Share

บทที่ 5

Author: หมาป่าเดียวดายเจิดจรัส
แต่ตอนนี้ มือนั้นกลับคิดจะปลิดชีวิตผม

พลังในร่างกายพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ลายสีเทาซีดลามขึ้นมาปกคลุมใบหน้าครึ่งหนึ่ง

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดในร่างกายกลับทำให้สติของผมแจ่มชัดอย่างที่สุด

“ผมเลือกข้อหนึ่ง ผมจะออกไป” น้ำเสียงของผมสงบนิ่งเสียจนแม้แต่ผมเองยังประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าเจียงเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่เฉินเจ๋อกลับพูดขึ้นอีก คราวนี้เสียงดังกว่าเดิม

“เยว่เยว่ จะปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ได้นะ! อุปกรณ์กับเสบียงที่เขามีเป็นของทีมทั้งหมด! ถ้าเขาเอาของพวกนี้ออกไป แล้วสุดท้ายของทั้งหมดตกไปอยู่ในมือซอมบี้ล่ะ...”

เจียงเยว่ขมวดคิ้ว “เฉินเจ๋อ! พอได้แล้ว!”

เฉินเจ๋อขึ้นเสียง “ผมพูดความจริง!”

“ตอนนี้เขาไม่ใช่รองหัวหน้าทีมแล้ว เขาเป็นผู้ติดเชื้อ! จะให้ผู้ติดเชื้อเอาทรัพยากรของทีมออกไปได้ยังไง?”

สมาชิกทีมหลายคนสบตากัน บางคนพยักหน้าเห็นด้วย บางคนส่ายหน้า

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องสั้น ๆ แต่โหยหวนก็ดังมาจากแนวรอบนอกของค่าย

ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียงด้วยความตื่นตระหนก

เจียงเยว่รีบสั่งสมาชิกทีมหลายคนออกไปตรวจสอบสถานการณ์

จากนั้นเธอก็มองผมด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะฝืนเอ่ยขึ้น

“โจวอวี่ อุปกรณ์ของคุณ...ต้องทิ้งไว้”

ผมหัวเราะ

หัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา

ผมพยักหน้า “ได้ ให้คุณทั้งหมด”

ผมเริ่มถอดอุปกรณ์ออกทีละชิ้น

เสื้อกั๊กยุทธวิธี มีดทหาร กระเป๋าเป้ อาหาร น้ำ

ถอดออกชิ้นหนึ่ง ผมก็โยนลงพื้นชิ้นหนึ่ง

เสียงโลหะกระทบกันดังบาดหูท่ามกลางความเงียบ

เจียงเยว่เบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองผม

แต่ดวงตาของเฉินเจ๋อกลับเป็นประกาย เขาจ้องกองอุปกรณ์เหล่านั้นราวกับหมาป่าหิวโหยจ้องชิ้นเนื้อ

เมื่อถอดทุกอย่างออกจนหมด ผมก็เหลือเพียงชุดปฏิบัติการธรรมดาที่สวมติดตัวอยู่

“พอหรือยัง?” ผมถาม

ริมฝีปากของเจียงเยว่สั่นระริก แต่พูดอะไรไม่ออก

เฉินเจ๋อรีบชิงตอบ “พอแล้ว ๆ! เยว่เยว่ รีบให้เขาไปเถอะ!”

ในที่สุดเจียงเยว่ก็หันมามองผม มีบางอย่างไหววูบอยู่ในดวงตาเธอ

“โจวอวี่ ขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้อง...”

ผมพูดแทรก “ไม่ต้องพูดแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป เราไม่ติดค้างอะไรกันอีก”

“เจียงเยว่ คุณลองคิดให้ดีแล้วกันว่า ถ้าไม่มีกำลังรบหลักอย่างผม คุณจะปกป้องค่ายกับสมาชิกทีมของคุณยังไง!”

ร่างของเธอสะดุ้งวูบ

ผมไม่มองเธออีก และไม่มองใครทั้งนั้น ก่อนหันหลังเดินตรงไปยังประตูค่าย

ลายสีเทาซีดลามไปถึงใบหน้าซีกซ้ายแล้ว พลังในร่างกายพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่ง แทบจะฉีกร่างผมออกจากกัน

ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบอยู่บนคมมีด แต่ผมยังเดินตัวตรงต่อไปโดยไม่หันกลับ

หลังออกจากค่ายมาได้ไม่นาน ผมก็เข้าไปในซากปรักหักพังแห่งหนึ่งที่สังเกตมาหลายวันแล้วว่าค่อนข้างปลอดภัย

