2 แฟนของวายุเป็นใคร ?

2 แฟนของวายุเป็นใคร ?

โดย : wasin

×××××

ซันรู้สึกว่ารุ่นพี่คนนั้นจะขยับเข้าหาตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ จนตัวแทบจะชิดกัน แล้วอีกฝ่ายยังทำหน้าทำตาเจ้าเล่ห์อีกด้วย เอามือวางตรงเข่าของเขา ลูบคลำขึ้นไปตรงขาอ่อนจนเกือบจะโดนเจ้าน้องชาย ซันรีบปัดมือรุ่นพี่ออก

“พี่จะทำอะไรครับ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่หยอกเล่นเท่านั้นเอง” อีกฝ่ายตอบไม่ตรงความจริง

“แบบนี้น่ะเหรอครับ เรียกว่าหยอกเล่น” ซันเริ่มไม่พอใจขึ้นมา

“เฮ้ย ! ไอ้ซัน ปะ ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนกูหน่อย” เมื่อเห็นว่าสถานการณ์บนโต๊ะเริ่มจะไม่ค่อยดีอองตวนเลยแกล้งทำเป็นชวนเพื่อนไปห้องน้ำ

ซันพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินตามอองตวนไป รุ่นพี่ที่ชื่อ ‘ตรี’ รู้สึกหงุดหงิดทีเดียว จึงกระดกเหล้าเข้าปากอีกหลายแก้ว

“เมื่อกี้มึงเป็นอะไรกับพี่ตรีวะ ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย” อองตวนเอ่ยถามเพื่อนขณะยืนฉี่ใกล้ ๆ กัน

“ก็ไอ้พี่ตรีอะดิ ลวนลามกู จะจับไอ้นั่นของกู กูก็เลยโมโห” ซันตอบ

“หา !” เขาตกใจ

อองตวนคิดไม่ถึงเลยว่ารุ่นพี่ที่เขานับถือจะกลายเป็นคนแบบนั้นไปได้ มือบอนเป็นว่าเล่น นี่ถ้าซันไม่บอกก็คงจะไม่รู้ ว่าโดนตรีลวนลาม หมายความว่าอีกฝ่ายมีรสนิยมชอบเพศเดียวกันงั้นเหรอ ถึงได้ทำกับเพื่อนตนอย่างนี้

“พี่ตรีทำกับมึงแบบนั้นจริง ๆ เหรอวะ” ถามอีกครั้งให้แน่ใจว่าไม่ได้หูฝาด

ซันพยักหน้าหงึก ๆ

“ก็เออน่ะสิ กูจะโกหกมึงทำเชี้ยไรวะ”

“ถ้างั้นเราสองคนกลับบ้านกันก่อนมั้ย แล้วเดี๋ยวโทร. บอกให้ไอ้ต้าตามไป”

“ก็ดี ! เพราะตอนนี้กูก็เริ่มมึน ๆ หัวแล้ว สงสัยจะดื่มเยอะไปหน่อย” นักศึกษาหนุ่มเอ่ยจบก็ก้าวออกจากโถฉี่ เดินเซนิดหน่อยเพราะดื่มไปหลายแก้วทีเดียว

“มึงเดินไหวปะเนี่ย” คนเป็นเพื่อนถามพร้อมกับเข้าไปประคอง

“ไหวดิ เมื่อกี้กูยังเดินเข้ามาในห้องน้ำได้เลย แล้วทำไมกูจะเดินไปที่รถไม่ได้วะ” เขายืนยันด้วยเสียงอ้อแอ้

อองตวนหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทร. หาตาต้า

“เฮ้ย ! ไอ้ต้า กูกับไอ้ซันจะกลับก่อนนะเว้ย แล้วเดี๋ยวมึงตามไปที่รถนะ เหอะน่า เดี๋ยวกูจะเล่าให้ฟังทีหลัง” ก่อนจะวางสายไปทันที จากนั้นก็พูดกับซัน “ไปเว้ย”

“ไปดิ” แล้วก้าวขาออกไป ท่าทางออกจะเซ ๆ นิดหนึ่ง ทว่าก็ยังพอเดินให้ตรงทางได้อยู่ ในขณะที่อีกฝ่ายเดินตามหลังติด ๆ แต่ไม่ถึงกับเมามากนัก สามารถดูแลคนข้างหน้าได้สบาย ๆ

