1 Secret ของวายุกับซัน

1 Secret ของวายุกับซัน

โดย : wasin

×××××

 

ซันและกลุ่มเพื่อนนั่งคุยเรื่องงาน open house ที่ผ่านมาที่โรงเย็นของมหาวิทยาลัย เพราะโรงร้อนที่ติดคณะวิศวะคนเยอะและทั้งไม่มีแอร์ พวกเขาเลยต้องพากันมานั่งที่นี่ สั่งราดหน้ามาทานคนละจาน และน้ำอัดลมคนละแก้ว

กลุ่มของวายุเดินเข้ามานั่งที่ประจำพอดี ซึ่งอยู่ห่างจากโต๊ะที่กลุ่มซันนั่งเพียงโต๊ะเดียว สั่งเป็นข้าวราดแกงมาคนละจานและน้ำเปล่าคนละขวด

“ไอ้วายุอะล่อเด็กได้เยอะว่ะ มีแต่คนเข้าหา มันคงคิดว่ามึงสู้มันไม่ได้” อองตวนเอ่ยกับซัน

“ไม่เป็นไรนะเว้ย เดี๋ยวพวกกูจะหาผู้หญิงสวย ๆ สักคนให้มึงเอง หาไม่ยากหรอก ผู้หญิงอะเขาชอบผู้ชายดิบ ๆ เถื่อน ๆ แบบพวกเรา มึงรอเลือกก็แล้วกัน พวกกูจะหามาให้เลือกหลายคนเลย” ตาต้าบอกพลางตบไหล่เพื่อน

“ใช่ ๆ” แจ็คยิ้มระรื่น “อ้อ แล้วเดี๋ยวพวกกูจะทำให้มึงเป็นที่หนึ่งแทนไอ้วายุด้วย มึงยิ้มหน่อยสิวะ”

“แดกข้าวเหอะ ชวนคุยอยู่นั่นแหละพวกมึง” ซันกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“สัส ! พวกเราไม่ได้สั่งข้าวมาแดก แต่พวกเราสั่งราดหน้าเว้ย” อองตวนว่า

“เออ ๆ จะแดกอะไรก็รีบ ๆ แดกเหอะ” ซันตัดบท

ฝั่งกลุ่มของวายุได้ยินเรื่องที่กลุ่มซันเข้า หาญเลยอวยเพื่อนทันที

“ไอ้วายุเอ๊ย มึงเกิดมาหล่อต้องทำใจหน่อยนะ มักจะมีผู้หญิงมาติดพันวันละหลายตัว เฮ้ย ไม่ใช่ดิ วันละหลายคน เออ นั่นแหละ แต่มันก็ดีแล้ว เพราะหัวกระไดจะได้ไม่แห้งไงวะ”

“ไอ้วายุ…มึงต้องเป็นที่หนึ่งตลอดไปนะเว้ย อย่าให้ไอ้หมาตัวไหนมาคาบตำแหน่งของมึงไปได้ มึงต้องรักษาไว้ให้ดี ๆ” ตุลย์เอ่ยพร้อมปรายตาไปทางกลุ่มของซัน

เมื่อได้ยินเช่นนั้นอองตวนก็ไม่พอใจจึงกระแทกช้อนซ่อมกับจานจนเกิดเสียงดัง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นและชี้หน้าคนพูด

“มึงว่าไอ้ซันเป็นหมาเหรอวะ ฮะ”

“เฮ้ย ! ไอ้วายุ กูพูดลอย ๆ หมาเสือกได้ยินว่ะ” ตุลย์หัวเราะราวกับสะใจมากทีเดียว

อองตวนจะเดินออกจากโต๊ะทว่าซันกลับฉุดรั้งแขนเอาไว้และสั่งว่า

“มึงจะไปไหน นั่งลงเดี๋ยวนี้ นั่งลงดิ ไอ้อองตวน”

“มึงไม่ได้ยินที่มันพูดเหรอวะ มันว่ามึงเป็นหมา แล้วมึงจะใจเย็นอยู่อีกเหรอ” ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เออ ใครพูดอะไรก็ช่างแม่งมันเหอะ เดี๋ยวก็เข้าตัวมันเองแหละ” เขาบอกปัด ๆ และดึงแขนให้เพื่อนนั่งลง “นั่งลงดิ นั่ง !”