ในที่สุดพลังในร่างกายก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป มันระเบิดออกมาอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกบดขยี้แล้วประกอบขึ้นใหม่อีกครั้ง

ผมล้มลงกับพื้น ขดตัวงออยู่เป็นก้อน

ลายสีเทาซีดเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งอยู่ใต้ผิวหนัง ทุกจุดที่มันพาดผ่าน ผิวหนังจะแตก เลือดซึมออกมา ตกสะเก็ด แล้วปริแตกซ้ำอีกครั้ง

แต่ผมขยับไม่ได้

สติค่อย ๆ จมดิ่ง ขณะที่ร่างกายเหมือนกำลังถูกเผาไหม้

จากนั้นผมก็ตกสู่ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด

ขณะเดียวกัน บริเวณรอบค่าย การจากไปของผมไม่เพียงไม่ได้ทำให้ค่ายปลอดภัยขึ้น

เสียงคำรามของซอมบี้รอบด้านกลับยิ่งดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

เจียงเยว่กำลังเก็บอุปกรณ์ที่ผมถอดทิ้งไว้ทีละชิ้น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะอ่าน

เสียงตื่นเต้นของเฉินเจ๋อดังมาจากด้านหลัง

“เยว่เยว่ อุปกรณ์พวกนี้เอามาแบ่งกันใหม่ได้แล้ว...”

ทันใดนั้น สมาชิกทีมที่รับหน้าที่เฝ้าระวังก็รีบร้อนพุ่งเข้ามา ก่อนตะโกนลั่น

“หัวหน้าเจียง แย่แล้ว! ซอมบี้ในรัศมีราวสองกิโลครึ่งกำลังแห่มาทางนี้ทั้งหมด!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 11

    เฉินเจ๋อคิดจะหนี แต่ขาที่หักทำให้เขาเคลื่อนไหวได้ช้าลงซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ ก่อนกัดเข้าที่ลำคอของเขาเลือดสาดกระเซ็นเจียงเยว่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนหันหลังวิ่งหนีแต่เธอวิ่งหนีซอมบี้ไม่ทันซอมบี้สามตัวเข้าล้อมเธอไว้เธอถอยจนแผ่นหลังชิดกำแพงที่พังทลาย ยกปืนไร้กระสุนขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกซ้ำ ๆ อย่างไร้ประโยชน์แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก ซอมบี้พุ่งเข้าใส่ผมเบือนสายตาหนี“ต้องบันทึกไว้ไหมครับ?” คนที่นั่งเบาะข้างคนขับถาม“ไม่ต้อง ไปต่อ”ขบวนรถแล่นออกจากซากปรักหักพัง ทิ้งเสียงกรีดร้องและกลิ่นคาวเลือดไว้เบื้องหลังคืนนั้น ฉินหร่านมาหาผม“ฐานเขตเหนือส่งข่าวกลับมา เซรุ่มได้ผลดีมาก ผู้ติดเชื้อสามสิบคนหายดีถึงยี่สิบเก้าคน ส่วนอีกคนติดเชื้อมานานเกินไปเลยช่วยไว้ไม่ทัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้กลายพันธุ์”“ข่าวดี” ผมพูด“ยังมีอีกข่าว” ฉินหร่านมองผม “ทีมวิจัยพัฒนาวัคซีนป้องกันจากแอนติบอดีของคุณสำเร็จแล้ว หลังฉีดจะมีภูมิคุ้มกันต่อไวรัสซอมบี้อย่างสมบูรณ์ และภูมิคุ้มกันจะคงอยู่ได้อย่างน้อยห้าปี”ผมชะงักไป“คุณเข้าใจใช่ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร?” ดวงตาของฉินหร่านเป็นประกาย“หมายความว่าวันสิ้นโลกกำลั

