Share

บทที่ 4

Author: หมาป่าเดียวดายเจิดจรัส
ผมกระชากคอเสื้อออก เผยให้เห็นลายสีเทาซีดที่ลามเต็มหน้าอก

“เจียงเยว่ มองผมสิ อย่างมากผมก็ทนได้ถึงเที่ยงคืน”

“แต่คนเจ็บของคุณอย่างเฉินเจ๋อยังพูดเสียงดังฟังชัด เต็มเปี่ยมด้วยเรี่ยวแรง สายตาก็แจ่มชัด แบบนี้เรียกว่าติดเชื้อเหรอ?”

สมาชิกทีมหลายคนก้มหน้าลง

หลี่รุ่ย สมาชิกทีมคนหนึ่งพึมพำเบา ๆ “จริง ๆ แล้วเฉินเจ๋อหลบได้อยู่แล้ว...”

“หลี่รุ่ย!” เจียงเยว่ตวาดห้าม

แต่สายเกินไปแล้ว

ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว

เฉินเจ๋อจงใจ

เจียงเยว่เอายาแก้พิษให้เขาอีกแล้ว ต่อหน้าทุกคนในทีม เธอเลือกเฉินเจ๋ออีกครั้ง

ผมพูดเบา ๆ “เจียงเยว่ คุณทิ้งผมเพื่อเขาอีกแล้ว”

เจียงเยว่หน้าซีด “ฉันไม่ได้ทิ้งคุณ! ฉันแค่...”

ผมหัวเราะ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ความเหนื่อยล้าในเสียงมีมากกว่าความโกรธ

“แค่เพราะคุณเป็นหัวหน้าทีม ต้องรับผิดชอบสมาชิกทุกคน? ต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา?”

“หรือจริง ๆ แล้วในใจคุณไม่มีผมมานานแล้ว?”

เธออ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก

เฉินเจ๋อคว้าแขนเธอไว้ น้ำเสียงเจือสะอื้น

“เยว่เยว่ รองหัวหน้าไม่เชื่อผมเหรอ? ผมติดเชื้อจริง ๆ นะ ดูสิ...”

เขาทำท่าจะปลดผ้าพันแผล

เจียงเยว่กดมือเขาไว้ “อย่าขยับ!”

จากนั้นเธอก็หันมามองผม แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“โจวอวี่ คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก เฉินเจ๋อเป็นสมาชิกในทีม เขาบาดเจ็บ ฉันช่วยเขาผิดตรงไหน?”

“หรือต้องให้ฉันยืนดูเขาตายโดยไม่ช่วย คุณถึงจะพอใจ?”

“ใช่ คุณทำถูกแล้ว หัวหน้าทีมก็ควรเป็นแบบนี้ ยุติธรรมและเที่ยงธรรม”

เจียงเยว่ชะงักไป

ผมมองเธอที่ยืนปกป้องเฉินเจ๋อ มองสายตากระหยิ่มใจที่เขาส่งมาจากด้านหลังเธอ และมองสายตาของสมาชิกทีมรอบข้างที่บางคนเห็นใจ บางคนหลบเลี่ยง

พลังในร่างกายพลันปั่นป่วนขึ้นมา

แต่ผมยังฝืนทนไว้

ผมพูดต่อ น้ำเสียงนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำไร้ระลอก

“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ ‘สมาชิกทีม’ อย่างผมก็กำลังจะกลายพันธุ์แล้ว หัวหน้าทีมคิดจะรับผิดชอบยังไง?”

รอบข้างเงียบกริบ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เจียงเยว่

สีหน้าเธอเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็กัดฟันพูด

“ฉันจะหาต่อ เขตเหนือยังมีอีกแห่ง...”

“ไม่ทันแล้ว” ผมพูดแทรก

เธอเงียบไป

เฉินเจ๋อเอ่ยเบา ๆ แต่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน

“เยว่เยว่ รองหัวหน้าอยู่ในสภาพนี้อันตรายเกินไป ถ้าเกิดเขากลายพันธุ์ขึ้นมากะทันหัน...”

