my lover is cupid. กามเทพของผม

10.25น.ในระหว่างวันลูกค้าก็ได้เข้ามาในร้านอย่างแน่นจนผมเองแทบจะไม่มีเวบาที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนด้วยซํ้าแม้ว่าพวกเธอเองจะจ้องมองผมที่ยินชงกาแฟอยู่อย่างตั้งใจและแพรวพราวเป็นที่สุดและเป็นขวัญใจของสาวๆหลายๆคนอีกต่าวหาก"ไอ้เนมมึงเห็นกามเทพที่อยู่ข้างร้านปะ มึงแม่งโคตรเด็ดจริง กูไปขอสาวในพริบตากูได้คบกับเค้าแล้วนะมึง""เด็ดขนาดนั้นเลยหรอวะ ""มึงไม่เชื่อมึงก็ไปลองดิ"เสียงที่เอ่ยดังขึ้นมาจากรุ่นน้องหนุ่มทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างไปอย่างเสียงดังในเรื่องที่ผมเองยืนกรานว่าไม่เชื่อในเรื่องนี้แต่ทว่าภายในใจกลับคิดถึงเรื่องที่พวกมันได้พูดออกมา แต่ก็ทำเป็นไม่ได้ยินและไม่ได้สนใจยืนชงกาแฟต่อไปด้วยความพิถีพิถันเชี้ย! มันจะขนาดนั้นเลยหรอวะ จะแค่ไหนกันเชียว แต่ลองสักครั้งก็ได้วะถ้าเกิดไม่ได้นะมึงกูจะทุบทิ้งแม่ง"เอ่อพี่เพิร์ท พี่ไม่ลองสักหน่อยหรอ ได้ข่าวว่าพึ่งโดนเทมานิ"สายตาอาฆาตแค้นจ้องมองไปที่พวกมันด้วยความไม่พอใจที่พูดออกมาอย่างแทงใจดำจนน้องทั้งสองที่เห็นแบบนั้นแล้วก็ต่างพากันยิ้มแห้งไปเลยทีเดียวด้วยความกลัวว่าจะโดนดุเอาจนได้“คนแบบกู ไม่ต้องใช้ของพวกนี้หรอก”ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาทั้งที่ในใจกลับรู

"ห๊ะ! กูเนี่ยนะ ทำไมกูจำอะไรไม่ได้เลยวะ"จากนั้นผมก็มองหน้าไอ้เกมไป คิดไป มองไป แต่ก็คิดไปออกสักทีคือที่ผมจำได้แน่ๆคือเมื่อคืนผมมาที่ร้านแล้วพวกมันก็กระทืบผมอย่างจัง จนสภาพของผมนั้นเละเป็นอย่างมากจะให้มีอารมณ์ไปดื่มก็แปลกไปเพราะมันไม่อยู่ในความทรงจำผมเลยแล้วพวกมันก็พาผมไปขอไอ้หุ่นตัวนั้นหลังจากนั้นพวกผมก็ก็คุยกันหลังจากนั้นไอ้หุ่นตัวนั้นก็บอกให้หลับตาแล้วผมก็หลับตาจู่ๆมันก็มาโผล่มาอยู่ที่ที่นอนแล้วไอ้เนี่ยก็นอนกอดผม ผมจำได้แค่นี้จริงๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้วะมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"เกมพูดเสียงเรียบๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นและเตรียมเดินออกไป ผมหันมามองเขาและรู้สึกถึงความทุลักทุเลในใจ แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกไป ก็มีคำพูดของคนอื่นที่ดังขึ้น"เชี้ย! มึง เกิดอะไรขึ้นวะ"เสียงของเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้เพิร์ทรีบหันไปมอง ทันทีที่เห็นท่าทางสงสัยของเพื่อน เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหลุดจากปากไปแล้ว"มึงก็ทนๆ หน่อยละกัน ไอ้เกมมันก็ดีนะเว้ย"เพื่อนของเพิร์ทพูดเสียงหัวเราะคล้ายจะเข้าใจสถานการณ์ แต่เพิร์ทยังคงรู้สึกอึดอัดกับคำพูดนั้น"ใช่พี่ ถือว่าลองประสบการณ์"อีกคนที่อยู่ในกลุ

