หลังจากภารกิจล้มเหลว ผมขอตาย

ท่ามกลางเสียงแสดงความยินดีของทุกคน กู้เสวี่ยหยวนกับหลินจ้าวชวนจูบกันอย่างดูดดื่มผู้คนที่มาร่วมงานต่างพากันพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ สายตาที่มองมายังผมเต็มไปด้วยความเห็นใจ ดูถูก และเวทนา…มีเพียงเหล่าเป้าหมายที่ผมเคยทำภารกิจพิชิตใจเท่านั้น ที่มองมาด้วยแววตาระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เพราะกลัวว่าผมจะพุ่งขึ้นเวทีไปต่อยหลินจ้าวชวนสักหมัดมุมปากของผมยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยาม เมื่อยี่สิบหกปีก่อน ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และได้มาอยู่ในโลกนี้ ก่อนจะมีระบบหนึ่งปรากฏขึ้น มันบอกว่าขอเพียงผมสามารถพิชิตใจนางเอกคนใดคนหนึ่งในโลกนี้ได้ ตัวผมในโลกเดิมก็จะกลับมามีสุขภาพแข็งแรงตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามทำดีกับพวกเธออย่างสุดความสามารถ พยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเหล่านางเอกหลายครั้งที่ระบบบอกผมว่าค่าพิชิตใจกำลังเข้าใกล้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่ในตอนนั้นเอง หลินจ้าวชวนก็ปรากฏตัวขึ้นเหล่านางเอกได้ยินเสียงในใจของเขา จึงเชื่อว่าผมเป็นคนจิตใจชั่วร้าย ค่าพิชิตใจของผมจึงดิ่งลงอย่างบ้าคลั่งราวกับนั่งเครื่องเล่นดิ่งพสุธาจนกระทั่งตอนนี้ กู้เสวี่ยหยวนซึ่งเป็นเป้าหมายสุดท้ายของผม ก็เลือกหลินจ้าวชวนและตั

【ถึงซูหลิงจะหาคนมาขังผมไว้ แต่ผมไม่อยากให้พวกเธอเป็นห่วง】【ช่างเถอะ ช่วงนี้ซูหลิงคงแค่เครียดมากเกินไป ผมพูดเข้าข้างเขาสักหน่อยดีกว่า】ผมเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ หลังจากภารกิจพิชิตใจล้มเหลว ผมกลับสามารถได้ยินเสียงในใจของหลินจ้าวชวนด้วยและก็เป็นอย่างที่คิด ในวินาทีต่อมา สีหน้าของเหล่านางเอกก็เปลี่ยนไปทันที ต่างพากันจ้องผมอย่างเคียดแค้น ราวกับวินาทีถัดไปจะฉีกร่างผมเป็นชิ้นๆซูอวิ๋นเยียนกระชากคอเสื้อ แล้วยิ้มเย็นชาที่มุมปาก“ซูหลิง ดูเหมือนต้องสั่งสอนคนโกหกอย่างนายสักหน่อยแล้ว”กู้เสวี่ยหยวนก็ขึ้นเสียงดังขึ้นหลายระดับ “ที่นายกระโดดลงทะเลสาบก็เพื่อดึงความสนใจจากพวกเรา จะได้เปิดโอกาสให้คนของนายจับตัวหลินจ้าวชวนไปสินะ”กู้เสวี่ยหยวนทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอกระชากผมของผมอย่างแรง ก่อนลากผมออกมาจากข้างๆซูอวิ๋นเยียนแล้วกดศีรษะผมลงไปในน้ำอย่างแรงตอนที่ผมใกล้จะขาดอากาศ เธอก็ดึงผมขึ้นมาและกดลงไปซ้ำๆหลายครั้ง จนแทบจะหายใจออกได้อย่างเดียว ไม่มีอากาศเข้าเลย“กล้ากระโดดลงทะเลสาบแกล้งตาย ครั้งนี้ฉันจะทำให้นายจำไปจนขึ้นใจ!”คำพูดเหล่านั้นราวกับคมมีดที่แทงเข้ามาในหัวใจของผมอย่างแรง กรีดคว้านจนเจ

หลังจากหลินจ้าวชวนเปิดเผยว่าผมเป็นผู้ทำภารกิจพิชิตใจ เขาก็บอกผมว่าเขาเป็นคนที่ย้อนกลับมาเกิดใหม่ชาติที่แล้ว ทุกคนต่างรักผมเขาพยายามแย่งชิงและใส่ร้ายผมครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่อาจทำให้เหล่านางเอกเลือกเขาได้ในท้ายที่สุดเขาจึงมีจุดจบอันน่าอนาถ แต่ความไม่ยอมแพ้ของหลินจ้าวชวนกลับทำให้เขาได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่และด้วยเหตุบังเอิญครั้งหนึ่ง เขาก็พบว่านางเอกเหล่านั้นสามารถได้ยินเสียงในใจของเขาเขาจึงจงใจพูดใส่ร้ายผมผ่านเสียงในใจ ทำให้นางเอกทั้งหลายเข้าใจผมผิดแต่ผมเกิดใหม่มาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ตั้งแต่แรก ชาติที่แล้วอะไรนั่นมันไม่มีอยู่จริงเสียหน่อย ตอนนั้นเองระบบถึงได้อธิบายให้ผมฟังว่า โลกที่ผมทะลุเข้ามานั้นเดิมทีเป็นนิยายแนวย้อนกลับมาเกิดใหม่ เพราะหลังจากหลินจ้าวชวนได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ เขาก็ได้รับพลังพิเศษติดตัวมา ส่วนซูหลิงคนเดิมไม่ยอมทำภารกิจต่อแล้ว ระบบจึงลากวิญญาณเร่ร่อนอย่างผมเข้ามาเป็นตัวสำรองเพื่อรับภารกิจนี้แทนหยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านหางตา ความรู้สึกหวาดหวั่นและโศกเศร้าค่อยๆก่อตัวขึ้นในใจที่แท้แม้แต่ระบบก็ยังหลอกผมตั้งแต่แรก ภารกิจนี้ก็เป็นภารกิจที่ไม่มีทางทำสำเร็จได้อ