วายุเองก็มีผู้หญิงเข้าหา ชายหนุ่มลุกเดินตามไปหลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นกระซิบข้างหูเหมือนบอกอะไรบางอย่าง จนเพื่อนทั้งสองอดที่จะแปลกใจไม่ได้ เพราะท่าทีของวายุกับสาวสวยคนดังกล่าวดูมีลับลมคมในเสียเหลือเกิน

“ผู้หญิงคนนั้นกระซิบอะไรกับไอ้วายุวะ ทำไมมันต้องลุกตามไปโดยไม่บอกไม่กล่าวพวกเรา” หาญเอ่ยขณะมองตามวายุ

“คุณผู้หญิงคนนั้นเธออาจชวนไอ้วายุไปซัมติงก็ได้ป่าววะ” ตุลย์คิดไปในทางนั้น

“ก็อาจจะจริงอย่างที่มึงพูด” เพื่อนเห็นด้วย

แล้วทั้งสองก็นั่งดื่มเบียร์กันต่อไปโดยไม่สนใจเรื่องของวายุเลย เมื่อดื่มหมดก็สั่งมาอีกหลายขวด แก้วแล้วแก้วเล่าดูเหมือนหาญกับตุลย์จะไม่มีอาการเมาเลยสักนิด สงสัยพวกเขาจะเป็นคนคอแข็ง

กระทั่งสามสิบนาทีผ่านไปวายุก็เดินกลับมา แต่กลับมาพร้อมปากแตก จนเพื่อนอดแซวไม่ได้

“เฮ้ย ! ไอ้วายุ อย่าบอกนะว่ามึงกับพี่คนนั้นแอบไปเอากัน จูบกันจนปากแตกแบบนี้น่ะ” หาญว่าพลางหัวเราะ

“เออ นั่นดิ มึงนี่ร้อนแรงจริง ๆ นะเว้ย จะฮอตไปถึงไหนวะ สาว ๆ ติดตรึม แหม หล่อเหลือเกินพ่อคุณ” ตุลย์แขวะแบบไม่จริงจังนัก

วายุไม่ตอบแต่แค่นยิ้ม ก่อนจะกระดกเบียร์เข้าปากอีกสองแก้ว

“สรุปมึงจะไม่บอกพวกกูใช่ปะ ว่าสาเหตุที่มึงปากแตกเป็นเพราะอะไร” หาญยิงคำถามต่อไป

“เงียบแบบนี้มีพิรุธชัด ๆ” ตุลย์ว่า

“กูบอกพวกมึงไม่ได้หรอก เพราะมันเป็นความลับเว้ย” วายุพูดจบก็หัวเราะเบา ๆ

“ความลับอะไรนักหนาวะ อ๋อ เดี๋ยวนี้มึงหัดมีความลับกับเพื่อนแล้วเหรอ ฮะ !”

“นั่นดิ ไอ้ตุลย์ กูก็รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ไอ้วายุชอบทำตัวแปลก ๆ แฮะ น่าสงสัยอยู่นะ”

“ไอ้หาญ ไอ้ตุลย์ กูว่าพวกมึงลาออกจากการเป็นนักศึกษาแล้วไปเรียนเป็นตำรวจแทนดีมั้ย” วายุประชด

ทว่าตุลย์กลับจริงจัง

“เออ ก็ดีนะ”

“เชี้ย กูประชดเว้ย”

“สัส กูก็หลงจริงจัง” อีกฝ่ายทำหน้าเซ็ง

“พวกมึง กูรู้สึกเหมือนจะไม่ไหวแล้วว่ะ” หาญทำท่าพะอืดพะอม คล้ายจะอาเจียนออกมา

“ไอ้หาญ อย่าบอกนะว่ามึงคออ่อน” วายุเห็นเป็นเรื่องตลกไปได้

“มึงอย่าเยาะเย้ยกูดิ ตอนแรกกูดื่มเยอะก็ไม่เป็นอะไรหรอกนะ แต่พอดื่มแก้วล่าสุดก็เหมือนจะอ้วก”

“ไอ้ตุลย์ มึงพาไอ้หาญไปเข้าห้องน้ำหน่อยไป เดี๋ยวมันจะอ้วกตรงนี้”