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 10

    หนึ่งคน สองคน ห้าคน สิบคน...สุดท้ายเหลือเพียงเจียงเยว่กับเฉินเจ๋อที่ยังยืนอยู่ที่เดิมหลี่รุ่ยเดินมาหาผม ก่อนก้มหน้าลง “รองหัวหน้า...ขอโทษ ตอนนั้นผมไม่กล้าพูดอะไร...”“ตอนนี้กล้าแล้ว?” ผมถามเขาพยักหน้า “ตอนนี้ผมมองออกแล้ว บางคนก็ไม่คุ้มที่จะตาม”ผมตบไหล่เขาเบา ๆ “ขึ้นรถ”ขณะที่ขบวนรถกำลังเตรียมออกเดินทาง จู่ ๆ เจียงเยว่ก็วิ่งเข้ามาคว้าแขนผมไว้“โจวอวี่...พาฉันไปด้วย ขอร้องล่ะ”ผมมองมือของเธอ มือข้างนั้นเคยเป็นที่ฝากความไว้วางใจและการพึ่งพาทั้งหมดของผมแต่ตอนนี้ ผมกลับรู้สึกเพียงรังเกียจ“ปล่อย” ผมพูดเธอไม่ยอมปล่อย น้ำตาไหลพรากลงมา“ฉันรู้ว่าผิดแล้ว...ฉันรู้จริง ๆ ว่าผิด...ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งนะ ครั้งสุดท้าย...”ผมสะบัดมือเธอออก“เจียงเยว่ ผมเคยให้โอกาสคุณแล้ว สามครั้ง ครั้งแรก คุณบอกว่าต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา แล้วเอายาแก้พิษให้คนอื่น ครั้งที่สอง คุณบอกว่าต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา แล้วเอายาระงับเชื้อให้ผม ครั้งที่สาม คุณบอกว่าต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา แล้วไล่ผมออกจากค่าย”ผมมองเธอ “เรื่องแบบนี้มีได้ไม่เกินสามครั้ง ระหว่างเราจบกันแล้ว”เธอทรุดนั่งลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาเฉินเจ

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 9

    “อพยพ?” เจียงเยว่ชะงัก “ไปไหน?”“เขตปลอดภัยรุ่งอรุณ ถ้าพวกคุณยินดีให้เรารับเข้าไปพักพิง”ดวงตาของเจียงเยว่เป็นประกายขึ้นมาแต่ในวินาทีถัดมา เฉินเจ๋อก็วิ่งออกมาจากห้าง พอเห็นผม ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที“รอง...รองหัวหน้าโจว?” เขาพูดตะกุกตะกัก “คุณ...คุณยังไม่ตาย?”ผมหันไปมองเขาเพียงแค่ผมมองเขา เฉินเจ๋อก็ตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว เกือบล้มลงกับพื้น“ฉันยังไม่ตาย นายผิดหวังมากเหรอ?”“มะ...ไม่ใช่...” เฉินเจ๋อส่ายหน้ารัว ๆ ก่อนหลบไปด้านหลังเจียงเยว่ “เยว่เยว่ เขา...เขาทำไมถึง...”เจียงเยว่ขยับมาปกป้องเฉินเจ๋อ ก่อนหันมามองผม“โจวอวี่ เรื่องก่อนหน้านี้...ฉันขอโทษ แต่ตอนนั้นฉันก็จำเป็นต้องทำ ฉันต้องคิดถึงทุกคนในทีม...”“ผมรู้” ผมพูดแทรก “ต้องหลีกเลี่ยงข้อครหาไง”ใบหน้าของเจียงเยว่ซีดลง“แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว” ผมพูดต่อ “ผมไม่ใช่สมาชิกทีมของคุณอีกต่อไป คุณก็ไม่ต้อง ‘หลีกเลี่ยงข้อครหา’ กับผมอีกแล้ว”ผมหันไปหาฉินหร่าน “หัวหน้าฉิน ขั้นตอนการรับผู้รอดชีวิตเข้าพื้นที่ต้องทำยังไง?”ฉินหร่านมองเจียงเยว่ ก่อนหันมามองผม“ตามหลักแล้ว เรารับผู้รอดชีวิตทุกคนที่ยินดีปฏิบัติตามกฎ แต่ทรัพยากร

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 8

    เธอมองผม “รองหัวหน้าคนนั้นคือคุณใช่ไหม?”ผมไม่ตอบ เพียงหันหลังเดินไปที่ชั้นวางอาวุธ“คุณจะไปเหรอ?” ฉินหร่านถามผมหยิบอาวุธดัดแปลงขึ้นมาหนึ่งกระบอก ก่อนตรวจสอบแม็กกาซีน “ไม่ได้ไปช่วยเธอ”“แล้วจะไปทำอะไร?”“ไปดูละคร” ผมใส่แม็กกาซีนอย่างคล่องแคล่วราวกับทำมาแล้วนับพันครั้ง “แล้วก็ถือโอกาสเก็บดอกเบี้ยสักหน่อย”ขบวนรถแล่นฉิวผ่านซากปรักหักพังฉินหร่านนำทีมด้วยตัวเอง พร้อมผู้มีพลังพิเศษฝีมือดีจำนวนยี่สิบคน ทุกคนมีอุปกรณ์ครบครันผมนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับของรถคันแรก มองซากกำแพงและสิ่งปลูกสร้างพังทลายที่ถอยผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างหลังลายสีเทาซีดหายไป สายตาของผมก็คมชัดขึ้นอย่างผิดปกติผมมองเห็นกระทั่งหนอนแมลงวันในเบ้าตาของซอมบี้ที่อยู่ห่างออกไปสามร้อยเมตร และเห็นวัชพืชที่ดิ้นรนงอกขึ้นตามรอยแยกของซากปรักหักพัง รวมถึงควันดำที่ลอยขึ้นจากที่ไกล ๆตรงนั้นคือจุดปะทะ“เหลืออีกสองกิโลเมตร” คนขับพูดผมกำอาวุธในมือแน่นยี่สิบนาทีต่อมา ขบวนรถก็มาถึงบริเวณขอบสนามรบภาพตรงหน้าช่างน่าสยดสยองจากทีมที่เคยมีกว่าสี่สิบคน ตอนนี้เหลือไม่ถึงยี่สิบคนที่ยังคงต่อสู้อยู่พวกเขาถูกล้อมอยู่ในห