“เออ ก็ได้” สุดท้ายก็ยอมนั่งลงราวกับถูกมนต์สะกดของซัน แต่ก็ยังไม่วายหันไปมองหน้ากลุ่มอริอย่างแค้น ๆ

วายุกับซันจ้องหน้ากันอย่างไม่วางตา เพราะนี่คือการสื่อสารผ่านสายตาแทนคำพูดในขณะที่อยู่ต่อหน้าเพื่อน และวิธีนี้จะมีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่รู้

จังหวะนั้นเองมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาวายุ ทั้งยังเป็นผู้หญิงที่เคยตามจีบซันอีกด้วย

“ชาริ” ซันเอ่ยชื่อเบา ๆ ก่อนจะวางช้อนลงแล้วลุกขึ้น และเดินออกไปจากโต๊ะ

อองตวน ตาต้าและแจ็ครีบตามไปทันที เพราะคิดว่าผู้หญิงทุกคนที่เข้าหากลับเลือกวายุแทน ทั้ง ๆ ที่เพื่อนของตัวเองก็หล่อไม่แพ้วายุเลยสักนิด แต่พวกเธอคงจะตาถั่ว มองเห็นก้อนหินเป็นเพชรพลอยไปได้

แปลกจริง ๆ !

 

“มึงเป็นอะไรวะ ทำไมไม่รับสายกู” วายุทำหน้าเคร่งเครียดขณะกดมือถือโทร. หาใครบางคน ทว่าปลายสายไม่รับ

เพราะเมื่อกลับมาถึงห้องชายหนุ่มก็ไม่พบเจออีกคนแล้ว เขาเลยต้องโทร. หาอย่างที่เห็น ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน สายแล้วสายเล่าก็ยังไม่รับสักที จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ เขาก็ได้แต่เป็นห่วงเป็นใย

“หรือว่ามันจะอยู่ที่…”

เมื่ออดรนทนไม่ไหววายุเลยขับรถสกุ๊ปปี้ไอคู่ใจออกไปตามหา โดยไปยังสถานที่หนึ่ง เพราะคิดว่าน่าจะอยู่ที่นั่น สีหน้าของเขาในตอนนี้ดูกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก หมายความว่าคนคนนั้นต้องสำคัญกับเขามากแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดอาการแบบนี้หรอก

 

เช้าวันต่อมา

ซันมาเรียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนเพื่อน ๆ แปลกใจว่าเขาไปเจอเรื่องอะไรดี ๆ มา ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานยังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่เลย แต่พอมาวันนี้กลับเปลี่ยนไปซะงั้น

“ไอ้ซัน กูถามมึงจริง ๆ เหอะ มึงเป็นไบโพลาร์หรือเปล่าวะ อารมณ์เมื่อวานยังกับไปกินรังแตนมา แต่พอมาวันนี้เสือกอารมณ์ดี เหมือนเป็นคนละคน” อองตวนถามอย่างสงสัย

“หรือว่าเมื่อคืนมึงไปแอบแซบกับผู้หญิงมา แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้างวะ สวยและอวบอั๋นมั้ย ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะปะ” แจ็คอยากรู้อยากเห็นมาก พร้อมทำหน้าทำตาเหมือนคนหื่น

ตาต้าตบหัวเพื่อนไปหนึ่งที

“ไอ้เชี้ยนี่ ทำหน้าตาโคตรเหมือนมากว่ะ”

“เหมือนอะไรวะ”

“ก็เหมือนคนหื่นอะดิ”

“สัส !”