ร่างเจียงเยว่แข็งค้าง

ผมมองเข้าไปในดวงตาเธอ ดวงตาคู่นั้นที่เคยเต็มเปี่ยมด้วยความรัก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความขัดแย้งและลังเล

พลังในร่างกายเริ่มพุ่งกระแทกอยู่ภายในอีกครั้ง

ครั้งนี้ผมแทบควบคุมมันไม่อยู่

“โจวอวี่”

ในที่สุดเจียงเยว่ก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแห้งผาก

เธอยืดหลังตรง “คุณเป็นรองหัวหน้าทีม คุณรู้กฎดี”

“เมื่อผู้ติดเชื้อใกล้จะกลายพันธุ์ ต้องออกจากค่าย หรือไม่ก็...ให้หัวหน้าทีมจัดการด้วยตัวเอง”

จัดการด้วยตัวเอง

เพียงสี่คำที่ฟังดูเบาหวิว แต่กลับเหมือนมีดสี่เล่มแทงเข้ากลางใจผม

สมาชิกทีมรอบข้างเริ่มกระสับกระส่าย บางคนทนมองไม่ได้จนต้องเบือนหน้าหนี บางคนถอยหลังเงียบ ๆ ส่วนบางคนวางมือบนอาวุธแล้ว

เฉินเจ๋อขยับชิดเจียงเยว่ พลางพูดเบา ๆ

“เยว่เยว่ คุณต้องคิดถึงทุกคนในทีม...รองหัวหน้าอยู่ในสภาพนี้ ถ้าจู่ ๆ เขาเกิด...”

“นายหุบปาก” ผมจ้องเขา

เฉินเจ๋อหดตัวด้วยความกลัว ก่อนขยับเข้าไปหลบหลังเจียงเยว่อีก

เจียงเยว่สูดหายใจเข้าลึก ๆ

“ฉันให้สิทธิ์คุณเลือก ข้อแรก ออกจากค่ายตอนนี้”

“ข้อสอง” มือเธอเลื่อนไปจับมีดสั้นที่เอว “ฉันจะช่วยคุณเอง”

ช่วยให้ผมตาย

ผมมองมือที่กำมีดสั้นของเธอ มือข้างนั้นเคยจูงมือผมเดินไปตามทางเดินร่มรื่นในโรงเรียนทหาร และเคยกุมผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยในคืนแรกของวันสิ้นโลก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 11

    เฉินเจ๋อคิดจะหนี แต่ขาที่หักทำให้เขาเคลื่อนไหวได้ช้าลงซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ ก่อนกัดเข้าที่ลำคอของเขาเลือดสาดกระเซ็นเจียงเยว่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนหันหลังวิ่งหนีแต่เธอวิ่งหนีซอมบี้ไม่ทันซอมบี้สามตัวเข้าล้อมเธอไว้เธอถอยจนแผ่นหลังชิดกำแพงที่พังทลาย ยกปืนไร้กระสุนขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกซ้ำ ๆ อย่างไร้ประโยชน์แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก ซอมบี้พุ่งเข้าใส่ผมเบือนสายตาหนี“ต้องบันทึกไว้ไหมครับ?” คนที่นั่งเบาะข้างคนขับถาม“ไม่ต้อง ไปต่อ”ขบวนรถแล่นออกจากซากปรักหักพัง ทิ้งเสียงกรีดร้องและกลิ่นคาวเลือดไว้เบื้องหลังคืนนั้น ฉินหร่านมาหาผม“ฐานเขตเหนือส่งข่าวกลับมา เซรุ่มได้ผลดีมาก ผู้ติดเชื้อสามสิบคนหายดีถึงยี่สิบเก้าคน ส่วนอีกคนติดเชื้อมานานเกินไปเลยช่วยไว้ไม่ทัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้กลายพันธุ์”“ข่าวดี” ผมพูด“ยังมีอีกข่าว” ฉินหร่านมองผม “ทีมวิจัยพัฒนาวัคซีนป้องกันจากแอนติบอดีของคุณสำเร็จแล้ว หลังฉีดจะมีภูมิคุ้มกันต่อไวรัสซอมบี้อย่างสมบูรณ์ และภูมิคุ้มกันจะคงอยู่ได้อย่างน้อยห้าปี”ผมชะงักไป“คุณเข้าใจใช่ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร?” ดวงตาของฉินหร่านเป็นประกาย“หมายความว่าวันสิ้นโลกกำลั