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 7

    “สมบูรณ์แบบ...สมบูรณ์แบบจริง ๆ...” เขาพึมพำกับตัวเอง“ความเข้มข้นของแอนติบอดีสูงกว่าผู้รอดชีวิตทั่วไปถึงสามร้อยเท่า และยังคงสร้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง คุณโจวรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร?”“หมายความว่าอะไร?” ผมถาม“หมายความว่าเราสามารถผลิตเซรุ่มออกมาได้เป็นจำนวนมาก” ดวงตาของศาสตราจารย์หลินเป็นประกาย“ไม่ใช่ยาระงับเชื้อ แต่เป็นเซรุ่มจริง ๆ! หลังฉีดเข้าไป มันสามารถกำจัดไวรัสในร่างกายได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำให้ผู้ติดเชื้ออาการไม่รุนแรงหายเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ และหยุดไม่ให้อาการของผู้ติดเชื้ออาการรุนแรงทรุดลงต่อ!”ฉินหร่านยืนอยู่ข้างผม “เราต้องการความร่วมมือจากคุณ ทั้งการเก็บเลือดเป็นประจำและให้ความร่วมมือในการทดลอง แน่นอนว่าคุณมีสิทธิ์ปฏิเสธ”ผมหันไปมองเธอ “ถ้าผมปฏิเสธล่ะ?”“เราก็จะเคารพการตัดสินใจของคุณ” ฉินหร่านตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง“แต่ถ้าคุณยอมช่วย เราจะผลิตเซรุ่มชุดแรกได้ภายในสามเดือน และภายในหนึ่งปีก็จะเริ่มฉีดเซรุ่มในวงกว้างได้”สามเดือนหนึ่งปีผมหลับตาลงนึกถึงวันแรกที่วันสิ้นโลกมาถึง เมืองทั้งเมืองกลายเป็นนรก บนท้องถนนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเลือดนึกถึงความตายนับไม่ถ

  • วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง   บทที่ 6

    ตอนที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่สะอาดสะอ้านแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผมยังมีชีวิตอยู่ผมผุดลุกขึ้นนั่งทันที ก่อนก้มลงมองแขนของตัวเองลายสีเทาซีดหายไปแล้ว ผิวหนังกลับมาเป็นปกติดังเดิม กระทั่งเรียบเนียนและแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีกผมกำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่เคยมีมาก่อนกำลังไหลพล่านอยู่ในสายเลือดมันไม่ใช่ความรู้สึกของพลังพิเศษที่ฟื้นกลับคืนมาแต่มันคือวิวัฒนาการ“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงผู้หญิงดังมาจากหน้าประตูผมเงยหน้าขึ้น เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงประตูเธอสวมชุดปฏิบัติการเรียบง่าย ผมยาวสีดำรวบเป็นหางม้า ใบหน้าสวยคม ดวงตาเฉียบคมราวกับคมมีดด้านหลังเธอมีเจ้าหน้าที่รักษาการณ์สองคนตามมาด้วย แต่เธอเพียงโบกมือให้พวกเขาถอยออกไป“ฉันชื่อฉินหร่าน”เธอเดินเข้ามา ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง“ที่นี่คือเขตปลอดภัย ‘รุ่งอรุณ’ ฉันเป็นผู้ดูแลที่นี่”เขตปลอดภัยรุ่งอรุณผมรู้จักชื่อนี้ในปีที่สามหลังวันสิ้นโลก ที่นี่คือแหล่งชุมชนมนุษย์ที่ใหญ่และมั่นคงที่สุดเท่าที่มีการค้นพบว่ากันว่าที่นี่มีระบบป้องกั

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status