“ตกลงมึงไปทำอะไรมากันแน่วะ ไหนลองบอกพวกกูมาดิ” อองตวนถามต่อ

ซันยิ้มมุมปากนิด ๆ

“พวกมึงอยากรู้มากใช่ปะ”

“ก็ใช่อะดิ” ทั้งสามตอบพร้อมกัน

“งั้นพวกมึงตั้งใจฟังให้ดี ๆ ละ” อีกฝ่ายบอก ก่อนขยับปากเหมือนจะเล่า แต่กลับเอ่ยขึ้นว่า “กูไม่บอก”

“อ้าว ! ไอ้เชี้ยนี่ พวกกูอุตส่าห์ตั้งใจฟัง แม่งเสียอารมณ์ฉิบหาย” ตาต้าชักสีหน้าหงุดหงิด

“เออ นั่นดิ โธ่เอ๊ย” แจ็คเซ็งจัด

“มึงโคตรกวนตีนมากเว้ยไอ้ซัน ทำท่าจะเล่าแต่ก็ไม่เล่า หลอกให้พวกกูลุ้นอยู่ได้” อองตวนก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากเพื่อนทั้งสอง

ซันมองเพื่อนทีละคนก่อนพูดว่า

“เออ เอาเป็นว่ากูขอโทษละกัน เดี๋ยวหลังเลิกเรียนกูจะพาพวกมึงไปที่ร้านเหล้า จะเลี้ยงเหล้าพวกมึงเพื่อเป็นการไถ่โทษ ไปปะ ๆ”

“เอาเรื่องเหล้ามาล่ออีกละ แล้ว…แล้วพวกกูจะปฏิเสธลงได้ไงวะ” แจ็คยิ้มร่าขึ้นมาทันที

“ใช่ ๆ ไปดิ ๆ อยากจะจับนม เอ๊ย จับมือเด็กชงเหล้าว่ะ” ตาต้าเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น

อองตวนตบหัวเพื่อนเบา ๆ

“ไอ้เชี้ยต้า ทะลึ่งฉิบหาย”

“แหม ทำยังกับมึงไม่เคยงั้นแหละ” อีกฝ่ายทำหน้าทำตาล้อเลียน

“อย่าเอาความจริงมาพูด” ทำปากจุ๊ ๆ

“ปะ ไปเข้าเรียนกัน ได้เวลาเรียนแล้วเว้ย” เอ่ยจบซันก็เดินลิ่วเข้าในตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ก่อนเพื่อน

อองตวน ตาต้า และแจ็คพากันทำหน้าเหวอ เพราะอีกฝ่ายไม่รอเลย

“อ้าว ! ดูไอ้ซันดิ แม่งไม่รอพวกเราเลย”

“แทนที่จะรอเดินไปพร้อมกัน เสือกเดินไปก่อน สัส !”

“ไปกันเหอะ ไอ้ต้าไอ้แจ็ค บ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่ได้ เข้าเรียนช้าระวังจะโดนทำโทษ เพราะกฎระเบียบของคณะวิศวะห้ามนักศึกษาเข้าเรียนสาย ถ้าไม่ทำตามจะโดนลงโทษ” อองตวนว่า

ตาต้าพยักหน้าหงึก ๆ

“เออ ๆ กูรู้แล้วคร้าบ แล้วคุณมึงยืนทำเชี้ยไร ไปดิ ไปเรียน เดี๋ยวโดนอาจารย์ลงโทษหรอก”

“ไป ๆ” ชายหนุ่มกอดคอเพื่อนทั้งสองเข้าไปในตึกทันที

 

หลังจากเรียนเสร็จซันเพื่อน ๆ ก็พากันไปร้านเหล้าตามที่ได้นัดกันไว้ ซึ่งหนึ่งในเพื่อนของซันได้ชวนรุ่นพี่อีกคณะไปด้วย ไปประมาณห้าคนเห็นจะได้

ทางด้านวายุเองก็ถูกเพื่อนชักชวนไปร้านเหล้าเหมือนกัน ตอนแรกก็ตั้งใจจะปฏิเสธนั่นแหละ เพราะวันนี้มีสอบเลยอยากกลับไปพัก แต่พอได้อ่านข้อความที่มีคนส่งมาก็รีบตอบรับจนเพื่อนงง และสังเกตเห็นว่าวายุมีสีหน้าหงุดหงิดแปลก ๆ