“ไป ๆ ไอ้หาญ ไปเข้าห้องน้ำ” ตุลย์รีบประคองหาญไปห้องน้ำทันที

วายุหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดเข้า Messenger ทักหาใครบางคน ซึ่งเป็นแชทสีชมพู ชื่อปรากฎว่า ‘ที่รักของวายุ’ แล้วมีอีโมจิรูปหัวใจอยู่ด้านหลังด้วย

ทักไปหลายข้อความทว่าอีกฝ่ายก็เงียบ ไม่ตอบกลับมาเลยสักนิด แม้แต่สติกเกอร์ก็ไม่ส่ง แต่ขึ้นจุดสีเขียวที่หมายความว่ากำลังออนอยู่

“เฟซมึงก็ออนอยู่ แต่ทำไมถึงไม่ตอบกู หรือว่ามึงคุยกับใครอยู่ เอ๊ะ หรือว่ามึงออนไว้ แต่ตัวมึงนอนหลับแล้ว เมื่อกี้กูยัง…” ชายหนุ่มทำหน้าสงสัย ก่อนจะกดล็อกหน้าจอมือถือแล้ววางไว้บนโต๊ะ รินเบียร์ดื่มต่อไปอย่างเซ็ง ๆ

วันนี้เป็นวันหยุดวายุออกมาซื้อกับข้าวข้างนอกอย่างรีบ ๆ จนคว้าเอาเสื้อของแฟนมาใส่ซะงั้น ซึ่งเป็นเสื้อออกแนวหวาน ๆ ขัดกับบุคลิกของเจ้าตัวมาก โดยไม่เอะใจเลยสักนิด ระหว่างนั้นก็เจอกับหาญและตุลย์เข้าพอดี ทั้งสองมองการแต่งตัวของเพื่อนอย่างสงสัย ก่อนที่ฝ่ายหลังจะเอ่ยถามว่า

“ไอ้วายุ เดี๋ยวนี้มึงใส่เสื้อผ้าแบบนี้แล้วเหรอวะ”

“เออ นั่นดิ ทำไมวันนี้มึงถึงแต่งตัวแปลก ๆ หรือมึงจะเป็น…” ตุลย์หยุดพูดแค่นั้นพร้อมกับหัวเราะชอบใจ

เมื่อโดนเพื่อนทักวายุก็ก้มสำรวจเสื้อผ้าทันที แล้วก็ตกใจเป็นอย่างมากเพราะเห็นว่าเสื้อที่กำลังสวมใส่อยู่ในตอนนี้ไม่ใช่ของตัวเอง แต่เป็นของคนอื่น

“เฮ้ย ! เชี้ย เป็นแบบนี้ไปได้ไงวะ ทำไมกูถึงได้ใส่เสื้อตัวนี้มา”

“นี่มึงคงรีบจนคว้าเสื้อใส่ผิดละสิท่า” หาญขำใหญ่

“เออ กูรีบไปหน่อย เลยคว้าเอาเสื้อของแฟนมาใส่น่ะ” อีกฝ่ายบอกพลางยิ้มอาย ๆ

“พูดถึงเรื่องแฟนก็ดีเลย” ตุลย์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบติดกัน “มึงยังไม่เคยพาแฟนของมึงมาเปิดตัวให้พวกกูเห็นสักที พวกกูอยากรู้ว่ะ ว่าแฟนของมึงมีหน้าตาเป็นยังไง”

“มันยังไม่ถึงเวลาเว้ย” บอกปัด ๆ

“อ๋อ การที่จะเปิดตัวแฟนต้องหาฤกษ์หายามด้วยเหรอวะ” หาญถามประชด

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก กูแค่ยังไม่พร้อมเท่านั้นเอง” วายุด้วยน้ำเสียงราวกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“แล้วเมื่อไรจะพร้อม” ตุลย์ยังคงซักไซ้ต่อไป

“เออ เมื่อไรก็เมื่อนั้นแหละน่า เดี๋ยวพวกมึงก็รู้เองแหละ”

“แล้ววันนี้ทำไมมึงถึงออกมาซื้อกับข้าวกินวะ ปกติมึงจะออกมากินข้าวข้างนอกไม่ใช่เหรอ” หาญมองถุงกับข้าวในมือเพื่อนอย่างแปลกใจ

“กูก็ซื้อเอาไปกินกับแฟนกูดิ”

