บทที่ 10

10

          ยามอู่

          หลังจากกลับมาจากเมืองแคว้นฉิน หนิงอันและจื่อหยวนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง

จื่อหยวนได้รับงานว่าจ้างจากพ่อค้าร่ำรวยที่เมืองแคว้นหนานจึงลงมือวาดภาพตั้งแต่ยามเฉิน

จนมาถึงตอนนี้ก็ยังไม่เสร็จ ส่วนหนิงอันอาสารับหน้าที่ไปจับปลาที่ธารน้ำตกด้วยตัวคนเดียว

          จื่อหยวนทำที่ดักปลาเอาไว้หลายจุด สิ่งที่

หนิงอันทำก็แค่ไปเอาปลาที่ติดกับดักออกมาใส่ตะกร้าใส่ปลาที่ถักด้วยไม้ไผ่แค่นั้นเอง ง่ายนิดเดียว

          “มีปลาอยู่เพียบเลย”

          เมื่อจับปลาใส่ตะกร้าเสร็จ หนิงอังก็ต้องแบกตะกร้าขึ้นไปยังเรือนเพื่อที่จะเอาปลาส่วนหนึ่งไว้กิน ส่วนหนึ่งเอาไว้เลี้ยงและอีกส่วนหนึ่งเอาไว้ขาย

          “จื่อหยวน ข้าไปจับปลามาหมดแล้ว”

          “ขอบใจเจ้านะ แต่เจ้าต้องไปจับมาอีกนะ

ที่บริเวณธารน้ำตกหากเจ้าเดินเข้าไปจะเห็นที่ดักปลาที่ข้าทำเอาไว้ เจ้าไปจับปลาที่นั่นด้วยนะ”

          “เดี๋ยวนี้เจ้าใช้ข้าเก่งมากเลยนะ”

          “เรียกว่าช่วยกันทำมาหากิน”

          ถึงจะพูดออกมาอย่างนั้นแต่หนิงอันก็ไม่ได้ว่าอะไร

          หนิงอันเป็นคนอาศัยอยู่เรือนเดียวกับ

จื่อหยวน จะให้อยู่เฉยๆเป็นนางงามได้อย่างไรกัน มันต้องช่วยกันทำมาหากินสิถึงจะถูกต้อง

          เมื่อเดินเข้าไปธารน้ำตกตรงที่จื่อหยวนเล่าบอกก็เห็นที่ดักปลาอยู่หลายจุดด้วยกัน

          (ขยันจังนะ)

          เหมือนเดิม หนิงอันไปจับปลาตามที่ดักปลาเอาไว้ มีปลาอยู่หลายชนิดที่สามารถเอาไว้ทำกินและขายเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้ แล้วก็มีปลาที่ท้องโตที่มีไข่เต็มท้อง อันนี้หนิงอันปล่อยไปเพื่อให้มันออกลูกออกหลานจะได้มีปลาไว้จับกิน

          “นั่นอะไร”

          หนิงอันสังเกตเห็นบางอย่างบริเวณข้างธารน้ำตก มีท่อนไม้เก่าแล้วก็มีพืชเขียวขจีขึ้นมา ท่อนไม้นั้นมีเห็ดโตขึ้นด้วย

          “อันนี้เรียกว่าเห็ดอะไร”

          ถึงจะไม่รู้ชื่อของมันแต่หนิงอันก็เก็บกลับไปด้วย

          เมื่อมาถึงเรือนก็เอาเห็ดที่เก็บมาได้ให้

จื่อหยวนดู

          “ข้าเก็บมาตอนที่ข้าไปจับปลาน่ะ ไม่รู้ว่าเห็ดอะไร กินได้หรือเปล่า”

          “กินได้สิ เห็ดนี้เรียกว่าเห็ดแดงกุหลาบน่ะ เป็นเห็ดหายากมากด้วย พอดีเลย วันนี้เดี๋ยวข้าจะทำซุปเห็ดให้เจ้ากินก็แล้วกัน”

          “ได้สิ ข้าเองก็อยากกินอาหารฝีมือของเจ้า”

          แม้ว่านางจะกลายเป็นวิญญาณล่องลอยไปมาแต่ก็ยังมีความอยากอาหารเหมือนคนทั่วไป

แหงอยู่แล้วแหละก็นางน่ะเป็นมนุษย์ยังไม่ตายสักหน่อย ถึงกระนั้นมันก็เป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่ดีนั้นแหละนะ

          “เดี๋ยวข้าเอาไปล้างน้ำให้นะ แล้วเดี๋ยวข้าไปหุงข้าวด้วย”

          “เข้าใจแล้ว”

          .