‘ไอ้วายุมันเป็นอะไรของมันวะ ทำตัวแปลก ๆ’ ก่อนจะมาที่ร้านเหล้าตุลย์ได้กระซิบกับหาญอย่างสงสัย

‘เออ นั่นดิ’ หาญก็คิดเหมือนกัน

เมื่อไปถึงร้านเหล้าวายุก็เห็นกลุ่มของซันนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง ทีมนั้นมีหลายคน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสนใจอะไรนัก รีบหาที่นั่งให้กับกลุ่มของตัวเองทันที ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกลุ่มของซันเท่าไร ก่อนจะกวักมือเรียกบ๋อย พออีกฝ่ายเดินมาจึงสั่ง

“เอาลีโอมาห้าขวดครับ แล้วก็น้ำแข็งด้วยนะครับ”

“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ” แล้วบ๋อยก็เดินออกไป

“เฮ้ย ! ไอ้วายุ นั่นมันไอ้ซันกับพวกของมันนี่หว่า” ตุลย์หันไปเจอซันกับกลุ่มเพื่อนจึงบอกกับวายุ

“ไหนวะ” หาญมองตามก็เห็นเหมือนตุลย์ “เออ จริงด้วยว่ะ ไม่ยักรู้ว่าพวกมันก็มานั่งที่ร้านเหล้าเหมือนกันแฮะ มาหลายคนซะด้วย”

“แล้วไง” วายุเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก

“เอ้า ไอ้วายุ ทำไมพูดแบบนั้นวะ นั่นมันกลุ่มคู่อริของพวกเรานะเว้ย” หาญว่า

“เออ นั่นดิ ท่าทางมึงแปลก ๆ นะเดี๋ยวนี้” ตุลย์สงสัย

“กูก็ไม่มีอะไรนี่ วันนี้กูแค่เหนื่อยล้าเท่านั้นเว้ย ก็แม่งเล่นสอบตั้งหลายวิชา กูปวดหัวจะตายชักอยู่แล้ว” วายุตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ก็จริงของมึง” คราวนี้ตุลย์เห็นด้วย

สักพักเบียร์กับน้ำแข็งที่สั่งก็ถูกนำมาเสิร์ฟ แต่คนที่ยกมากลับกลายเป็นสาวสวยแต่งตัวหวาบหวิว เซ็กซี่เย้ายวนใจ จนหาญกับตุลย์ถึงกับตะลึงงัน

“เบียร์กับน้ำแข็งมาแล้วค่ะ”

สาวเสิร์ฟคนนั้นไม่ได้สนใจหาญกับตุลย์ เธอเดินไปหาวายุเพราะเห็นว่าเขาใส่เสื้อนิสิตแล้วดูหล่อมาก ถึงแม้เขาจะทำหน้านิ่งตลอดเวลาก็เถอะ แต่ยังไงก็ชอบอยู่ดี

“สุดหล่อ เดี๋ยวกิ๊บซี่จะนั่งรินเบียร์ให้ดื่มนะคะ ว่าแต่มีแฟนหรือยังเอ่ย กิ๊บซี่กลัวว่าแฟนของสุดหล่อจะมาเห็นแล้วไม่พอใจ”

“มีแล้วครับ” ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ยิ้มอะไรทั้งสิ้น

“มึงไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไรวะ ทำไมพวกกูไม่รู้” หาญทำหน้างง

“นั่นดิ” ตุลย์ก็แปลกใจ “หรือว่ามึงแอบคบกับใครแล้วไม่บอกพวกกู ใช่ปะ”

“…”

“ไม่ตอบก็แปลว่าที่กูพูดเป็นเรื่องจริง”

“ไม่เป็นไรนะคะสุดหล่อ ถึงสุดหล่อจะมีแฟนแล้วกิ๊บซี่ก็ไม่แคร์ค่ะ กิ๊บซี่ขออาสานั่งรินเบียร์ให้สุดหล่อดื่มนะ” ไม่พูดเปล่าแต่เธอยังใช้มือลูบไล้ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างยั่วเย้า ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ และคีบน้ำแข็งใส่แก้วให้วายุกับเพื่อน ๆ พร้อมเปิดขวดเบียร์แล้วเทใส่ทันที