ผมพูดคำไหนคำนั้นและเริ่มอดอาหาร ทุกครั้งที่พยาบาลมาทำแผลให้ ผมก็ไม่ให้ความร่วมมือ หมอบอกว่าผมไม่มีความคิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่อเลยแม้แต่น้อยเซียวถิงเฝ้าอยู่ข้างเตียงผมตลอด จนในที่สุดก็รู้สึกว่าผมผิดปกติ จึงเริ่มบังคับให้ผมกินอะไรสักหน่อยเมื่อเห็นว่าผมยังคงมีสีหน้าเหม่อลอย เธอก็เริ่มขู่ผม“ซูหลิง ถ้านายไม่ยอมกินข้าวฉันจะไม่เอานายแล้วนะ”ผมยังคงไม่สะทกสะท้านจนไม่มีทางเลือก เซียวถิงจึงโทรหากู้เสวี่ยหยวนตลอดสิบปีที่ขาดหายไป เธอคิดว่าผมแต่งงานกับกู้เสวี่ยหยวน ก็คงต้องเคยรักเธอมาก่อนแน่นอนเซียวถิงจึงอยากให้กู้เสวี่ยหยวนมาช่วยเกลี้ยกล่อมผม“ซูหลิง เลิกเสแสร้งได้แล้ว... ทำไมนายถึงผอมลงขนาดนี้?”กู้เสวี่ยหยวนชะงักไป เธอไม่เคยเห็นผมในสภาพอ่อนแอถึงเพียงนี้มาก่อนซูอวิ๋นเยียนที่ตามเข้ามาทีหลังขมวดคิ้ว แต่ยังคงพูดจาเหน็บแนมอย่างเย็นชา “ซูหลิง อย่าคิดว่าทำเป็นใกล้ตายแล้วฉันจะให้อภัยนาย”“คนชั่วร้ายอย่างนายกับสิ่งที่นายทำกับหลินจ้าวชวน ต่อให้ตายหมื่นครั้งก็ยังไม่สาสม”ผมชั่วร้ายงั้นเหรอ?ผมไม่เข้าใจเลยว่าตรงไหนที่ผมชั่วร้ายหลายปีมานี้ เพื่อทำภารกิจพิชิตใจนางเอกทั้งสี่คน ผมทุ่มเททุก

หลินจ้าวชวนสัมผัสได้อย่างไวว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล เขายื่นมือออกไปหมายจะกอดกู้เสวี่ยหยวนที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่กลับถูกกู้เสวี่ยหยวนผลักออกอย่างแรงหลินจ้าวชวนตั้งตัวไม่ทันจนล้มลงกับพื้น น้ำตาคลอเบ้า “เสวี่ยหยวน คุณทำอะไร?”หลินจ้าวชวนยื่นมือออกไป คิดว่าเหล่านางเอกจะรีบเข้ามาพยุงเขาขึ้นเหมือนเมื่อก่อนแต่เขารออยู่นาน มือยังคงค้างอยู่กลางอากาศและไม่มีใครสนใจเขาเลยสุดท้ายเขาจึงต้องลุกขึ้นเอง ก่อนคว้ามือเซียวถิงที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยดวงตาแดงก่ำ“เซียวถิง ผมไม่รู้ว่าซูหลิงพูดอะไรกับพวกคุณ ถึงทำให้จู่ๆท่าทีที่มีต่อผมเปลี่ยนไป แต่ผมไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้นอย่างที่เขาพูดจริงๆ”【ทำไมเซียวถิงถึงไม่ขยับ? หรือว่าเธอรู้เรื่องอะไรเข้าจริงๆแล้ว?】【ถ้าตอนนั้นเธอรู้ว่าเป็นฉันที่ล่อแม่เลี้ยงของเธอมา เรื่องต้องซวยแน่ๆ】【ถ้าไม่ใช่เพราะฉันทำให้พวกเธอได้ยินเสียงในใจของฉัน ซูหลิงคงคิดจะใส่ร้ายฉันอีกแล้วสินะ? ต้องให้พวกเธอฆ่าซูหลิงทิ้งไปเลย จะได้กำจัดปัญหาให้สิ้นซาก】ยังไม่ทันที่หลินจ้าวชวนจะทันพูดอะไร ซูอวิ๋นเยียนก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงเสียก่อน“ทำไมขาของฉันถึงไม่มีแรงเลย?”ซูอวิ๋นเยียนนอนอยู่บนพื้น สภา