หลังจากวันนั้นได้หลายวันและวันนี้เป็นเช้าวันที่บรรยากาศก็ยังคงไม่เป็นใจมากนัก เมื่อท้องฟ้าในยามเช้านี้เกิดฝนตกลงมาอย่างหนักพร้อมกับพายุที่เข้ามาอย่างโหมกระหนำซัมเมอร์เซลสายลมที่พัดผ่านเข้ามายังภายในห้องนอนผ่านผ้าม่านสีกรมที่ปลิวสะบัดไปมา ก่อนที่จะค่อยๆ ไล่มายังเตียงนอนที่ชายหนุ่มทั้งสองนอนขดอยู่บนเตียงนิ่ม แสงแดดที่แทรกผ่านหมอกฝนยังไม่สามารถเจาะทะลุความหนาของเมฆฝนได้ ทำให้บรรยากาศรอบๆห้องเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นอีกวันที่ไม่มีความสดใสผมขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอบอุ่นที่มีอยู่ข้างๆแม้สายฝนจะโปรยลงมาภายนอก แต่เขากลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยในช่วงเวลานี้ เขาหันไปมองข้างๆ และเห็นเกมยังคงนอนหลับอยู่ ขดตัวในท่าที่ดูเหมือนจะหลับสนิท ใบหน้าของเกมที่ยังคงมีรอยยิ้มจางๆอยู่บนมุมปาก ทำให้ผมรู้สึกถึงความอุ่นใจอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างเบาๆผสมกับเสียงลมที่พัดผ่านทำให้ห้องนอนนั้นเงียบสงบ ราวกับว่าเวลาในตอนนี้กำลังหยุดนิ่งเพียงแค่ให้ทั้งสองได้อยู่ในช่วงเวลาที่ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย เพียงแค่ได้ใกล้ชิดกันเกมยืดตัวขึ้นเล็กน้อย

หลังจากเมื่อคืนจนเช้าวันต่อมาในฤดูฝนและอากาศที่หนาวเหน็บพร้อมกับชายหนุ่มอย่างผมที่ตามหาบัตรและข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับสวนสนุกจนเพลิดเพลินและทำเอาไข้ผมขึ้นนอนโทรมเลยทีเดียวเขาไม่แม้แต่จะลุก ลืมตา หรือพูดอะไรออกมาเลยผมจึงไม่ได้สนใจและนอนต่อส่วนทางเกมนั้นที่ไม่รู้ว่าผมป่วยอยู่จึงเดินไปเข้าห้องนํ้าทำธุระส่วนตัวและออกไปทำอาหารตามปกติของเขา แต่เขารู้สึกแปลกๆเกี่ยวกับผมเขาจึงเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ขาเรียวยาวสาวเท้าเดินไปหยิบรีโมทแอร์ขึ้นมาปรับอุณหภูมิของห้องและมาที่เตียงนอนเพื่อเปิดผ้าห่มที่ผมเองได้คลุมโปล่งไว้ก่อนที่จะส่งมือหนาของเขาไปแตะตัวผม“เพิร์ท ตื่นได้แล้วมึง สายแล้วนะเดี๋ยวไปร้านสายหรอก เชี้ย!! ทำไมมึงตัวร้อนขนาดนี้วะ”“อะไรวะเกม กูไม่ได้เป็นอะไรเว้ย”“ไม่เป็นเชี้ยไรตัวร้อนขนาดนี้วะเพิร์ท ปะไปหาหมอ”“อื้อ~~~ กูไม่ไปอ่ะ กูไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ มึงไปทำงานเหอะ”

วันอาทิตย์วันหยุดของสองหนุ่มบาริสต้าหนุ่มหล่อทั้งสอง โดยที่เช้าวันหยุดที่สดใสท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆบางๆแสงอรุณที่ทอแสงสาดล่องเข้ามายังภายในห้องกว้างสองหนุ่มที่กำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ที่โต๊ะอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ภายในห้องดูเงียบขรึมและไม่มีแม้แต่เสียงประโยคคุยของใครเลย ก่อนที่ผมเองจะเหงยหน้าขึ้นไปมองร่างหนาอย่างเกมที่ยื่นมือถือให้เขาได้ดูร่างหนานั่งอ้าปากค้างในระหว่างที่กำลังตักข้าวเข้าปาก ผมยังคงทำเป็นไม่สนใจเกมที่กำลังทำหน้าตามึนงงอยู่ มือเรียวเล็กคล้ายกับผู้หญิงหยิบโทรศัพท์มือถือไอโฟนเครื่องหรูมาดูและพบว่ามันคือภาพสวนสนุก แต่ผมเองก็ยังคงทำหน้าตาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นก่อนที่มันจะเริ่มประโยคนั้นขึ้นมา“อะไรวะ เอามาให้ดูทำไม”“อยากไปปะ”ร่างหนาตอบกลับด้วยการพยักหน้าแทนการพูดออกมาเพราะตอนนี้เองท่าทางของเขาดูสงสัยและมึนงงมาก ก่อนที