Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เกม Tree of Elders ชื่อย่อ ToE หรือชื่อเล่นในอินเทอร์เน็ต เกมนิ้วเท้า เป็นเกมแนว MMORPG [1] บนแพลตฟอร์ม PC มีจุดเด่นที่เป็นโลกแบบ Open world ธีมแฟนตาซียุโรปกลางอันสวยงาม ความหลากหลายในอาชีพและความยืดหยุ่นในการควบคุม ยังไม่นับเรื่องระบบที่ครอบคลุมทั้ง PvP [2] PvE [3] กับปริศนาในเกม รวมไปถึงระบบแลกเป็นเงินจริง ก็นับว่าเป็นเกมชั้นนำที่เกมเมอร์ 90% ต้องเคยเล่นทัตสึโตะเองก็เริ่มเล่นเกมนี้เมื่อราวสี่ปีก่อนตั้งแต่เป็นเซิร์ฟเวอร์ Close beta [4] ครั้นผ่านหน้าล็อกอินที่บันทึกข้อมูลไอดีไว้ กดเลือกตัวละคร หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นวอลเปเปอร์ประจำแพทช์ ใช้เวลาดาวน์โหลดข้อมูลไม่นาน ตัวละครชื่อ ‘Tatsumaki’ ก็ได้ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของฐานกิลด์ จากนั้นจึงค่อยกดปุ่มคีย์ลัด สลับจอไปหน้าโปรแกรมวอยซ์แชต กดเข้าไปนั่งรอในห้องพูดคุยที่ยังไม่มีใครมาแต่จะอยู่เฉยๆ ก็ใช่ที่ ระหว่างรอคนอื่นมาจึงไปตั้งร้านขายของ หารายได้เข้ากระเป๋าว่าไปแล้ว เพราะต้องเป็นฝ่ายจ่ายค่าห้องเลิฟโฮเต็ล เงินขายของที่เอาไปแลกเงินเยนมาเลยเริ่มร่อยหรอ คราวนี้คงได้เวลาฟาร์ม [5] เงินใหม่สักทีหากตั้งขายของไม่ทันไร เสียงแจ้งเตือนว่ามีคนเข้าห้องพู

ตามปกติแล้วพวกเขาจะรวบรวมวัตถุดิบเพิ่มประสิทธิภาพหรือจำพวกไอเทมหายากที่ดรอปจากการล่าไว้ที่คนใดคนหนึ่ง ถ้าไม่เอาไว้ที่เขาเองก็มิฮิเมะ เพื่อเอาไปขายแล้วมาแบ่งรายได้เข้าคลังกิลด์ พอถึงจำนวนแล้วค่อยมาแลกเป็นเงินเยนหารกันอีกที ส่วนถ้าได้มาเป็นอุปกรณ์สวมใส่ คอยดูว่าใครต้องการไหม ถ้าไม่ก็เอาไปขายต่อเหมือนกันซึ่งด้วยตอนนี้ทุกคนมีอุปกรณ์ทุกอย่างถึงขั้นสูงสุดแล้ว เลยไม่จำเป็นต้องเก็บใช้เอง แค่มาดูกันว่าไอเทมแต่ละอย่างมีราคาตลาดเท่าไหร่ จะได้เงินคืนมาเท่าไหร่“หมวกไฮดราตอนนี้สี่สิบล้านโกลด์”โชวเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปเช็กราคาในตลาดประมูล“ราคาขึ้น?” ส่วนโซตะเป็นฝ่ายจด “อาทิตย์ที่แล้วเหมือนจะสามสิบ”“ตียากขึ้นก็งี้ เพิ่มเงื่อนไขการตีเกราะมาเมื่อแพทช์ล่าสุดไม่ใช่เหรอ” ตามด้วยชูยะลากเสียงเนือย “เป็นงูแท้ๆ จะเกราะหนาอะไรเยอะ มีดฉันเกือบขึ้นเหลือง [6] ”“…มังกรต่างหาก”โชวส่งเสียงค้านมาลอยๆระหว่างที่เพื่อนคุยถกกันเรื่องราคา คนที่ควรตั้งใจฟังอย่างเขาก็กดสลับจอ เปิดบราวเซอร์หาเพลงฟัง สายตาเลื่อนไปตามลิสต์เพลงที่บันทึกไว้และเปิดแบบให้เป็นการเริ่มเล่นแบบสุ่ม หากก่อนจะสลับจอกลับก็เหลือบไปเห็นจุดสีแดงแจ้ง

