่มาให้รอบข้างอีกต่างหาก ตอนแรกก็เห็นว่าใจฝ่อถึงได้ให้จับมือไว้จนจบเรื่อง แต่ตอนนี้ดูอารมณ์ดีจนน่าคิดว่าถ้าเขาปล่อยมือ อีกฝ่ายจะลอยขึ้นฟ้าเลยรึเปล่า ในหัวนึกภาพกระต่ายโมโมะลอยไปกับลูกโป่ง แต่ก่อนจะลอยไปถึงชั้นอวกาศ โมโมะตัวจริงก็หยุดเดิน “ทัตสึคุง วันนี้ขอบคุณนะ” เขากะพริบตาปริบหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายหันมายิ้มให้ “ไม่หรอกครับ ผมแค่ทำตามใจตัวเอง ...ดีที่ฝ่ายนั้นลนจนจบง่ายกว่าที่คิด” ทัตสึโตะกล่าวพลางหลุบมองมือที่ยังไม่ปล่อย “ไม่ใช่เหตุผลที่รุ่นพี่ดีใจขนาดนั้นหรอก” “ไม่ดีใจได้ยังไง ทัตสึคุงช่วยจัดการแถมพูดให้หมดจนฉันไม่ต้องทำอะไรเลย เท่สุดๆ อ้อ วันนี้เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันขอเป็นคนเลี้ยงมื้อเย็นให้ทุกคนเลยแล้วกันนะ ได้เงินคืนมาตั้งเยอะด้วยนี่นา~”
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (12)
ทัตสึโตะเลยเลิกคิ้วขึ้นบ้าง หากยังยื่นมือให้แต่โดยดี โมโมะจับมือนั้นอย่างหวั่นเกรงเล็กน้อย พยายามสัมผัสถึงไออุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่ายก่อนเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งขณะเกิดคิดผิดที่ผิดทางว่า ‘อยากลองจับให้มากกว่านี้จัง’ ก็รีบดึงสติ นิ้วชี้อีกข้างกดลงกริ่ง เสียง กริ๊งงง ดังในบ้านจนไหล่สะดุ้งเล็กๆ เสียเอง ไม่นานประตูบ้านก็เปิดออก เป็นเด็กหนุ่มที่น่าจะวัยไม่พ้นมัธยมปลายออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าหลวมโพรก ท่าทางจะกำลังอยู่ในช่วงพักผ่อน สีหน้าท่าทางเลยดูรำคาญเต็มแก่ว่าใครมากดกริ่งบ้านในเวลานี้ ทว่าก่อนเธอได้พูดออกไป ทัตสึโตะที่ยังกุมมือกันไว้กลับเอ่ยปากแทน“คุณยามาดะ… ใช่รึเปล่าครับ” และเมื่อเด็กหนุ่มชะงักให้เห็น “คุณยามาดะ คาสุชิ ใช่ไหมครับ”คราวนี้อีกฝ่ายถึงกับตาค้าง หันรีหันขวางคล้ายพยายามหาคนช่วยจากในบ้าน หากก่อนจะได้เรียกคนมาจริง ทัตสึโตะก็ตอกตะปูดอกที่สองอย่างรวดเร็ว“คุณสินะ ที่ขโมยผลงานของนักวาดไปลงเว็บของตัวเอง แล้วก็เปิดโดเนทรับรายได้”มองจากด้านข้าง แม้ปอยผมจะบังเสี้ยวหน้าบางส่วน แต่เมื่อลมพัดก็เห็นรอยยิ้มแต้มเจือจางบนมุมปาก และไม่ใช่แค่ฝ่ายยามาดะที่ตื่นตระหนก เธอเองก็ตกใจเช่น
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (11)
รู้ตัวอีกทีก็หมดเวลาเที่ยว แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เพราะยังอยู่ในช่วงฤดูร้อน ดวงอาทิตย์เลยยังไม่ลับฟ้า หลังจากดูการแสดงของวาฬออร์กาจบเป็นรายการสุดท้าย ทุกคนจึงพากันไปแวะซื้อของฝากก่อนกลับ ทางมุมซ้ายของร้านเห็นโซตะสวมหมวกหมึกดัมโบ้ให้เนเนะ ทางมุมขวาอีกทางก็เห็นยูกะกำลังอุ้มตุ๊กตาเพนกวินตัวเท่าคนให้โชดู ส่วนตนเอง “เอ๊ะ ทุกคนไม่ได้จะไปด้วยกันหรอกเหรอ” โมโมะทำหน้าเหลอหลาทันทีเมื่อมิฮิเมะเข้ามาบอกว่า หลังจากนี้ที่จะไปบุกฐานทัพศัตรู คนที่ไปด้วยมีแค่ทัตสึโตะคนเดียว ซึ่งท่าทางเจ้าตัวจะรู้อยู่แล้วเลยพยักหน้าตาม “ครับ เพราะวันนี้จะไปกินร้านเนื้อย่าง เห็นว่าถ้าไม่รีบไปจองคิวจะรอนานมาก” “ปะ ไปจองคิวกันทุกคน??” “โซตะกับเนเนะบอกว่าต้องไปแวะซื้อของฝากให้ที่บ้านน่ะครับ คนที่จะไปรอต่อคิวก็...” “ฉัน ยูจัง แล้วก็โชน่ะ เพราะมันน่าจะนานเลยเผื่อมีคนปวดห้องน้ำ จะได้มีคนเฝ้าคิวสักเดี๋ยว” มิฮิเมะเฉลยให้แทนก่อนจะยิ้มแฉ่งให้ “เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก ทัตสึไว้ใจได้ ไม่มีปัญหา!” ยังอุตส่าห์ยกนิ้วโป้งให้อีกต่างหาก เจอแบบนี้เลยค้านไม
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ศัตรูบุกฐาน กระต่ายเตรียมตัว (5)
และทันทีที่อยู่นอกสายตาจากคนอื่น เขาลดมุมปากลงเล็กน้อยพลางมองหน้าคู่กรณีตรงหน้าทีละคน ตอนนี้ก็เวลาเย็นแล้ว ถ้าจบเรื่องเร็วหน่อยก็คงดี “อยากให้ขอโทษเหรอครับ หรือว่าชดใช้ค่าเสียหาย”“เฮ้ ทัตสึ”ชูยะขมวดคิ้วรั้งด้านหลัง แต่ทัตสึโตะก็เพียงยกมือห้าม“ถ้าอยากให้ขอโทษ น่าเสียดายที่เพื่อนผมคงขอโทษพวกคุณได
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ศัตรูบุกฐาน กระต่ายเตรียมตัว (4)
ซึ่งราวกับตอบรับความสงสัย ทางนั้นก็เหมือนจะแยกย้ายพอดี ต่างฝ่ายต่างแลกแอ็กเคานต์ SNS กันยกเว้นเธอที่พวกเขาแอบมอง ชูยะมองแล้วถึงได้ถอนหายใจอีกหนคล้ายโล่งใจ กระทั่งกลุ่มฝ่ายชายออกจากร้านไปก่อน เหลือแค่ฝ่ายหญิงที่ยังนั่งคุยกันต่อไม่มีไปร้านสอง ทัตสึโตะคิด พวกนัดบอด ถ้าไม่ได้มีไปต่อก็แสดงความนัยว่าล้ม
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ศัตรูบุกฐาน กระต่ายเตรียมตัว (3)
ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ทว่าเธอก็ตื่นเพราะสมาร์ตโฟนกำลังสั่นสะเทือนอยู่ข้างหมอน แสงแดดสีแสดลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทแยงตาจนต้องหยีตาลง โมโมะขยี้ตาเล็กน้อย หยิบต้นตอการปลุกมาดูด้วยสมองที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ จนเห็นการแจ้งเตือนแชตจากเพื่อนในสายงานเสริมเดียวกันเด้งขึ้นมาเป็นสิบข้อคว
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ศัตรูบุกฐาน กระต่ายเตรียมตัว (2)
“เอ๊ะ ห้องฉันอยู่ถัดไปแค่สองห้องเองนะ”ก็ไปส่งอยู่ดี ไม่อยากให้พวกชูยะมาซักถามตอนนี้ด้วย ดังนั้นโดยไม่รอคำตอบจากหญิงสาว เขาคว้ากระเป๋าโน้ตบุ๊กมาสะพายให้เองแล้วเดินนำออกจากห้องทันที ทิ้งให้โมโมะตาโต รีบบอกขอบคุณคนอื่นก่อนรีบวิ่งเหยาะตามหลังจนแยกตัวออกมาสองคน“ทัตสึคุง ขอบคุณนะ คราวนี้ฉันจะตอบแทนดีๆ
Anda juga akan menyukai
ขุนเขาอย่าร้าย
อาเหมา9.9K DibacaBAD INTEREST เพื่อน (ขัดดอก)
Badstyle_29.3K Dibacaเมียบังเอิญ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น42.8K DibacaOnly Day อย่าเล่นกับระบบ
Barbadbie14.4K Dibacaพี่ว๊ากตัวร้ายยัยคู่หมั้นตัวแสบ
เพลงรัก70 Dibacaพ่ายรักช็อปเปอร์
Lucypan_3.1K Dibacaพรางฐานะมาพบรัก
DJArtsyStory 292 Dibacaผู้หญิงของทัพ
คิมคยอง121 Dibaca