“เดี๋ยวกิ๊บซี่ป้อนให้นะคะสุดหล่อ” เธอยกแก้วเบียร์ขึ้นมาจ่อที่ปากของวายุ

“แล้วผมสองคนล่ะครับ” ตุลย์ถาม

“ก็ดื่มเองสิคะ กิ๊บซี่รินใส่แก้วให้แล้ว” ตอบอย่างไม่แยแสนัก ก่อนพูดกับวายุต่อ “สุดหล่อขา ดื่มหน่อยนะคะ เดี๋ยวกิ๊บซี่ป้อน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมมีมือ ยกแก้วดื่มเองได้” ชายหนุ่มแย่งแก้วเบียร์มาจากมือสาวสวยคนนั้นแล้วยกกระดกเข้าปากรวดเดียวหมด จากนั้นจึงวางไว้บนโต๊ะ

สาวที่มีนามว่า ‘กิ๊บซี่’ รู้สึกหงุดหงิดที่วายุไม่สนใจเธอเลย เอาแต่หันมองไปทางอื่น จนเธออดคิดไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงทื่อได้ขนาดนี้ อุตส่าห์ยั่วก็ยังทำเฉย ยังมีผู้ชายแบบนี้อยู่อีกเหรอ

หรือผู้ชายคนนี้จะเป็นเกย์กันแน่ !

“คุณรู้มั้ยคะ ว่าคุณเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำเมินเฉยใส่กิ๊บซี่ คุณช่างทื่อสุด ๆ กิ๊บซี่อุตส่าห์ยั่วขนาดนี้แต่คุณก็…”

“ไม่เป็นไรนะครับ ถึงเพื่อนผมจะทื่อ แต่ว่าผมสองคนไม่ทื่อนะครับ ผมสองคนพร้อมจะเอาใจคุณกิ๊บซี่เสมอ” ตุลย์เอ่ยยิ้ม ๆ

หญิงสาวคนนั้นไม่สนใจ รีบลุกเดินออกไปอย่างอารมณ์เสีย ไปนั่งโต๊ะอื่น

“เฮ้ย ! ไอ้เชี้ยวายุ มึงเป็นไรวะ คุณกิ๊บซี่อุตส่าห์ยั่วมึงซะขนาดนั้นแต่มึงก็ไม่สนใจ ถ้าเป็นกูสองคนอะตอบสนองให้ทันที” หาญถามอย่างไม่เข้าใจ

“นั่นมันมึงสองคนเว้ย แต่ไม่ใช่กู” พูดจบก็รินเบียร์กระดกเข้าปากอีกหลายแก้ว

“ดื่มเบา ๆ หน่อย เดี๋ยวก็หมดก่อนพวกกูหรอก” ตุลย์บอก

วายุหันไปทางกลุ่มของซันก็เห็นว่ามีคนเข้ามาตลอด และดูเหมือนรุ่นพี่ที่มาด้วยก็แอบเล็งซันไว้ ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเลยเดินออกไปสูบบุหรี่ บังเอิญได้ยินรุ่นพี่คนนั้นพูดกับเพื่อนว่า

“เฮ้ย กูแม่งชอบไอ้ซันฉิบหายว่ะ คืนนี้กูวางแผนไว้ว่าจะใช้โอกาสตอนที่มันเมานี่แหละ...กูจะเคลมมันเว้ย”

“มึงจะเอาจริงเหรอวะ” อีกคนถาม

“ก็เอาจริงดิ” อีกฝ่ายยืนยัน “กูรอเวลานี้มานานแล้วเว้ย ฮ่า ๆๆ”

วายุทิ้งบุหรี่ลงบนพื้นก่อนเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“คิดจะเคลมไอ้ซันงั้นเหรอ หึ !” แล้วเดินออกไปจากบริเวณนั้น