“งั้นกูสองคนขอตามมึงไปที่ห้องด้วย กูสองคนอยากเห็นหน้าแฟนมึง จะได้ทำความรู้จักกันไว้”

“ไม่ได้นะเว้ยไอ้หาญ ไอ้ตุลย์ กูบอกแล้วไงว่าถ้าพร้อมเมื่อไรกูจะเปิดตัวแฟนเมื่อนั้น อย่าเยอะได้ปะ ขอตัวก่อนนะเว้ย” วายุเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

หาญจับมือตุลย์แล้วบอกว่า

“กูว่าเราสองคนตามไอ้วายุไปที่ห้องดีกว่าว่ะ ไอ้วายุดูท่าทางมีพิรุธมาก”

“อย่าเลย เดี๋ยวมันโกรธ” ตุลย์ไม่เห็นด้วย

“ปัดโธ่ ก็แอบตามไปสิวะ ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย”

“กูว่าแทนที่เราจะเอาเวลาไปตามจับผิดไอ้วายุ ตอนนี้ไปหาอะไรแดกไม่ดีกว่าเหรอวะ กูหิวจนไส้กิ่วอยู่แล้วเนี่ย” อีกฝ่ายทำหน้าเบื่อหน่ายใส่

“เออ ๆ ก็ได้ ไป ๆ” สุดท้ายก็ต้องยอม

แล้วทั้งสองก็เดินไปกินข้าวที่ร้านอาหารใกล้ ๆ หาญยุติเรื่องที่จะตามวายุไปที่คอนโดฯ ทันที

วายุกลับบ้านที่ชุมชนซอยจรัญสนิทวงศ์ ซึ่งเป็นบ้านหลังกะทัดรัด อยู่กันแบบอบอุ่น วันนี้ชายหนุ่มมาพร้อมกับของติดไม้ติดมือเพียบ นานแล้วละที่ไม่ได้มา ส่วนมากจะใช้เวลาอยู่กับแฟนที่ห้องเช่าในคอนโดฯ มากกว่า แต่ก็เคยพามาเปิดตัวให้แม่รู้จักตั้งแต่วันแรกที่คบกันแล้ว ดวงเดือนมักจะเรียกแฟนของลูกชายว่าลูกสะใภ้อยู่เสมอ เพราะนิสัยใจคอของอีกฝ่ายช่างตรงกับสเปคของตัวเองเสียเหลือเกิน

วายุสวมกอดแม่ด้วยความคิดถึง

“คิดถึงแม่จังเลยครับ นี่ผมซื้อของกินมาฝากแม่เยอะแยะเลยนะครับ”

“แม่ก็คิดถึงแกที่สุดเหมือนกัน ความจริงแค่แกมาหาแม่ก็ดีใจแล้ว ไม่เห็นต้องซื้ออะไรมาฝากแม่เลย” นางตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะหันไปทางหน้าบ้าน คล้ายกับมองหาใครบางคน “แล้วแฟนของแกล่ะ ไม่ได้มาด้วยเหรอ”

ที่แท้ก็มองหาลูกสะใภ้นั่นเอง !

คนเป็นลูกชายส่ายหัว

“ไม่ได้มาครับ เขาติดธุระ”

“ไปนั่งคุยตรงนู้นดีกว่า” นางชี้ไปที่ห้องนั่งเล่น

“เดี๋ยวผมเอาของไปเก็บในครัวก่อนนะครับ แม่ไปนั่งรอก่อนเลย” แล้ววายุก็เดินเข้าไปที่ห้องครัวซึ่งอยู่ทางด้านหลัง ในขณะที่ดวงเดือนไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่น

เมื่อเก็บของเสร็จคนเป็นลูกชายก็ไปนั่งคุยกับแม่ต่อ

“ช่วงนี้แม่เป็นยังไงบ้างครับ”

“ก็กินอิ่มนอนหลับ สบายดีนะ ว่าแต่ลูกเถอะ กินอะไรมาหรือยัง” อีกฝ่ายตอบพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

“กินมาเรียบร้อยแล้วครับ” เขาพยักหน้า “ช่วงนี้ผมอาจไม่ค่อยได้มาหาแม่บ่อยนะครับ เพราะปีสี่แล้วก็ยิ่งหนัก…หนักที่โปรเจคจบครับ มะรุมมะตุ้มไปหมดเลย”

