my lover is cupid. กามเทพของผม

my lover is cupid. กามเทพของผม

last updateHuling Na-update : 2025-09-03
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
50Mga Kabanata
708views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

มึงไม่ใช่กาแฟธรรมดา แต่มึงคือกาแฟที่มีค่ามากที่สุดสำหรับกูและมึงไม่ใช่กาแฟที่มีคุณค่า เพราะมึงเป็นมากกว่ารสชาติที่มันคู่ควร

view more

Kabanata 1

ep.1 จุดเริ่มต้น

Le soleil tapait fort sur la terrasse du café, projetant des ombres nettes sur les pavés de la petite place. L’odeur du café fraîchement moulu se mêlait à celle des croissants tièdes, et le bourdonnement d’une conversation animée flottait dans l’air. Céleste Aymes referma son carnet de notes et retira ses lunettes de soleil. L’air était doux, mais une étrange sensation d’inquiétude la tenaillait depuis son réveil. Elle balaya du regard la rue bondée, cherchant à comprendre pourquoi un frisson glacé lui parcourait l’échine.

Elle était dans ce pays depuis six mois, en immersion dans l’un des plus grands incubateurs de start-ups technologiques. Son séjour devait être une parenthèse enrichissante avant de reprendre les rênes d’Elite Corp., l’empire bâti par son père. Depuis son enfance, elle avait été préparée à ce destin. Elle savait que son avenir était tracé : revenir à la maison, s’impliquer aux côtés de son père, puis, le moment venu, prendre sa place. C’était l’ordre naturel des choses. Mais ce matin-là, tout bascula.

Son téléphone vibra sur la table. D’abord une fois. Puis une autre. Puis une rafale de notifications. Elle fronça les sourcils et attrapa son portable. Son regard parcourut les messages en rafale :

— Céleste, dis-moi que c’est faux.

— Appelle-moi dès que tu peux. C’est grave.

— Je suis désolée pour ton père. Si tu as besoin de quoi que ce soit…

Son souffle se bloqua dans sa gorge. Son père ? Ses mains tremblèrent légèrement, mais elle parvint à rester calme. Elle se leva, chercha un endroit plus calme et, d’un geste automatique, appuya sur le numéro de son avocat. Mais c’est un autre visage qui apparut à l’écran : celui de l’un de ses anciens associés. Il était pâle, son regard marqué par une inquiétude qu’il ne parvenait pas à dissimuler.

— Céleste… commença-t-il d’une voix hésitante. Tu dois revenir. C’est ton père… il est à l’hôpital.

Les mots eurent un impact direct sur son ventre. Un coup sourd, comme si tout s’était arrêté un instant. La pièce sembla se resserrer autour d’elle, le bruit de la rue se noyant dans un silence oppressant. Son père. Son ancre. L’homme qu’elle avait toujours vu invincible… à l’hôpital ?

Elle prit une profonde inspiration, tentant de garder son calme.

— Qu’est-ce qui s’est passé ? demanda-t-elle d’une voix plus ferme qu’elle ne le ressentait.

Il baissa les yeux avant de répondre.

— Il est dans le coma. C’est arrivé après… après la vente de l’entreprise. Il marqua une pause, comme s’il pesait ses mots. Céleste, tu ne sais pas… l’entreprise a été rachetée, et ça l’a complètement déstabilisé. Il n’a pas supporté le coup. On essaie de le stabiliser, mais… il est dans un état critique.

Les images défilèrent dans son esprit. Elite Corp.… Elle n’aurait jamais imaginé que cela se terminerait ainsi. Un rachat ? Et son père dans un état critique ?

— Qui a acheté l’entreprise ? réussit-elle enfin à demander, sa voix étranglée par l’émotion.

Il se tourna légèrement, comme s’il cherchait ses mots.

— EverCore Industries.