เมื่อวาน ทัตสึโตะส่งโลเคชั่นเลิฟโฮเต็ลให้คู่นัดคนใหม่ ไม่ใช่ที่เดียวกับตอนโคยูกิ แต่เป็นอีกที่ที่สะอาดและให้ความเป็นส่วนตัวกับลูกค้าสูงเช่นกัน ซึ่งเมื่อถึงเวลาออกจากหอ เขาก็หยิบเนคไทติดกระเป๋าไปด้วยเส้นหนึ่งแม้จะไม่ค่อยมั่นใจว่าฝ่ายนั้นได้อ่านข้อมูลรสนิยมแล้วรึเปล่า หรือต่อให้อ่านก็อาจจะไม่เข้าใจ เพราะเขาใส่ไปแค่ ‘พิเศษ’ เป็นคำที่รู้เฉพาะกันแค่นั้น ตอนที่คุยกันครั้งแรกในแชตก็ไม่ได้ถามถึง ทัตสึโตะจึงคาดว่าโอกาสไม่ได้อ่านหรืออ่านไม่เข้าใจมีสูงมาก ยิ่งกับคนที่เพิ่งเข้าใหม่ด้วย แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ทักไปถามย้ำอยู่ดี เพราะในมุมหนึ่งเกิดนึกสนุก ว่าถ้าเกิดเจ้าตัวเจอตรงหน้าเข้าจริง บางทีอาจจะตกใจจนขอยกเลิกไปเลยก็ได้ พอคิดถึงสีหน้าปฏิกิริยาแล้วมันเลยอดใจไม่ไหว ต่อให้มีแววเสียค่าเช่าห้องฟรีก็ตามแต่ก่อนจะไปที่นัดหมายจริงๆ ทัตสึโตะก็แวะร้านสะดวกซื้อก่อนซื้ออุปกรณ์ป้องกัน เพราะคราวที่แล้วตอนโคยูกิเป็นอันสุดท้ายในกล่อง มาถึงเวลานี้เลยต้องซื้อใหม่ กล่องเดียวก็พอ อย่างไรคงเป็นวันไนท์สแตนด์อยู่แล้ว คนที่จะรับรสนิยมของเขาได้มีไม่เยอะนักหรอกระหว่างจ่ายเงิน สมาร์ตโฟนก็มีแจ้งเตือนMOMO : ฉันมาถึงที่ที่

ความเสียวซ่านทำเอาตั้งสติไม่อยู่ ภายใต้แสงไฟสลัว โมโมะได้แต่บิดตัวเร่าอยู่ใต้ร่างอีกฝ่าย ทัตสึ... เขาให้เรียกตัวเองว่าอย่างนั้น กำลังใช้นิ้วปลุกเร้าร่างกายเธออย่างรุนแรง ไม่ใช่แค่ใช้ปลายนิ้วกดไปตามจุดอ่อนไหว แต่ทั้งจังหวะ การกดน้ำหนัก และการงอนิ้วสัมผัสภายใน แทบจะทำให้เป็นบ้าอยู่บนเตียง เสียงครางสั่นลั่นออกจากปากทันทีครั้นเขากัดยอดถัน ไม่มีเวลาให้เขินอายเลยทั้งที่ต้องเปลือยเปล่าต่อผู้ชายแปลกหน้า แถมพอนึกอยากปิดบังส่วนสงวน ทัตสึก็จับมือเธอออกรวบขึ้นเหนือศีรษะห้ามไว้อีกไม่คิดเลยว่ามันจะรู้สึกดีขนาดนี้ จริงอยู่ที่เคยใช้ของเล่นกับตัวเองบ้าง แต่แบบนี้มันเทียบกันไม่ได้เลยอุณหภูมิ ลมหายใจ กลิ่นกายที่ไม่คุ้นเคย สัมผัสของมือที่หยาบด้านเล็กน้อยลูบไล้ไปตามผิว โมโมะพยายามหลับตากัดปากกลั้นเสียงหากก็ล้มเหลวทุกทีไป กระทั่งอีกฝ่ายผละออก ความเย็นของเครื่องปรับอากาศอาบให้หนาวเย็นชั่วขณะจนต้องลืมตา ถึงค่อยเห็นว่าเขาละไปทำอะไรกางเกงยีนส์พอดีตัวถูกถอดออกไปกองรวมกับเสื้อผ้าของเธอ ตามด้วยกางเกงชั้นในสีดำ สายตาโมโมะจ้องตามอย่างควบคุมไม่ได้ครั้นเห็นว่าใต้ฝ่ามือเรียวสวยนั้นคีบซองพ