บทที่ 5

“ข้าดีใจยิ่งนักที่เจ้ากลับมาแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องเหงาอีกต่อไป” เหลียนหรูเซียนยิ้มกว้างในรอบหลายวัน เพียงแค่เห็นหน้าสหายผู้นี้นางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาแล้ว

“เจ้าจะไม่ต้องเหงาอีกต่อไปแล้ว จากนี้เจ้าจะต้องวิ่งวุ่นไม่มีเวลาเสียใจเชียวล่ะ” เรื่องที่เกิดขึ้นกับสหายนางพอได้ยินจากซูซูมาบ้าง ส่วนรายละเอียดต่าง ๆ นั่นนางยังไม่รู้ เพราะซูซูเล่าให้ฟังเพียงผิวเผินเท่านั้น

เหลียนเฟิงหวงได้ยินว่าสหายของน้องสาวกลับมาเมืองหลวงก็รีบตรงไปหาทั้งสองทันที ทว่าเมื่อมาถึงก็เห็นว่าทั้งสองกำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดจึงไม่ได้เข้าไป เพราะคิดว่าคงกำลังคุยเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นาน

เขาตั้งใจว่าจะเดินเลี่ยงออกไปเพราะคิดว่าทั้งสองคงอยากพูดคุยกันเช่นสตรี แต่จินหลันเล่อหันมาเห็นเขาเข้าพอดีจึงได้ร้องเรียกพี่ชายของสหายให้เข้าไปนั่งด้วยกัน

“พี่หวงจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

เหลียนเฟิงหวงเมื่อถูกเห็นตัวก็เดินเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทักทายสหายของน้องสาวด้วยท่าทางสนิทสนม เพราะรู้จักกันมานาน

“ไม่เจอหน้ากันสองปี เจ้าก็ยังดูเป็นลูกเป็ดขี้เหร่เหมือนเดิม” เขายื่นมือไปลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดู ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีนางก็ยังดูเป็นเด็กในสายตาของเขาเสมอ

“พี่หวง!” จินหลันเล่อเรียกชื่อคนพูดเสียงดัง ห่างกันสองปีเขาก็ยังคงปากดีเช่นเดิม

“ข้าล้อเล่น ลูกเป็ดขี้เหร่ตอนนี้โตขึ้นเป็นหงส์เสียแล้ว” เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดอย่างเอาใจ “เจ้าจากเมืองหลวงไปสองปี เดี๋ยวข้าให้เซียนเอ๋อร์พาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นให้หนำใจ โดยที่พี่ชายคนนี้จะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เอง”

“เช่นนี้ก็ดีสิเจ้าคะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มร่า ลืมเรื่องที่ถูกแกล้งเมื่อครู่ไปเสียสนิท ได้เที่ยวทั้งยังไม่ต้องเสียเงินอีก ไม่รับความหวังดีนี้ไว้ก็บ้าแล้ว แต่มิใช่ว่านางดีใจจนไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา

“ว่าแต่กำลังพูดเรื่องอันใดกันอยู่หรือ หน้าเครียดเชียว” เหลียนเฟิงหวงถาม เพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรสหายของน้องสาวก็ต้องพูดออกมาอยู่ดี

“ก็พูดเรื่องสหายของท่านอย่างไรเล่า ใจร้ายนักนะ” ได้โอกาส

จินหลันเล่อก็บ่นออกมาทันที เป็นสหายกันแท้ ๆ ยังปล่อยให้อีกฝ่ายทำร้ายจิตใจของน้องสาวอยู่ได้

“ก็ข้าบอกเซียนเอ๋อร์ไปหลายรอบแล้วว่าให้ตัดใจเสีย นางยอมฟังที่ไหนกัน จะให้ข้าไปบังคับอาเซินให้มารักนางได้หรือ ขนาดนางที่เป็นน้องสาวยังข้ายังบังคับไม่ได้เลย” จะเอาอันใดไปบังคับจิตใจของผู้อื่น หากเขาทำได้ก็คงไม่มีทางปล่อยให้น้องสาวของเขาต้องมานั่งเจ็บปวดหัวใจเช่นนี้หรอก

“ก็จริง ข้าก็พูดไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งนางก็ไม่คิดฟังข้า” ทั้งสองพูดคุยกันโดยไม่สนใจเลยว่าคนที่ถูกพูดถึงจะคิดเช่นไร “ไม่รู้ว่าหลงอันใดนักหนา”

คนที่ถูกพูดถึงได้แต่หัวเราะเบา ๆ นางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงปล่อยให้ตนเองเป็นเช่นนั้นไปได้ ปล่อยให้ตนเองโง่งมอยู่ตั้งนาน