Céleste sentit son monde vaciller. EverCore Industries… Ce nom résonnait comme un coup de tonnerre. Le géant mondial des investissements. Ils avaient dû tout absorber. Elite Corp. n’était qu’un pion sur leur échiquier. Elle savait que son père avait fait face à des difficultés, mais jamais il n’aurait cédé son entreprise à un monstre comme EverCore.

Elle se força à reprendre son calme, mais une sensation de vide l’envahit. Le soleil semblait plus lourd désormais, comme si une chaleur étouffante avait envahi la ville.

— Je rentre tout de suite, dit-elle, raccrochant rapidement.

Deux jours plus tard, elle se retrouvait dans un aéroport bondé, les pensées brouillées par une mer de questions sans réponses. L’avion qui l’emportait vers la maison semblait prendre une éternité, et la réalité de la situation commençait à se former dans son esprit. Son père était à l’hôpital, dans un coma dont la durée était incertaine. Elite Corp., l’entreprise familiale qu’elle avait toujours cru léguer à son père, n’était plus. Et maintenant ? Que restait-il ? Un empire effondré.

Elle n’avait jamais eu d’illusions sur les difficultés économiques, mais l’idée que l’entreprise soit tombée aux mains d’EverCore la perturbait. Pourquoi n’avait-elle pas vu ce coup venir ? Pourquoi son père n’avait-il rien vu, rien anticipé ? Il avait toujours été un stratège brillant, et pourtant… La vente avait été précipitée. Mais pourquoi ? Et pourquoi ce silence inquiétant autour du rachat ? Elle avait l’impression que quelque chose échappait à son raisonnement.

À son arrivée, elle se précipita à l’hôpital, son cœur battant à tout rompre dans sa poitrine. Mais là, une nouvelle révélation l’attendait : son père n’était pas simplement malade. Non. Le choc n’était pas que physique. Ce n’était pas simplement un stress mal géré. Quelque chose d’autre avait détruit son âme.

Le personnel médical restait discret sur les causes exactes, mais l’une des infirmières lui glissa à l’oreille une phrase qui resta gravée dans son esprit : Ce n’était pas juste un coup du sort. Quelque chose a provoqué ça. Quelqu’un a poussé votre père au bord du gouffre.

Elle se leva d’un coup, la gorge serrée. Quelqu’un… Qui donc ? Les indices manquaient encore, mais une certitude s’imposait à elle. Elle devait comprendre ce qui s’était réellement passé. C’était la seule façon de rendre justice à son père.

Deux ans plus tard.

Deux ans. Ça faisait exactement deux ans que Céleste était passée de statut d’héritière à personne lambda, essayant de comprendre ce qui était arrivé à son père et à son entreprise, mais rien. Pas même un petit indice. Lorsqu’elle rentra dans son petit studio ce soir-là, elle remarqua une notification étrange sur son téléphone.

Inconnu : Vous voulez savoir ce qui est arrivé à Elite Corp. ?

Le cœur de Céleste se serra. Elle relut le message plusieurs fois. Ce n’était pas une question à prendre à la légère.

Elle hésita. Une vague d’appréhension la submergea. Puis, sans même s’en rendre compte, elle commença à taper une réponse.

Céleste : Qui êtes-vous ?

La réponse arriva rapidement.

Inconnu : Quelqu’un qui sait ce que vous cherchez. Nous pouvons vous aider. Mais pour cela, vous devez faire quelque chose pour nous.

