บทที่ 6

บทที่ 6

เวยซานเซินเห็นว่าคนที่ตามมาก่อกวนเขาที่จวนทุกวันหายหน้าไปนานก็เริ่มร้อนใจ เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะไล่นางไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งนางก็ยังมาตามก่อกวนเขาไม่เลิก แม้จะหายหน้าไปแต่นางก็ไม่เคยหายไปนานหลายวันขนาดนี้

หรือว่านางจะไม่สบาย แต่วันที่เหลียนเฟิงหวงมาที่จวนวันนั้นก็ไม่เห็นพูดอันใด ทำให้ตอนนี้เขากังวลมาก

“นายท่านบ่าวนำเสื้อผ้าฤดูหนาวมาส่งเจ้าค่ะ” ไฉ่หงที่เป็นเหมือนหัวเรือสำคัญของจวนในตอนนี้ก็เดินเข้ามาหาเจ้านายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แม้จะอยู่ที่นี่มาหลายปีแต่นางก็ไม่ค่อยได้มาอยู่ต่อหน้าของเจ้านาย เพราะวัน ๆ เขาเอาแต่เก็บตัวทำงานอยู่ในห้อง และดูเป็นคนที่เข้าถึงยาก

“เหตุใดจึงมีแต่เสื้อผ้าสีเช่นนี้” เขาขมวดคิ้วมองเสื้อผ้าที่เหล่าสาวใช้ถือมา เพราะมันมีแต่สีสันฉูดฉาดเกินกว่าบุรุษเช่นเขาจะใส่ได้ นี่พวกนางคิดอันใดกันอยู่

“ผ้าในจวนเหลือเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ” ไฉ่หงได้แต่ก้มหน้าตอบ นางรอผ้าจากคุณหนูเหลียนหรูเซียนอยู่นานก็ไม่มีผ้ามา แจ้งเฉิงชุนไปแล้วก็ไม่มีความคืบหน้า และอีกไม่กี่วันหิมะก็จะตกแล้วพวกนางจึงต้องเร่งตัดชุดตามผ้าที่มีอยู่

“เหตุใดไม่ออกไปซื้อ จะให้ข้าใส่เสื้อผ้าพวกนี้หรือ” เขาบอกอย่างโมโห แค่ผ้าไม่กี่ผืนจัดการกันเองไม่ได้หรือ ที่ผ่านมาก็ไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอันใด

“บ่าวแจ้งไปที่เฉิงชุนเจ้าค่ะ แต่...” ไฉ่หงไม่กล้าพูดต่อได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว ปล่อยให้ทั้งสองจัดการกันเอาเอง

“บ่าวลืมขอรับ” เมื่อเห็นสายตาดุดันที่มองมาก็ทำให้เฉิงชุนรีบแก้ตัวทันที เพราะที่ผ่านมาเขาไม่ได้จัดการเรื่องในจวนจึงได้หลงลืมไปบ้าง

“เมื่อก่อนไม่เห็นมีปัญหา เหตุใดตอนนี้จึงวุ่นวายเช่นนี้” เดี๋ยวนี้เขาพอจะรู้มาบ้างว่าในจวนเริ่มมีปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ขนาดมีคนไม่มากยังมีปัญหาได้

“เมื่อก่อนเป็นคุณหนูเหลียนช่วยจัดการเจ้าค่ะ ทุกอย่างในจวนจึงเรียบร้อย แต่ตอนนี้...ไม่มี” ประโยคสุดท้ายไฉ่หงได้แต่ตอบเสียงแผ่ว เพราะกลัวว่าจะถูกเจ้านายดุเอาได้

“เจ้าออกไปเถิด” เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง เพราะคนที่เขาจะจัดการคือคนที่ยืนอยู่ตรงนี้

“เจ้าค่ะ” ไฉ่หงที่เห็นว่าตัวเองรอดจากปัญหาครั้งนี้แล้วก็รีบออกไปทันที ปล่อยให้คนที่อยู่ในห้องจัดการกันเอง

“เจ้าว่ามา เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร” เขาถามเสียงเย็น เรื่องเพียงเท่านี้ยังขัดการไม่ได้แล้วเขาจะจ้างเอาไว้ทำไม

“นายท่าน ท่านใช้งานข้าหนักเช่นนี้จะมีเวลาไปดูแลจวนได้อย่างไร หากว่ากันจริง ๆ ข้าน้อยเป็นพ่อบ้าน แต่ท่านกลับใช้งานข้าทุกอย่างเช่นนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปจัดการเรื่องในจวน” เพราะค่อนข้างสนิทสนมกันเฉิงชุนจึงได้ระบายความในใจออกมาจนหมด แต่ก็ไม่ได้คิดจะหนีไปไหนเพราะความสนิทสนมและค่าตอบแทนที่นี่ค่อนข้างคุ้มค่า

