All Chapters of วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง: Chapter 1 - Chapter 10

ระหว่างภารกิจกวาดล้างซอมบี้ครั้งหนึ่ง ผมโชคร้ายติดเชื้อไวรัสซอมบี้เพราะปกป้องทีมแต่เจียงเยว่ แฟนสาวที่เป็นหัวหน้าทีม กลับอ้างว่าต้อง “หลีกเลี่ยงข้อครหา” แล้วมอบยาแก้พิษเพียงหลอดเดียวให้สมาชิกทีมคนหนึ่งที่แอบออกไปข้างนอกจนติดเชื้อเธอตาแดงก่ำพลางรับปากกับผม “โจวอวี่ เชื่อฉันนะ ภายในระยะฟักตัวของไวรัสสามวัน ฉันจะหายาแก้พิษมาให้คุณให้ได้”ผมฝืนทนความเจ็บปวดแสบร้อนที่แผดเผาอยู่ภายในร่างกาย ก่อนจะพยักหน้าวันต่อมา เธอก็นำยาแก้พิษกลับมาได้จริง ๆแต่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนยาจะถูกฉีดเข้าเส้นเลือดของผม เฉินเจ๋อ สมาชิกทีมที่ไม่เคยออกจากค่ายเลยกลับขมวดคิ้วขึ้นมา“เยว่เยว่ ผมปวดหัวมาก...กลัวจังว่าจะติดเชื้อหรือเปล่า”ต่อหน้าทุกคน เจียงเยว่กลับมอบยาแก้พิษหลอดนั้นให้เฉินเจ๋อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย“เฉินเจ๋อเป็นสมาชิกในทีม ถ้าเขาเป็นอะไรไป ก็แปลว่าฉันบกพร่องในหน้าที่หัวหน้าทีม”“โจวอวี่ คุณเป็นรองหัวหน้าทีม แถมยังเป็นแฟนฉัน ฉันยิ่งต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา”ผมมองแววกระหยิ่มใจที่วาบผ่านดวงตาเฉินเจ๋อ และสีหน้าเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้โต้แย้งของเจียงเยว่ ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโหหลีกเลี่ยงข้อครหาอ

ตอนตื่นขึ้นมา เธอพูดว่า“โจวอวี่ ถ้าคุณกล้าตายก่อนฉัน ต่อให้ต้องตามไปถึงนรก ฉันก็จะอัดคุณให้ฟื้นขึ้นมาให้ได้”ตอนนั้นในดวงตาของเธอมีทั้งความปวดใจและความหวาดกลัวว่าจะสูญเสียผมไปแล้วตอนนี้ล่ะ?เธอมองผมด้วยสายตาเย็นชา“ภารกิจวันนี้สำคัญมาก ฉันไม่มีเวลาทะเลาะกับคุณ เฉินเจ๋อ เตรียมออกเดินทาง”เฉินเจ๋อพยักหน้าทันที เช็ดเลือดกำเดาพลางเดินออกไป ตอนเดินผ่านผมยังส่งสายตาท้าทายมาให้ผมคว้าข้อมือเจียงเยว่ไว้ “คุณจะพาเขาไปด้วย?”เจียงเยว่สะบัดมือผมออก “เขาคุ้นเคยกับพื้นที่เขตตะวันตก”“โจวอวี่ คุณอยู่ในสภาพนี้ ฉันจะวางใจฝากทีมไว้กับคุณได้ยังไง?”“คุณรออยู่ที่ค่ายเถอะ ฉันจะเอายาแก้พิษกลับมาให้”เธอจัดอุปกรณ์ให้เรียบร้อย ก่อนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองห้องอันว่างเปล่า มองผ้าห่มที่ยังหลงเหลือไออุ่นของคนสองคนทันใดนั้น พลังบางอย่างในร่างกายก็พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ลายสีเทาซีดลามไปถึงหน้าอกในพริบตาผิวหนังเหมือนกำลังจะปริแตก ความรู้สึกแสบร้อนแทบกลืนกินผมทั้งเป็นแต่ผมฝืนทนเอาไว้ผมกำหมัดแน่น เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดไหลหยดผ่านซอกนิ้วเจียงเยว่ คุณเลือกเขาอีกแ