Elle sentit une étincelle dans son esprit. Ces mots résonnèrent en elle comme un défi. Une chance. Une chance de découvrir la vérité. Et pour cela, elle était prête à tout.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
50 Kabanata
ep.1 จุดเริ่มต้น
พวกคุณเชื่อเรื่องกามเทพสื่อรักกันไหมถ้าไม่เชื่อผมว่าพวกคุณต้องเข้ามาดูแล้วแหละกามเทพเป็นเทพแห่งความรัก ความปราถนา และมีฤทธิ์ที่จะบันดาลให้ใครรักใครก็ได้ แต่..........กามเทพของผมเป็นแบบนี้ครับเค้าทั้ง หล่อแต่ขี้เก๊ก ใจดี แต่..........ทำไมเค้าถึงจับคู่ให้ผมกับคนนี้ด้วยงั้นล่ะเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ผมจะเล่าให้พวกคุณฟัง มึงไม่ใช่กาแฟธรรมดา แต่มึงคือกาแฟที่มีค่ามากที่สุดสำหรับกู และมึงไม่ใช่กาแฟที่มีคุณค่า เพราะมึงเป็นมากกว่ารสชาติที่มันคู่ควร...................................................................................................................................สวัสดีครับผมชื่อ "เพิร์ท" ชีวิตผมมันก็แค่บาริสต้าหนุ่มในร้านกาแฟเล็กๆที่ทำงานอยู่กับลูกพี่ลูกน้อง แต่มันกลับเป็นที่ที่ไม่เคยขาดสาวๆเข้ามาหา เรียกได้ว่า "บาริสต้าหนุ่มหล่อ" เป็นที่รู้จักแต่ทว่าความหล่อมันกลับไม่ได้ช่วยอะไรในเรื่องของความรักเลยสาวๆเข้ามาแล้วก็จากไป ไม่ว่าจะเป็นการสนทนาที่ดูเหมือนจะไปได้ดี หรือการพูดคุยที่เราคิดว่าจะมีอะไรพัฒนาต่อ แต่สุดท้ายกลับจบลงที่การ "โดนเท" ทุกครั้ง อารมณ์ของผมมันก็ค่อยๆ
Magbasa pa
ep.2 รูปปั้น
10.25น.ในระหว่างวันลูกค้าก็ได้เข้ามาในร้านอย่างแน่นจนผมเองแทบจะไม่มีเวบาที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนด้วยซํ้าแม้ว่าพวกเธอเองจะจ้องมองผมที่ยินชงกาแฟอยู่อย่างตั้งใจและแพรวพราวเป็นที่สุดและเป็นขวัญใจของสาวๆหลายๆคนอีกต่าวหาก"ไอ้เนมมึงเห็นกามเทพที่อยู่ข้างร้านปะ มึงแม่งโคตรเด็ดจริง กูไปขอสาวในพริบตากูได้คบกับเค้าแล้วนะมึง""เด็ดขนาดนั้นเลยหรอวะ ""มึงไม่เชื่อมึงก็ไปลองดิ"เสียงที่เอ่ยดังขึ้นมาจากรุ่นน้องหนุ่มทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างไปอย่างเสียงดังในเรื่องที่ผมเองยืนกรานว่าไม่เชื่อในเรื่องนี้แต่ทว่าภายในใจกลับคิดถึงเรื่องที่พวกมันได้พูดออกมา แต่ก็ทำเป็นไม่ได้ยินและไม่ได้สนใจยืนชงกาแฟต่อไปด้วยความพิถีพิถันเชี้ย! มันจะขนาดนั้นเลยหรอวะ จะแค่ไหนกันเชียว แต่ลองสักครั้งก็ได้วะถ้าเกิดไม่ได้นะมึงกูจะทุบทิ้งแม่ง"เอ่อพี่เพิร์ท พี่ไม่ลองสักหน่อยหรอ ได้ข่าวว่าพึ่งโดนเทมานิ"สายตาอาฆาตแค้นจ้องมองไปที่พวกมันด้วยความไม่พอใจที่พูดออกมาอย่างแทงใจดำจนน้องทั้งสองที่เห็นแบบนั้นแล้วก็ต่างพากันยิ้มแห้งไปเลยทีเดียวด้วยความกลัวว่าจะโดนดุเอาจนได้“คนแบบกู ไม่ต้องใช้ของพวกนี้หรอก”ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาทั้งที่ในใจกลับรู