“แล้วที่ผ่านมา”

“คุณหนูเหลียนเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างขอรับ” เฉิงชุนไม่คิดปิดบัง เพราะหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปที่จวนก็คงไม่มีระเบียบขึ้นมาก เพราะขนาดคุณหนูเหลียนหายไปไม่ถึงเดือนก็วุ่นวายเสียแล้ว

“เจ้ารีบหาคนมาจัดการเรื่องดูแลจวนให้เรียบร้อย หากหาไม่ได้เจ้าก็ไปจัดการด้วยตนเอง” ไม่คิดว่าที่ผ่านมาเหลียนหรูเซียนจะเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างในเรือนให้เขาด้วยตนเอง

“มีสาวใช้ผู้หนึ่งยามที่คุณหนูเหลียนมาจะสนทนาด้วยบ่อย ๆ นายท่านจะเรียกเข้ามาคุยหรือไม่ขอรับ” เพราะยามที่สั่งงานเขาจะเห็นไฉ่หงอยู่กับเหลียนหรูเซียนตลอด อีกฝ่ายคงสั่งงานทุกอย่างผ่านนาง

“เรียกเข้ามา” ตอนนี้อย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องในเรือนให้เรียบร้อยก่อน เพราะเขาไม่อยากให้วุ่นวายไปมากกว่านี้

ไฉ่หงที่คิดว่าตนเองรอดพ้นแล้วก็ถูกเรียกตัวกลับเข้ามาในห้องอีก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดจึงได้ถูกเรียกตัวทั้งที่เพิ่งออกมาได้ไม่นาน

“มาแล้วขอรับ”

เวยซานเซินเงยหน้าคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ปรากฏว่าเป็นคนที่เพิ่งออกไปได้ไม่นาน “เจ้าสนิทกับคุณหนูเหลียนหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วเรื่องดูแลจวนนางสั่งผ่านเจ้าใช่หรือไม่” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ ตอนนี้ไม่ต้องวางมาดอันใดให้ยุ่งอยาก เพราะเขาอยากจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เพราะจะได้ทำงานของเขาต่อ

“ใช่เจ้าค่ะ หากคุณหนูเหลียนต้องการอันใดจะเป็นคนสั่งผ่านบ่าว” ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเรื่องดีหรือร้าย เพราะก่อนหน้านี้คุณหนูเหลียนเพิ่งทะเลาะกับเจ้านายของนางไป

“หากให้เจ้ารับหน้าที่ดูแลจวนเจ้าทำได้หรือไม่” ในเมื่อที่ผ่านมาเป็นคนทำ เขาก็จะให้นางได้ทำหน้าที่ตรงนี้ต่อ แต่เขาจะต้องถามความสมัครใจของนางด้วย

“ก่อนหน้านี้คุณหนูเหลียนเลยบอกว่าจะเสนอชื่อของบ่าวกับนายท่านเจ้าค่ะ” แต่ไม่รู้ว่าเหตุจู่ ๆ อีกฝ่ายก็หายหน้าไปเลย เมื่อกลับมาอีกครั้งก็เกิดเรื่องขึ้นใหญ่โต

เวยซานเซินคิดไปถึงวันที่อีกฝ่ายบอกว่ามีเรื่องจะสนทนากับเขา แต่วันนั้นเขาคิดว่านางจะพูดเรื่องไม่สำคัญเลยไม่ได้ให้ความสนใจ ที่แท้นางก็จะพูดเรื่องคนดูแลจวนนี่เอง

“เช่นนั้นเจ้าก็รับหน้าที่ดูแลจวนไป” เหลียนหรูเซียนถึงขั้นจะเสนอให้นางเป็นคนดูแลจวน แสดงว่าต้องฝึกฝนมาเป็นอย่างดีแล้ว

“เจ้าค่ะ”

หลังจากสาวใช้ออกไปแล้วเวยซานเซินนั่งคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมาอยู่เงียบ ๆ ใจหนึ่งก็คิดว่านางอาจจะไม่สบายเลยไม่สามารถมาที่จวนของเขาได้ เหลียนเฟิงหวงวัน ๆ ก็เอาแต่ทำงานไม่รู้ว่าจะมีเวลาไปดูน้องสาวบ้างหรือไม่