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 10

    หนึ่งคน สองคน ห้าคน สิบคน...สุดท้ายเหลือเพียงเจียงเยว่กับเฉินเจ๋อที่ยังยืนอยู่ที่เดิมหลี่รุ่ยเดินมาหาผม ก่อนก้มหน้าลง “รองหัวหน้า...ขอโทษ ตอนนั้นผมไม่กล้าพูดอะไร...”“ตอนนี้กล้าแล้ว?” ผมถามเขาพยักหน้า “ตอนนี้ผมมองออกแล้ว บางคนก็ไม่คุ้มที่จะตาม”ผมตบไหล่เขาเบา ๆ “ขึ้นรถ”ขณะที่ขบวนรถกำลังเตรียมออกเดินทาง จู่ ๆ เจียงเยว่ก็วิ่งเข้ามาคว้าแขนผมไว้“โจวอวี่...พาฉันไปด้วย ขอร้องล่ะ”ผมมองมือของเธอ มือข้างนั้นเคยเป็นที่ฝากความไว้วางใจและการพึ่งพาทั้งหมดของผมแต่ตอนนี้ ผมกลับรู้สึกเพียงรังเกียจ“ปล่อย” ผมพูดเธอไม่ยอมปล่อย น้ำตาไหลพรากลงมา“ฉันรู้ว่าผิดแล้ว...ฉันรู้จริง ๆ ว่าผิด...ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งนะ ครั้งสุดท้าย...”ผมสะบัดมือเธอออก“เจียงเยว่ ผมเคยให้โอกาสคุณแล้ว สามครั้ง ครั้งแรก คุณบอกว่าต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา แล้วเอายาแก้พิษให้คนอื่น ครั้งที่สอง คุณบอกว่าต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา แล้วเอายาระงับเชื้อให้ผม ครั้งที่สาม คุณบอกว่าต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา แล้วไล่ผมออกจากค่าย”ผมมองเธอ “เรื่องแบบนี้มีได้ไม่เกินสามครั้ง ระหว่างเราจบกันแล้ว”เธอทรุดนั่งลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาเฉินเจ

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 9

    “อพยพ?” เจียงเยว่ชะงัก “ไปไหน?”“เขตปลอดภัยรุ่งอรุณ ถ้าพวกคุณยินดีให้เรารับเข้าไปพักพิง”ดวงตาของเจียงเยว่เป็นประกายขึ้นมาแต่ในวินาทีถัดมา เฉินเจ๋อก็วิ่งออกมาจากห้าง พอเห็นผม ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที“รอง...รองหัวหน้าโจว?” เขาพูดตะกุกตะกัก “คุณ...คุณยังไม่ตาย?”ผมหันไปมองเขาเพียงแค่ผมมองเขา เฉินเจ๋อก็ตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว เกือบล้มลงกับพื้น“ฉันยังไม่ตาย นายผิดหวังมากเหรอ?”“มะ...ไม่ใช่...” เฉินเจ๋อส่ายหน้ารัว ๆ ก่อนหลบไปด้านหลังเจียงเยว่ “เยว่เยว่ เขา...เขาทำไมถึง...”เจียงเยว่ขยับมาปกป้องเฉินเจ๋อ ก่อนหันมามองผม“โจวอวี่ เรื่องก่อนหน้านี้...ฉันขอโทษ แต่ตอนนั้นฉันก็จำเป็นต้องทำ ฉันต้องคิดถึงทุกคนในทีม...”“ผมรู้” ผมพูดแทรก “ต้องหลีกเลี่ยงข้อครหาไง”ใบหน้าของเจียงเยว่ซีดลง“แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว” ผมพูดต่อ “ผมไม่ใช่สมาชิกทีมของคุณอีกต่อไป คุณก็ไม่ต้อง ‘หลีกเลี่ยงข้อครหา’ กับผมอีกแล้ว”ผมหันไปหาฉินหร่าน “หัวหน้าฉิน ขั้นตอนการรับผู้รอดชีวิตเข้าพื้นที่ต้องทำยังไง?”ฉินหร่านมองเจียงเยว่ ก่อนหันมามองผม“ตามหลักแล้ว เรารับผู้รอดชีวิตทุกคนที่ยินดีปฏิบัติตามกฎ แต่ทรัพยากร

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 8

    เธอมองผม “รองหัวหน้าคนนั้นคือคุณใช่ไหม?”ผมไม่ตอบ เพียงหันหลังเดินไปที่ชั้นวางอาวุธ“คุณจะไปเหรอ?” ฉินหร่านถามผมหยิบอาวุธดัดแปลงขึ้นมาหนึ่งกระบอก ก่อนตรวจสอบแม็กกาซีน “ไม่ได้ไปช่วยเธอ”“แล้วจะไปทำอะไร?”“ไปดูละคร” ผมใส่แม็กกาซีนอย่างคล่องแคล่วราวกับทำมาแล้วนับพันครั้ง “แล้วก็ถือโอกาสเก็บดอกเบี้ยสักหน่อย”ขบวนรถแล่นฉิวผ่านซากปรักหักพังฉินหร่านนำทีมด้วยตัวเอง พร้อมผู้มีพลังพิเศษฝีมือดีจำนวนยี่สิบคน ทุกคนมีอุปกรณ์ครบครันผมนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับของรถคันแรก มองซากกำแพงและสิ่งปลูกสร้างพังทลายที่ถอยผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างหลังลายสีเทาซีดหายไป สายตาของผมก็คมชัดขึ้นอย่างผิดปกติผมมองเห็นกระทั่งหนอนแมลงวันในเบ้าตาของซอมบี้ที่อยู่ห่างออกไปสามร้อยเมตร และเห็นวัชพืชที่ดิ้นรนงอกขึ้นตามรอยแยกของซากปรักหักพัง รวมถึงควันดำที่ลอยขึ้นจากที่ไกล ๆตรงนั้นคือจุดปะทะ“เหลืออีกสองกิโลเมตร” คนขับพูดผมกำอาวุธในมือแน่นยี่สิบนาทีต่อมา ขบวนรถก็มาถึงบริเวณขอบสนามรบภาพตรงหน้าช่างน่าสยดสยองจากทีมที่เคยมีกว่าสี่สิบคน ตอนนี้เหลือไม่ถึงยี่สิบคนที่ยังคงต่อสู้อยู่พวกเขาถูกล้อมอยู่ในห