Magbasa pa
ep.3 คนของรูปปั้น
เช้าวันต่อมาเช้าวันต่อเป็นเช้าที่มืดครึ้มอีกวันหนึ่งเพราะในช่วงนี้เองเป็นช่วงฤดูฝนชายหนุ่มร่างบางที่นอนโอบกอดใครอยู่คนหนึ่งจากเมื่อคืนที่เขานั้นได้ไปขอพรรูปปั้นกามเทพมาและก็ดันจำอะไรไม่ได้เลยจนตื่นเช้ามาและเจอเข้ากับใครบางคนที่นอนอยู่บรรยากาศภายในห้องและนอกห้องนอนก็ช่างเป็นใจทำให้เขานั้นอยากจะซึมซับกับอ้อมกอดของเค้าคนนั้นเอาไว้ให้นานที่สุด แต่ทว่าระหว่างนั้นเองคนในอ้อมกอดของเขานั้นกลับมากระซิบที่หูของเขาทันทีเบาๆด้วยนํ้าเสียงงัวเงีย"มอนิ่งครับที่รัก ตื่นรึยังเอ่ย"//แต่... เอ๋!ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเสียงเหมือนผู้ชาย อ้อผู้หญิงเสียงห้าวตอนนั้นเองผมแทบจะไม่ได้คิดอะไรมากนักเพราะผู้หญิงคนนั้นคงเป็นสาวห้าวหรืออะไรตามความคิดที่มีในตอนนี้ก่อนที่ผมจะก้มลงจูบเค้าคนนั้นไป1ที แต่ก็ยังคงปิดเปลือกตาทั้งสองอยู่แต่พอเวลาผ่านไปได้ไม่นานผมก็ตัดสินใจลืมเปลือกตาทั้งสองข้างนั้นขึ้นเพื่อชื่นชมความงามของหญิงสาวในอ้อมกอดและพยายามเปิดเปลือกตาให้สู้แสงไฟเอาจนได้และพบกับชายหนุ่มรูปงาม ผิวขาว สูงยาวประมาณ180+ ผมขมวดคิ้วแทบจะผูกกันได้แล้วตอนนั้นเองที่ผมลืมตาขึ้นผมตกใจมากจนถอยออกไปจนตกเตียงเลยด้วยซ้ำตอนนั้นเอง
Magbasa pa
ep.4 เมียจ๋า
"ห๊ะ! กูเนี่ยนะ ทำไมกูจำอะไรไม่ได้เลยวะ"จากนั้นผมก็มองหน้าไอ้เกมไป คิดไป มองไป แต่ก็คิดไปออกสักทีคือที่ผมจำได้แน่ๆคือเมื่อคืนผมมาที่ร้านแล้วพวกมันก็กระทืบผมอย่างจัง จนสภาพของผมนั้นเละเป็นอย่างมากจะให้มีอารมณ์ไปดื่มก็แปลกไปเพราะมันไม่อยู่ในความทรงจำผมเลยแล้วพวกมันก็พาผมไปขอไอ้หุ่นตัวนั้นหลังจากนั้นพวกผมก็ก็คุยกันหลังจากนั้นไอ้หุ่นตัวนั้นก็บอกให้หลับตาแล้วผมก็หลับตาจู่ๆมันก็มาโผล่มาอยู่ที่ที่นอนแล้วไอ้เนี่ยก็นอนกอดผม ผมจำได้แค่นี้จริงๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้วะมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"เกมพูดเสียงเรียบๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นและเตรียมเดินออกไป ผมหันมามองเขาและรู้สึกถึงความทุลักทุเลในใจ แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกไป ก็มีคำพูดของคนอื่นที่ดังขึ้น"เชี้ย! มึง