วาดใจฉันด้วยฝันของนาย

~บันทึกของซองอึน~ (หน้าที่ 30)ชีวิตของผมเหมือนโดนต้องคำสาป ให้จมกับความรู้สึกผิดภายในจิตใจ หากวันนั้นผมไม่รบเร้าให้พวกเขาพามาเที่ยวที่เชียงใหม่ เรื่องร้ายๆ คงไม่เกิดขึ้น และตัวผมเองก็คงเจ็บปวดขนาดนี้จากชีวิตที่อบอุ่น สุขสบายได้ล้มละลายอย่างไม่เหลือชิ้นดี แถมการตายยังเป็นข่าวดังในหน้าหนังสือพิมพ์ สื่อต่างๆ ที่พูดถึงพ่อซึ่งเป็นตำรวจน้ำดีได้กลับกลายเป็นตำรวจค้ายาเสพติดรายใหญ่ไปเสียได้ ชั่วพลิบตาเดียวทุกอย่างก็พังทลาย แม้กระทั่งจิตใจของผมเอง ที่มีชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็น สุดท้ายผมก็ย้ายมาอยู่ที่แห่งนี้กับคุณย่าอย่างจำใจ เหมือนท่านต้องการให้ผมเผชิญหน้ากับความเป็นจริง และใช้ชีวิตให้เหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่มันยากสำหรับผม จนกระทั่งผมได้เจอเขา "ผู้ที่เติมเต็มส่วนที่ขาดหาย"~โรงเรียนดังแห่งหนึ่ง~ก้าวแรกที่ชายหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีเดินผ่านข้ามรั้วโรงเรียนมา สายตาทุกคู่จับจ้องมายังเขาเหมือนต้องมนต์สะกด เสียงกรี๊ดดังสนั่นไปทั่วโรงเรียน แต่ทว่าสายตาที่เย็นชานั่นกลับไม่สะทกสะท้านแต่อย่างไร เหมือนทุกคนที่นี่ไร้ตัวตนสำหรับเขาทุกคน ภายในชั่วข้ามคืนชายหนุ่มก็กลายเป็นหนุ่มฮอตมาแรงที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้

ดวงตะวันยามเย็น สายลมพัดเบาๆ ใบไม้ที่ปลิวไสวกำลังร่วงหล่นสู่พื้นดิน ดั่งเช่นชีวิตคนที่ร่วงโรยลงเมื่อไหร่ก็มิอาจรับรู้ได้ โชคชะตาได้พรากเอาชีวิตพ่อแม่อันเป็นที่รักไปพร้อมกัน โดยไม่มีคำลาใดๆ ทิ้งไว้แต่เพียงความทรงจำที่ดีแต่ไร้ซึ่งความหมาย เหมือนตัวเขาในตอนนี้มีเพียงร่างกายแต่ไร้ซึ่งหัวใจชายหนุ่มที่กำลังนอนพักผ่อน ย่อนใจอยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียน เขาที่กำลังมองภาพวาดอย่างครุ่นคิดในใจ แววตาแปลงประกาย เผยรอยยิ้มตรงมุมปาก ~ทำไมถึงยิ้มออกมาได้ ไม่น่ามองสักนิด ~มโนภาพตัวเองที่รีบดึงภาพวาดออกมาจากมือครูเบนอย่างรวดเร็ว ก็เพราะไม่อยากให้ใครบางคนเห็นมันซองอึนค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เสียงนกกระจิบร้องดังกังวานไปทั่วอาคารเรียน เพลอจินตนาการไปว่า ตัวเองเป็นนกน้อยที่กำลังโบยบินตามพ่อแม่ไปอย่างอิสระ"พ่อบอกแกแล้วไง ว่าไม่ให้วาดภาพบ้าบอนี่อีก"เสียงที่ดุดันดังก้องไปทั่วบ้าน ผู้เป็นพ่อที่ยืนฉีกกระดาษทุกแผ่นร่วงหล่นไปทั่วพื้น ด้วยความขุ่นเคืองใจ โดยไม่แคร์ความรู้สึก ของผู้เป็นลูกที่ทำได้แค่ยืนมองน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง "ทำไมฮ่ะ? มันผิดตรงไหน พ่อไม่มีเหตุผล พ่อเห็นแก่ตัว""เพลี๊ย!"เสียงฝ่ามื

