บทที่ 5

บทที่ 5

หลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเหลียนหรูเซียนก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในเรือน ไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน ทำให้เหลียนเฟิงหวงกังวลเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เพราะเขาเป็นบุรุษบางเรื่องก็ไม่สะดวกที่จะสนทนา จึงได้แวะเวียนไปหาน้องสาวอยู่บ่อย ๆ เพื่อไม่ให้นางเศร้าใจมากจนเกินไป

“เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่” เขาถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เขาไม่ได้ถามถึงสาเหตุที่น้องสาวต้องมานั่งเศร้าเช่นนี้ หากนางอยากเล่านางก็คงเล่าด้วยตนเอง แต่ความจริงเขาก็พอจะรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง

“ข้าไม่ได้เป็นอันใด พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง” คนเป็นน้องสาวยกยิ้มเพื่อให้พี่ชายสบายใจ ก่อนจะคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “พี่ใหญ่ช่วยอันใดข้าสักเรื่องได้หรือไม่เจ้าคะ”

“บอกมาได้เลย พี่จะจัดการให้” ไม่ว่าน้องสาวต้องการให้ทำอันใดเขาก็พร้อมจะทำตาม ขอเพียงทำแล้วนางสบายใจไม่ว่ายากเพียงใดเขาก็จะจัดการให้

“ข้าไปก่อเรื่องที่ตระกูลเวยนิดหน่อย พี่ใหญ่ช่วยไปจัดการให้เซียนเอ๋อร์หน่อยได้หรือไม่” นางคิดว่าพี่ชายน่าจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว เพราะอย่างไรเขาก็เป็นสหายกันจะไม่เล่าให้กันฟังเลยหรือ

“ได้ เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะจัดการให้” รู้แค่ว่านางไปสร้างเรื่องที่ตระกูลเวย ไม่คิดว่านางจะไปสร้างเรื่องเสียหายจนต้องจ่ายค่าเสียหายเช่นนี้ แต่ไม่เป็นอันใดเขาไม่คิดต่อว่านาง เพียงแค่จ่ายเงินก็จบ เพราะรู้ดีว่าน้องสาวเป็นคนเช่นไร นางไม่มีทางไปทำเรื่องเลวร้ายแน่นอนเขามั่นใจ

“ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”

สองพี่น้องคุยกันต่ออีกหลายประโยค แล้วเหลียนเฟิงหวงก็ออกไปทำงานและจัดการเรื่องที่น้องสาวฝากฝัง

“มาหาข้าถึงที่เรือนมีเรื่องอันใดหรือ” เวยซานเซินที่เห็นว่าสหายมาหาถึงที่เรือนก็ถามขึ้น แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอันใด เพราะเรื่องที่อีกฝ่ายมาก็คงไม่พ้นเรื่องของน้องสาว

“เซียนเอ๋อร์บอกให้ข้ามาจ่ายค่าเสียหายให้เจ้า เท่าใดหรือ” เขาไม่ถามถึงสาเหตุของเรื่อง ที่มาวันนี้ก็เพียงตั้งใจมาทำตามที่น้องสาวบอกเท่านั้น

“เรื่องนั้นไม่ต้องหรอก” แม้จะเสียดายสมุนไพรหายากพวกนั้นแต่เขาก็ไม่คิดจะเรียกค่าเสียหายจากนาง “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าน้องสาวของเจ้ามาก่อเรื่องอันใดไว้”

“ไม่รู้ และก็ไม่คิดถาม” เขาบอกตามที่คิด เขาเลี้ยงน้องสาวมาด้วยตนเอง รู้ว่านางมีนิสัยเช่นไร

“เจ้าก็เป็นเสียแบบนี้ น้องสาวเจ้าจึงได้เสียนิสัย” เขาอดที่จะต่อว่าสหายไม่ได้ แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้สหายฟัง และหวังว่าอีกฝ่ายจะจัดการน้องสาวของตนเอง