“สู้ ๆ นะลูก แม่ขอเป็นกำลังใจให้นะ”

“ขอบคุณครับแม่”

“แล้วแม่ก็ฝากกำลังใจไปให้แฟนของลูกด้วยนะ”

“ได้ครับ” วายุตอบยิ้ม ๆ

“เสียดายที่เขาไม่ได้มาด้วย แม่อยากจะกินข้าวกับลูกสะใภ้ของแม่อีก วันนี้แม่ทำกับข้าวเพียบเลย อ้อ ถ้างั้นแม่ขอฝากลูกเอาไปให้เขาหน่อยนะ”

“ได้เลยครับ”

“แล้วช่วงนี้ลูกกับแฟนของลูกเป็นยังไงบ้าง ยังทะเลาะกันอยู่มั้ย”

ที่ดวงเดือนถามแบบนั้นก็เพราะว่าเมื่อก่อนลูกชายกับแฟนทะเลาะกันบ่อย ๆ และเวลางอนวายุก็มักจะชอบกลับบ้านมาหาแม่ทุกครั้ง ให้แฟนตามมาง้อทุกที นางเห็นแบบนี้จนชินแล้ว จนอดคิดไม่ได้ว่าลูกคนนี้ทำตัวเหมือนผู้หญิง นั่นก็คือขี้งอนที่สุด

“ก็มีบ้างครับ แต่ไม่ค่อยหนักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว” วายุเอ่ย

ดวงเดือนพยักหน้า

“ก็ดีแล้วละ แต่แกก็อย่าทำตัวขี้งอนเหมือนผู้หญิงนักนะ เดี๋ยวแฟนของแกจะเบื่อซะก่อน”

“ไม่หรอกครับแม่” ชายหนุ่มตอบอย่างมั่นใจ “เพราะเขาเคยบอกกับผมแล้วว่า ต่อให้ผมงอนเขาเป็นพันครั้งก็ไม่มีวันเบื่อแน่นอน เราสองคนเข้าใจกันดีครับ”

“จ้า อะไรก็ไม่แน่นอนเสมอไปหรอก แม่ไม่ได้จะพูดให้แกคิดมากนะ แต่แค่อยากให้แกเผื่อใจไว้หน่อยก็ดี หรือเพลา ๆ ลงบ้างเรื่องงอนน่ะ”

“โอเคครับแม่” เขากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลกับคำพูดของแม่เท่าไหร่ เพราะที่นางว่ามันก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น

“จ้ะ”

อีกฝ่ายก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนเงยหน้าบอกกับแม่ “ใกล้จะเที่ยงแล้วครับแม่ ผมต้องกลับแล้ว มีธุระต้องไปทำครับ”

“งั้นรอแป๊บนะ แม่จะไปตักแกงใส่ถุง จะฝากไปให้แฟนของลูก” ว่าแล้วดวงเดือนก็รีบลุกไปที่ห้องครัวทันที

ทุกครั้งที่วายุกลับมาบ้านคนเป็นแม่ก็จะชอบฝากกับข้าวไปให้ ‘ลูกสะใภ้’ เสมอ จนวายุพูดติดตลกว่าตัวเองจะกลายเป็นหนุ่ม Grab อยู่แล้ว เพราะรับบริการหิ้วของไปให้แฟนบ่อยมาก

แต่ที่พูดก็ไม่ได้จริงจังอะไรนักหรอก เขาก็เต็มใจที่จะเอาไปให้แหละ แค่แกล้งหยอกเล่นเท่านั้นเอง

รอไม่นานแม่ก็ออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถุงกับข้าวประมาณสองถึงสามเมนู ยื่นให้ลูกชาย

“นี่จ้ะ”

“ครับผม หนุ่ม Grab ยินดีรับใช้ครับ” เขาลุกขึ้นแล้วพูดตลก ๆ

คนเป็นแม่ขำพรืดอย่างชอบใจ

“ดูทำเข้า”

“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับแม่ บายครับ” โบกมือลาบุพการี

“จ้ะ ขับรถดี ๆ ละ”

“คร้าบ” วายุหอมแก้มแม่ทั้งสองข้างก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน

ดวงเดือนมองตามรถมอเตอร์ไซค์ของลูกชายที่กำลังแล่นไปพลางยิ้ม จากนั้นจึงลงมือทำงานบ้าน