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 7

    “สมบูรณ์แบบ...สมบูรณ์แบบจริง ๆ...” เขาพึมพำกับตัวเอง“ความเข้มข้นของแอนติบอดีสูงกว่าผู้รอดชีวิตทั่วไปถึงสามร้อยเท่า และยังคงสร้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง คุณโจวรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร?”“หมายความว่าอะไร?” ผมถาม“หมายความว่าเราสามารถผลิตเซรุ่มออกมาได้เป็นจำนวนมาก” ดวงตาของศาสตราจารย์หลินเป็นประกาย“ไม่ใช่ยาระงับเชื้อ แต่เป็นเซรุ่มจริง ๆ! หลังฉีดเข้าไป มันสามารถกำจัดไวรัสในร่างกายได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำให้ผู้ติดเชื้ออาการไม่รุนแรงหายเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ และหยุดไม่ให้อาการของผู้ติดเชื้ออาการรุนแรงทรุดลงต่อ!”ฉินหร่านยืนอยู่ข้างผม “เราต้องการความร่วมมือจากคุณ ทั้งการเก็บเลือดเป็นประจำและให้ความร่วมมือในการทดลอง แน่นอนว่าคุณมีสิทธิ์ปฏิเสธ”ผมหันไปมองเธอ “ถ้าผมปฏิเสธล่ะ?”“เราก็จะเคารพการตัดสินใจของคุณ” ฉินหร่านตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง“แต่ถ้าคุณยอมช่วย เราจะผลิตเซรุ่มชุดแรกได้ภายในสามเดือน และภายในหนึ่งปีก็จะเริ่มฉีดเซรุ่มในวงกว้างได้”สามเดือนหนึ่งปีผมหลับตาลงนึกถึงวันแรกที่วันสิ้นโลกมาถึง เมืองทั้งเมืองกลายเป็นนรก บนท้องถนนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเลือดนึกถึงความตายนับไม่ถ

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 6

    ตอนที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่สะอาดสะอ้านแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผมยังมีชีวิตอยู่ผมผุดลุกขึ้นนั่งทันที ก่อนก้มลงมองแขนของตัวเองลายสีเทาซีดหายไปแล้ว ผิวหนังกลับมาเป็นปกติดังเดิม กระทั่งเรียบเนียนและแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีกผมกำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่เคยมีมาก่อนกำลังไหลพล่านอยู่ในสายเลือดมันไม่ใช่ความรู้สึกของพลังพิเศษที่ฟื้นกลับคืนมาแต่มันคือวิวัฒนาการ“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงผู้หญิงดังมาจากหน้าประตูผมเงยหน้าขึ้น เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงประตูเธอสวมชุดปฏิบัติการเรียบง่าย ผมยาวสีดำรวบเป็นหางม้า ใบหน้าสวยคม ดวงตาเฉียบคมราวกับคมมีดด้านหลังเธอมีเจ้าหน้าที่รักษาการณ์สองคนตามมาด้วย แต่เธอเพียงโบกมือให้พวกเขาถอยออกไป“ฉันชื่อฉินหร่าน”เธอเดินเข้ามา ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง“ที่นี่คือเขตปลอดภัย ‘รุ่งอรุณ’ ฉันเป็นผู้ดูแลที่นี่”เขตปลอดภัยรุ่งอรุณผมรู้จักชื่อนี้ในปีที่สามหลังวันสิ้นโลก ที่นี่คือแหล่งชุมชนมนุษย์ที่ใหญ่และมั่นคงที่สุดเท่าที่มีการค้นพบว่ากันว่าที่นี่มีระบบป้องกั

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status