เกิดอะไรขึ้นวะ"เสียงของเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้เพิร์ทรีบหันไปมอง ทันทีที่เห็นท่าทางสงสัยของเพื่อน เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหลุดจากปากไปแล้ว"มึงก็ทนๆ หน่อยละกัน ไอ้เกมมันก็ดีนะเว้ย"เพื่อนของเพิร์ทพูดเสียงหัวเราะคล้ายจะเข้าใจสถานการณ์ แต่เพิร์ทยังคงรู้สึกอึดอัดกับคำพูดนั้น"ใช่พี่ ถือว่าลองประสบการณ์"อีกคนที่อยู่ในกลุ
Magbasa pa
ep.5 ไม่ใช่แฟน
ผมถึงกับลั่นคำอุทานออกมาทันทีก่อนที่จะวิ่งไปคว้าตัวไอ้เกมขึ้นมาและลากเขาออกไปเพราะนั่นคือตุ๊กแกนั่นเองที่เกาะอยู่ตู้เย็น ผมทั้งโวยวายและกระโดดไปมาเพราะความกลัวของผมเองก่อนที่จะคุมสติและเรียกยามขึ้นมาจับตุ๊กแกให้ ไอ้เกมที่ดูเหมือนจะไม่เคยกลัวอะไรเลยก็ยืนนิ่งๆพร้อมกับขำไปเพราะกิริยาของผมนั้นดูไม่เหมาะกับคนนิ่งๆแบบผมเอาซะเลย“โหคุณเพิร์ทครับ นี้ตัวใหญ่มากๆเลย”เสียงของพนักงานในร้านดังขึ้นพร้อมกับการมองอย่างตื่นตาตื่นใจไปที่เพิร์ท ซึ่งทำให้เขาเกือบจะหัวเราะออกมา แต่มันกลับมีความรู้สึกขัดแย้งในตัวเอง เมื่อต้องรู้สึกเหมือนเป็นจุดสนใจอยู่ตลอดเวลา“โหยพี่รีบเอาลงไปเลย ผมกลัวจะแย่ละ ดีนะมันไม่โดดเกาะผมอ่ะ”เพิร์ทพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก เขาพยายามหลบหลีกสถานการณ์ที่ทำให้เขาเป็นจุดสนใจในขณะที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกไม่ชอบที่ต้องอยู่ในสายตาของทุกคน“อะไรโดดเกาะอะไรไม่รู้อ่ะ แต่ที่รู้ๆนี่คุณเพิร์ทเกาะแฟนแน่นเลยขอตัวนะครับ”พนักงานพูดจบพร้อมยิ้มกว้าง และแอบหยอกล้อเพิร์ทด้วยท่าทางสนุกสนาน แต่มันก็ทำให้เพิร์ทรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเขามองตามพนักงานที่เดินจากไป รู้สึกถึงความสน
Magbasa pa
ep.6 มายด์
หลังจากวันนั้นได้หลายวันและวันนี้เป็นเช้าวันที่บรรยากาศก็ยังคงไม่เป็นใจมากนัก เมื่อท้องฟ้าในยามเช้านี้เกิดฝนตกลงมาอย่างหนักพร้อมกับพายุที่เข้ามาอย่างโหมกระหนำซัมเมอร์เซลสายลมที่พัดผ่านเข้ามายังภายในห้องนอนผ่านผ้าม่านสีกรมที่ปลิวสะบัดไปมา ก่อนที่จะค่อยๆ ไล่มายังเตียงนอนที่ชายหนุ่มทั้งสองนอนขดอยู่บนเตียงนิ่ม แสงแดดที่แทรกผ่านหมอกฝนยังไม่สามารถเจาะทะลุความหนาของเมฆฝนได้ ทำให้บรรยากาศรอบๆห้องเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นอีกวันที่ไม่มีความสดใสผมขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอบอุ่นที่มีอยู่ข้างๆแม้สายฝนจะโปรยลงมาภายนอก แต่เขากลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยในช่วงเวลานี้ เขาหันไปมองข้างๆ และเห็นเกมยังคงนอนหลับอยู่ ขดตัวในท่าที่ดูเหมือนจะหลับสนิท ใบหน้าของเกมที่ยังคงมีรอยยิ้มจางๆอยู่บนมุมปาก ทำให้ผมรู้สึกถึงความอุ่นใจอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างเบาๆผสมกับเสียงลมที่พัดผ่านทำให้ห้องนอนนั้นเงียบสงบ ราวกับว่าเวลาในตอนนี้กำลังหยุดนิ่งเพียงแค่ให้ทั้งสองได้อยู่ในช่วงเวลาที่ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย เพียงแค่ได้ใกล้ชิดกันเกมยืดตัวขึ้นเล็กน้อย
Magbasa pa
ep.7 คนของกู
แต่ทันใดนั้นเองที่เกมเดินเข้ามาทางผมและทำสีหน้าท่าทางดูยิ้มแย้มแจ่มใสมากเข้า ผมรีบคว้าเเขนของเกมทันทีอย่างแน่นก่อนที่จะทำหน้าเข้มใส่เขาส่วนเกมที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนั้นก็ไม่ได้จะทำอะไรตอบเพราะคงคิดว่าผมคงจะยังโกรธที่เขาไปถามเขาเรื่องเมื่อเช้า“มีอะไรรึป่าวเพิร์ท กูเจ็บนะ”เกมเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แฝงความเจ็บปวดขณะพยายามดึงมือกลับจากการจับแน่นของผม สายตาของเกมจ้องมาที่ผมด้วยความสงสัยปนไม่พอใจเล็กน้อย ใบหน้าของมันนิ่วเล็กน้อยเหมือนอยากจะถามให้แน่ชัดว่าผมเป็นอะไรไปผมหันไปสบตากับเกมแต่สายตาผมกลับตวัดไปที่โต๊ะนั้น โต๊ะที่ผมเห็นพวกมันมองมาที่เกมตั้งแต่ก้าวแรกที่เกมออกมาเสิร์ฟ รอยยิ้มบางๆที่ไม่จริงใจของลูกค้าพวกนั้นทำให้ใจผมกระตุกอย่างบอกไม่ถูก ความห่วงกังวลฉายชัดบนใบหน้าของผมขณะที่เอ่ยเสียงเครียด“มึงอย่าไปยุ่งกับโต๊ะนั้นมากนะเว้ย กูเห็นมันมองมึงตั้งแต่เข้าร้านละ”เกมเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับถอนหายใจแรงๆเหมือนกำลังหงุดหงิดที่ผมเข้ามาแทรกการทำงานของมัน“จะอะไรนักหนาวะ ลูกค้านะเว้ย!”มันพูดออกมาพร้อมกับสะบัดมือออกแรงจนผมปล่อยมือโดยไม่ตั้งใจผมมองตามมันที่เดินกลับไปอย่างหัวเสียแผ่นหลังเ
Magbasa pa
ep.8 ป่วย?
หลังจากเมื่อคืนจนเช้าวันต่อมาในฤดูฝนและอากาศที่หนาวเหน็บพร้อมกับชายหนุ่มอย่างผมที่ตามหาบัตรและข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับสวนสนุกจนเพลิดเพลินและทำเอาไข้ผมขึ้นนอนโทรมเลยทีเดียวเขาไม่แม้แต่จะลุก ลืมตา หรือพูดอะไรออกมาเลยผมจึงไม่ได้สนใจและนอนต่อส่วนทางเกมนั้นที่ไม่รู้ว่าผมป่วยอยู่จึงเดินไปเข้าห้องนํ้าทำธุระส่วนตัวและออกไปทำอาหารตามปกติของเขา แต่เขารู้สึกแปลกๆเกี่ยวกับผมเขาจึงเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ขาเรียวยาวสาวเท้าเดินไปหยิบรีโมทแอร์ขึ้นมาปรับอุณหภูมิของห้องและมาที่เตียงนอนเพื่อเปิดผ้าห่มที่ผมเองได้คลุมโปล่งไว้ก่อนที่จะส่งมือหนาของเขาไปแตะตัวผม“เพิร์ท ตื่นได้แล้วมึง สายแล้วนะเดี๋ยวไปร้านสายหรอก เชี้ย!! ทำไมมึงตัวร้อนขนาดนี้วะ”“อะไรวะเกม กูไม่ได้เป็นอะไรเว้ย”“ไม่เป็นเชี้ยไรตัวร้อนขนาดนี้วะเพิร์ท ปะไปหาหมอ”“อื้อ~~~ กูไม่ไปอ่ะ กูไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ มึงไปทำงานเหอะ”