สายธารน้ำไหลที่ใส่สะอาด จนมองเห็นฝูงปลาตัวเล็กใหญ่ว่ายวนเวียนไปมาอย่างอิสระ ริมฝั่งปกคลุมไปด้วยพุ่มหญ้าเขียวขจี่ โขดหินนับร้อยสลับทับซ้อนกันไปมาช่างดูสวยงามยิ่งนัก เหมาะแก่การซ่อนตัวของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำตามกระแสน้ำเฉี่ยว บริเวณรอบโอบล้อมไปด้วยต้นไม้ดอกไม้นานาพรรณ ดูร่มรื่น หากได้สัมผัสถึงกลิ่นอายอย่างใกล้ชิด เกิดเป็นความสุขกายสบายใจยิ่งอาเจเดินลงไปยังน้ำตื้นที่กระแสน้ำไหลเชี่ยวสายตามองหาปลาตัวใหญ่ เพื่อมาทำอาหารเย็น มื้อนี้มันต้องอร่อยจะเสียหน้าไม่ได้ มือนั้นกุมอุปกรณ์จับปลาอย่างชำนาญการเพราะงานอดิเรกคือจับปลาร่วมกับพ่อเป็นประจำ เขาเหลือบตาไปมองคนที่นอนอยู่บนโขดหินใหญ่ แหงนหน้ามองฟ้าอย่างสบายใจ ทำตัวเกียจคร้าน ก่อนจะก้มทำหน้าที่ของตนไป ทางด้านอลันเองก็แอบมองเขาปล่อยๆ เด็กแว่นที่น่าชิงชัง ชายหนุ่มลุกขึ้นลุยกระแสน้ำไปยังเขาที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการจับปลา"เฮ้ยเร็วๆ หน่อยซิ วันนี้จะได้ไหมปลา" เสียงดังของอลันทำให้ปลาที่กำลังจะติดกับดักของเขา ไหวตัวทันรีบว่ายหนีหายไป"จะเสียงดังทำไม จะได้อยู่แล้วเชียว มือไม่พายยังเอาเท้าราน้ำอีก" เขาพูดด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองอัดแน่นในอก เพราะอีกไม่นานก็มื

แสงแดดยามเช้าที่ส่องสว่างไปทั่วผืนป่า กำลังโอบอุ้มความหนาวเหน็บให้เบาบางลง เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าสิ่งดีๆกำลังจะเกิดขึ้น ปลาขนาดใหญ่ที่กำลังถูกย่างบนไฟร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมหวานไปทั่วป่า ชวนน้ำลายไหลยิ่งนัก ทุกคนนั่งล้อมวงด้วยความหิว ก่อนจะต้องเตรียมตัวกลับบ้านก่อน เพราะในวันพรุ่งนี้สถานที่อันสวยงามราวกับเทพนิยายแห่งนี้ กำลังจะถูกเปิดขึ้นเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกครั้งหลังถูกปิดทำการปรับปรุงมานานนับเดือน"พี่เจ้าหน้าที่อนุรักษ์โทรบอกว่าทั้งคู่พ้นขีดอันตรายแล้ว ต้องอยู่ดูแลพวกเขาแทนเรา ดังนั้นลูกชายของเขาจะมาช่วยดูแลพวกเราแทนก่อนจะกลับบ้าน" ท้องฟ้าบอกเพื่อนๆเพื่อให้หายความกังวลใจ"สวัสดีครับน้องๆ" น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้ท้องฟ้ารีบหันหน้าไปมอง เขาเบิกตาโตยิ้มกวางขึ้นด้วยความดีใจยิ่งนัก"อ้าว พี่บาส" โลกมันจะกลมอะไรขนาดนี้ รุ่นพี่คนโปรดของเขากำลังยืนยิ้มหวานตรงหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะถูกรุ่นพี่โอบกอดด้วยความคิดถึง" ไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีก โครตคิดถึงเลย" นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอเจ้าเด็กแสบตัวป่วน ที่ทำให้เขาหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้เจอกัน จนกระทั่งในวันเขาไปเรียนต่อมหาลัย โดยไม่มีโอกาสแ

เปิดเรียนวันแรกหลังจากการพักผ่อนของพวกเขา อากาศยามเช้าที่เย็นสบาย ไร้มลพิษ ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติที่เขียวชอุ่ม สองข้างทางรายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาพรรณสีสันสดใสช่างงดงามตายิ่งนัก ไร่องุ่น ไร่สตรอว์เบอร์รี่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นเมืองที่เหมาะกับคนที่รักความสงบ รักความเรียบง่าย รักชีวิตที่อิสระ และรักธรรมชาติถึงจะอาศัยอยู่ที่แห่งนี้ได้ ซองอึนยืนมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาสุกใสในวิธีการชีวิตของชาวไร่ช่างเหน็ดเหนื่อยทั้งเก็บเกี่ยว พรวนดิน ดูแลรักษาพืชผลด้วยความใส่ใจทะนุถนอมดังลูกในไส้ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็มีความสุข ดั่งคำกล่าวที่ว่า"สุขแท้จริง คือสุขที่ใจ" เขาไม่เคยคิดเลยว่าการได้มาใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่แห่งนี้จะทำให้พบเจอสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ความพอเพียง ความจริงใจ และมิตรภาพที่ดี ไม่แปลกใจที่คนที่นี่ล้วนดูมีรอยยิ้มบนใบหน้าทำให้เข้าสัมผัสได้ถึงความสุขที่หาซื้อจากที่ไหนไม่ได้ และตัวเขาล่ะพอใจกับสิ่งที่มี อยู่ ณ ตอนนี้แล้วหรือยัง หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงถือกระดานวาดภาพ พู่กัน และสีติดตัวมาด้วย และคงยากที่จะห้ามใจไม่ให้วาดความสุขเหล่านี้เพื่อถ่ายทอดออกมาเป็นภาพวาดได้หรอก อารมณ์ศิลปินของเขากำลังพุ่งก