แต่ตอนนี้ มือนั้นกลับคิดจะปลิดชีวิตผมพลังในร่างกายพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ลายสีเทาซีดลามขึ้นมาปกคลุมใบหน้าครึ่งหนึ่งผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดในร่างกายกลับทำให้สติของผมแจ่มชัดอย่างที่สุด“ผมเลือกข้อหนึ่ง ผมจะออกไป” น้ำเสียงของผมสงบนิ่งเสียจนแม้แต่ผมเองยังประหลาดใจเห็นได้ชัดว่าเจียงเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอกแต่เฉินเจ๋อกลับพูดขึ้นอีก คราวนี้เสียงดังกว่าเดิม“เยว่เยว่ จะปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ได้นะ! อุปกรณ์กับเสบียงที่เขามีเป็นของทีมทั้งหมด! ถ้าเขาเอาของพวกนี้ออกไป แล้วสุดท้ายของทั้งหมดตกไปอยู่ในมือซอมบี้ล่ะ...”เจียงเยว่ขมวดคิ้ว “เฉินเจ๋อ! พอได้แล้ว!”เฉินเจ๋อขึ้นเสียง “ผมพูดความจริง!”“ตอนนี้เขาไม่ใช่รองหัวหน้าทีมแล้ว เขาเป็นผู้ติดเชื้อ! จะให้ผู้ติดเชื้อเอาทรัพยากรของทีมออกไปได้ยังไง?”สมาชิกทีมหลายคนสบตากัน บางคนพยักหน้าเห็นด้วย บางคนส่ายหน้าทันใดนั้น เสียงกรีดร้องสั้น ๆ แต่โหยหวนก็ดังมาจากแนวรอบนอกของค่ายทุกคนหันไปมองทางต้นเสียงด้วยความตื่นตระหนกเจียงเยว่รีบสั่งสมาชิกทีมหลายคนออกไปตรวจสอบสถานการณ์จากนั้นเธอก็มองผมด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะฝืนเอ่ยขึ้น“โจวอวี่ อุปกรณ์

“สมบูรณ์แบบ...สมบูรณ์แบบจริง ๆ...” เขาพึมพำกับตัวเอง“ความเข้มข้นของแอนติบอดีสูงกว่าผู้รอดชีวิตทั่วไปถึงสามร้อยเท่า และยังคงสร้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง คุณโจวรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร?”“หมายความว่าอะไร?” ผมถาม“หมายความว่าเราสามารถผลิตเซรุ่มออกมาได้เป็นจำนวนมาก” ดวงตาของศาสตราจารย์หลินเป็นประกาย“ไม่ใช่ยาระงับเชื้อ แต่เป็นเซรุ่มจริง ๆ! หลังฉีดเข้าไป มันสามารถกำจัดไวรัสในร่างกายได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำให้ผู้ติดเชื้ออาการไม่รุนแรงหายเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ และหยุดไม่ให้อาการของผู้ติดเชื้ออาการรุนแรงทรุดลงต่อ!”ฉินหร่านยืนอยู่ข้างผม “เราต้องการความร่วมมือจากคุณ ทั้งการเก็บเลือดเป็นประจำและให้ความร่วมมือในการทดลอง แน่นอนว่าคุณมีสิทธิ์ปฏิเสธ”ผมหันไปมองเธอ “ถ้าผมปฏิเสธล่ะ?”“เราก็จะเคารพการตัดสินใจของคุณ” ฉินหร่านตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง“แต่ถ้าคุณยอมช่วย เราจะผลิตเซรุ่มชุดแรกได้ภายในสามเดือน และภายในหนึ่งปีก็จะเริ่มฉีดเซรุ่มในวงกว้างได้”สามเดือนหนึ่งปีผมหลับตาลงนึกถึงวันแรกที่วันสิ้นโลกมาถึง เมืองทั้งเมืองกลายเป็นนรก บนท้องถนนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเลือดนึกถึงความตายนับไม่ถ

“อพยพ?” เจียงเยว่ชะงัก “ไปไหน?”“เขตปลอดภัยรุ่งอรุณ ถ้าพวกคุณยินดีให้เรารับเข้าไปพักพิง”ดวงตาของเจียงเยว่เป็นประกายขึ้นมาแต่ในวินาทีถัดมา เฉินเจ๋อก็วิ่งออกมาจากห้าง พอเห็นผม ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที“รอง...รองหัวหน้าโจว?” เขาพูดตะกุกตะกัก “คุณ...คุณยังไม่ตาย?”ผมหันไปมองเขาเพียงแค่ผมมองเขา เฉินเจ๋อก็ตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว เกือบล้มลงกับพื้น“ฉันยังไม่ตาย นายผิดหวังมากเหรอ?”“มะ...ไม่ใช่...” เฉินเจ๋อส่ายหน้ารัว ๆ ก่อนหลบไปด้านหลังเจียงเยว่ “เยว่เยว่ เขา...เขาทำไมถึง...”เจียงเยว่ขยับมาปกป้องเฉินเจ๋อ ก่อนหันมามองผม“โจวอวี่ เรื่องก่อนหน้านี้...ฉันขอโทษ แต่ตอนนั้นฉันก็จำเป็นต้องทำ ฉันต้องคิดถึงทุกคนในทีม...”“ผมรู้” ผมพูดแทรก “ต้องหลีกเลี่ยงข้อครหาไง”ใบหน้าของเจียงเยว่ซีดลง“แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว” ผมพูดต่อ “ผมไม่ใช่สมาชิกทีมของคุณอีกต่อไป คุณก็ไม่ต้อง ‘หลีกเลี่ยงข้อครหา’ กับผมอีกแล้ว”ผมหันไปหาฉินหร่าน “หัวหน้าฉิน ขั้นตอนการรับผู้รอดชีวิตเข้าพื้นที่ต้องทำยังไง?”ฉินหร่านมองเจียงเยว่ ก่อนหันมามองผม“ตามหลักแล้ว เรารับผู้รอดชีวิตทุกคนที่ยินดีปฏิบัติตามกฎ แต่ทรัพยากร