“หึ ขอโทษได้หรือไม่ จากนี้จะเชื่อฟังทุกอย่าง ไม่ทำให้ตนเองเสียใจอีกแล้ว” หญิงสาวได้แต่หัวเราะเบา ๆ จากนี้นางจะไม่เป็นสตรีที่ทำตัวโง่งมเพราะรักอีกแล้ว จะใช้สติให้มากไม่ปล่อยให้ตนเองต้องเจ็บปวดเช่นนี้อีก

“เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดี ข้าไม่อยากเห็นเจ้าต้องมานั่งเสียใจอีก” จินหลันเล่อดีใจยิ่งนักที่เห็นว่าสหายคิดได้เสียที ไม่มั่วมานั่งจมปลักอยู่กับแค่บุรุษผู้เดียว “เมืองหลวงตั้งกว้างใหญ่จะไม่มีบุรุษผู้ใดที่เจ้าถูกใจเลยหรือ ข้าผู้นี้จะช่วยเจ้ามองหาเอง”

“ใช่ พี่อยากเห็นเซียนเอ๋อร์มีความสุขจริง ๆ เสียที” เหลียนเฟิงหวงดีใจมากที่น้องสาวจะไม่ทำให้ตนเองเสียใจอีก เขาอยากเห็นรอยยิ้มสดใสของนางเหมือนเช่นเมื่อก่อน รอยยิ้มที่ไม่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย

“ทั้งสองไม่ต้องกังวล ข้าจะตัดใจจากเขา เป็นไปได้ก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก” ตอนนี้แม้นางยังทำไม่ได้ แต่นางเชื่อว่าสักวันนางจะต้องทำได้แน่นอน

เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งสองก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ พวกเขารอเวลานี้มานานรอวันที่เหลียนหรูเซียนคิดได้จริง ๆ ว่าควรพอได้เสียที มิเช่นนั้นก็จะทำให้ตนเองต้องเจ็บปวดอยู่เช่นนี้

“ต่อจากนี้เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นเพื่อลืมความทุกข์เอง อย่างไรพวกเราก็มีเจ้ามือแล้ว จะกังวลไปไย” ในเมื่อได้รับอนุญาตแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้มค่า นางจะผลาญเงินของเขาให้หมดเลย เมื่อก่อนชอบกลั่นแกล้งนางยิ่งนัก สิบปีแก้แค้นก็ยังไม่สาย

“ได้ เช่นนั้นพวกเราก็ออกไปใช้เงินพี่ใหญ่กัน สหายของเขาทำข้าเสียใจ ข้าใช้เงินของเขาให้หมดเลยดีหรือไม่” เหลียนหรูเซียนแกล้งแหย่พี่ชาย นางรู้อยู่ว่าแม้นางจะใช้เงินไปมากเท่าใดก็ไม่มีทางทำให้หมดเงินได้ง่าย ๆ

“ใช่ เป็นเพราะสหายของพี่หวง พี่หวงต้องรับผิดชอบ” จินหลันเล่อเห็นด้วยกับสหาย “หากข้าอยากได้อันใดข้าก็จะซื้อให้หมด”

สองสหายพากันหัวเราะคิกคัก ที่สามารถแกล้งคนตัวโตได้ พวกนางก็พูดไปเช่นนั้น ไม่ได้คิดที่จะทำเช่นที่พูดไปจริง ๆ เพราะพวกนางก็มีทุกอย่างไม่ขาดเหลือสิ่งใด

เหลียนเฟิงหวงไม่ได้พูดอันใด ตอนนี้เขารู้สึกโล่งใจมากที่น้องสาวมีสหายอยู่ข้างกาย นางจะได้ไม่ต้องโศกเศร้าเช่นนี้อีก ขอเพียงนางยิ้มได้ไม่ว่าต้องจ่ายเงินมากเพียงใดเขาก็ไม่คิดเสียดาย

และจินหลันเล่อก็ทำเช่นที่นางพูดเอาไว้จริง ๆ นางพาเหลียนหรูเซียนออกเที่ยวตั้งแต่เช้าจนค่ำ ทำให้อีกฝ่ายไม่มีเวลาได้คิดถึงเรื่องที่ทำให้ตนเองเศร้าใจเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ออกมาใช้ชีวิตเช่นนี้ทำให้นางรู้ว่าตนเองโง่ยิ่งนักที่ไปจมอยู่กับคนที่ทำให้ตนเองเสียใจนานเช่นนั้น หากนางไม่ไปตามเอาใจเขา นางคงได้พบกับความสุขที่แท้จริงนานแล้ว