“เจ้าคิดว่าน้องสาวของข้าจะทำเช่นนั้นจริง ๆ หรือ” น้องสาวของเขาไม่เคยทำร้ายผู้ใด แม้แต่สาวใช้ในจวนนางก็ไม่เคยลงไม้ลงมือ แล้วนางจะลงมือทำร้ายผู้อื่นได้อย่างไร

เวยซานเซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไป เพราะที่ผ่านมานางก็ไม่เคยลงมือต่อหน้าเขาจริง ๆ จะมีก็แต่ถกเถียงกันไปมาไม่ได้ลงไม้ลงมือ

“ข้าไม่อยากให้เจ้ามีเรื่องบาดหมางกับน้องสาวของข้า ต่อจากนี้ข้าจะไม่ให้น้องสาวมาวุ่นวายกับเจ้าอีก เจ้าวางใจได้ พวกเราสองคนก็อย่าได้หมางใจกันเพราะเรื่องนี้เลย” เขารู้ว่าน้องสาวเขาเป็นคนผิดที่มาสร้างเรื่องวุ่นวายที่นี่ จากนี้เขาจะปรามน้องสาวเอาไว้ แต่ก็ไม่รู้ว่านางจะยอมฟังหรือไม่ เพราะเขาก็พูดเรื่องนี้ไปหลายรอบแล้ว

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล” ยากนักที่จะหาสหาย

ดี ๆ เช่นนี้ เขาไม่มีทางเลิกคบหาเพราะเรื่องไร้สาระเช่นนี้แน่นอน

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ยังคงต้องไปจัดการงานที่เหลือ วันหน้าข้าจะนัดเลี้ยงสุราแทนคำขอโทษ” ในเมื่อสหายไม่ติดใจเอาความเขาก็วางใจ เพราะไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มากระทบความสัมพันธ์ของพวกเขา

“ได้” เขารู้ว่าเหลียนหรูเซียนเป็นเช่นไร ก็ไม่ได้ติดใจอะไรที่พูดไปตอนนั้นก็เพราะความโมโหเท่านั้น

เหลียนหรูเซียนยังคงเก็บตัวเงียบ แต่ก็ออกมาเดินเล่นนอกเรือนเป็นครั้งคราวเพื่อไม่ให้พี่ชายต้องเป็นห่วงมากเกินไป

“คุณหนู คุณหนูรองจินมาขอพบเจ้าค่ะ” ซูซูวิ่งเข้ามาแจ้งผู้เป็นนายด้วยใบหน้าตื่นเต้น

จินหลันเล่อออกไปต่างเมืองกับพี่ชายเมื่อสองปีก่อน ตอนนี้ใกล้สอบจอหงวนแล้วจึงพากันกลับเมืองหลวง และเมื่อกลับมาถึงเมืองหลวงก็ตรงมาหาสหายที่จวนทันที เพราะไม่ได้เจอหน้ากันนานจึงคิดถึงสหายมาก เมื่อกลับเข้ามาในเมืองหลวงก็รีบตรงมาที่จวนตระกูลเหลียน

“จริงหรือ?” เหลียนหรูเซียนตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินว่าสหายกลับมาแล้ว เพราะที่ผ่านมานางมีจินหลันเล่อเป็นสหายเพียงคนเดียว จึงได้สนิทสนมกันมาตอนที่อีกฝ่ายออกจากเมืองหลวงนางก็เศร้าใจไปหลายวัน “เร็ว รีบไปพานางเข้ามา”

“เซียนเอ๋อร์ข้ามาแล้ว” ยังไม่ทันที่ซูซูจะออกไปตามคนเข้ามา เจ้าตัวก็วิ่งเข้ามาในเรือนโดยไม่สนภาพลักษณ์ที่ควรรักษา เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเลยไม่จำเป็นต้องสนใจมารยาทอันใด