Magbasa pa
ep.9 ไม่ได้ชอบ
 ณ วันนี้วันที่แสงอรุณทอแสงผ่านเข้ามายังผ้าม่านพร้อมกับอากาศที่เย็นสบายตัวกับในห้องที่แอร์อุณหภูมิพอดีสบายตัวอีกด้วยสองหนุ่มค่อยๆตื่นจากฝันอันมีความสุข ทั้งสองขยี้เปลือกตาทั้งสองข้างก่อนที่จะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวและรีบเดินทางไปที่ร้านทันทีตาม “เพิร์ท กูทำแซนวิชไว้ให้นะเว้ย กูทานแล้วมึงอ่ะก็รีบๆแต่งตัวเร็วๆด้วย มันสายแล้วนะเว้ยเดี๋ยวรถก็ติดเอาหรอก เข้าใจนะ” “เอ่อๆๆ บ่นอยู่นั่นแหละมึงอ่ะ รีบไปอาบน้ำเลย”พวกผมสองคนเองต่างก็พากันเร่งรีบกันแต่งตัวอย่างว้าวุ่นเมื่อตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาที่ต้องเข้างานแล้ว แตทว่าพวกเราเองยังคงอยู่ที่ห้องกันอยู่ “เอ่อๆๆ เร็วๆนะมึง”ทั้งสองเมื่อทำอะไรเสร็จหมดแล้วนั้นก็คนตัวสูงเองก็รีบขับรถออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยที่ทางผมเองก็เปิดกล่องอาหารเพื่อนั่งกินแซนวิชที่คนข้างกายนั้นได้ทำให้อย่างเอร็ดอร่อย "อร่อยปะ ครั้งหน้าจะได้ทำอีก" 
Magbasa pa
ep.10 แข่ง
วันอาทิตย์วันหยุดของสองหนุ่มบาริสต้าหนุ่มหล่อทั้งสอง โดยที่เช้าวันหยุดที่สดใสท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆบางๆแสงอรุณที่ทอแสงสาดล่องเข้ามายังภายในห้องกว้างสองหนุ่มที่กำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ที่โต๊ะอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ภายในห้องดูเงียบขรึมและไม่มีแม้แต่เสียงประโยคคุยของใครเลย ก่อนที่ผมเองจะเหงยหน้าขึ้นไปมองร่างหนาอย่างเกมที่ยื่นมือถือให้เขาได้ดูร่างหนานั่งอ้าปากค้างในระหว่างที่กำลังตักข้าวเข้าปาก ผมยังคงทำเป็นไม่สนใจเกมที่กำลังทำหน้าตามึนงงอยู่ มือเรียวเล็กคล้ายกับผู้หญิงหยิบโทรศัพท์มือถือไอโฟนเครื่องหรูมาดูและพบว่ามันคือภาพสวนสนุก แต่ผมเองก็ยังคงทำหน้าตาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นก่อนที่มันจะเริ่มประโยคนั้นขึ้นมา“อะไรวะ เอามาให้ดูทำไม”“อยากไปปะ”ร่างหนาตอบกลับด้วยการพยักหน้าแทนการพูดออกมาเพราะตอนนี้เองท่าทางของเขาดูสงสัยและมึนงงมาก ก่อนที
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status