          .

          .

          หลังจากทิ้งการวาดภาพไปชั่วคราว จื่อหยวนเอาเวลามาทำซุปเห็ดแดงกุหลาบเป็นอาหารมื้อเย็น กลิ่นของน้ำซุปส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนท้องร้องหิวออกมาให้ได้เห็น ส่วนเมนูอย่างอื่นหนิงอันเป็นคนจัดการ

          “น่ากินจัง”

          “อีกเดี๋ยวก็ได้กิน”

          มานาน ซุปเห็ดแดงกุหลาบก็เสร็จ มันถูกตักใส่ชามแล้วนำไปวางไว้ที่โต๊ะภายในเรือน ตามด้วยผัดเผ็ดปลาดุกราดซอสหวานและผักลวก

          ไม่ว่าจะเป็นเมนูไหนก็น่ากินทั้งนั้น

          หลังจากกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย ค่ำคืนนี้ยังอีกยาว ทั้งสองจึงหาอะไรทำขณะที่ยังมีเวลาว่าง

          “จื่อหยวน เจ้าเอาแต่วาดภาพอยู่ได้ หัดทำอย่างอื่นบ้างสิ”

          “ก็นี่มันงานของข้า เจ้าเองนั่นแหละ หากมีเวลาก็หาอะไรทำสิ”

          “ก็นี่ไง ข้ากำลังทำอยู่นะ”

          หนิงอันกำลังนั่งถักผ้าไหมพรมที่เตียงนอนของจื่อหยวน

          “เจ้าทำเป็นด้วยหรือ”

          “เป็นสิ ข้าเสียอย่าง เมื่อก่อนข้าถักผ้าพันคอใส่เองด้วยแหละ”

          “แล้วนี่เจ้าถักใส่เองหรือ”

          “ไม่รู้สิ ไม่มีอะไรทำก็ถักไปงั้นแหละ”

          จื่อหยวนหันกลับไปวาดภาพตนเองต่อ ส่วน

หนิงอันใช้สมาธิถักผ้าพันคอพรางมองดูจื่อหยวนจากทางด้านหลังไปด้วยถักผ้าไปด้วย ไม่รู้ทำไมถึงมองเขาอยู่บ่อยครั้งด้วยความรู้สึกที่มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

          (จะว่าไปแล้วเราอยู่กับจื่อหยวนมาเป็นเวลานาน มันทำให้เรารู้จักวิถีชีวิตแบบชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้มาก่อนว่าพวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร

พอได้มาอยู่กับจื่อหยวนก็เข้าใจได้ทันทีว่าวิถีชีวิตแบบชาวบ้านทั่วไปมันสนุกและมีความสุขมากกว่าที่ใช้ชีวิตในจวนโดยที่ไม่ได้ออกไหนเลย จะว่าไป เราน่ะหรือมีความสุข นี่เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกอย่างนี้ หรือว่าเราคิดกับจื่อหยวนเป็นไอ้นั้น ไม่สิ ข้าน่ะหรือรู้สึกรักใคร่ ไม่ใช่หรอก ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นไปได้)

          พอคิดแบบนั้นก็ทำให้หนิงอันเขินหน้าแดงขึ้นมาทันทีโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจื่อหยวนจ้องมองอยู่ เขาคิดกำลังคิดว่าหนิงอันเป็นอะไรไปหรือเปล่า พิลึกคน

          เมื่อได้สติกลับคืนมาจากความคิดตนเอง หนิงอันก็ตั้งหน้าตั้งตาถักผ้าไหมพรมของตนเองต่ออย่างร้อนรน

          “หนิงอัน ข้าดูว่าเจ้าน่ะไม่สบาย จะนอนก่อนก็ได้นะ”

          “ข้าน่ะหรือไม่สบาย ตรงไหน”

          “หน้าเจ้ามันฟ้องข้าน่ะ เจ้าน่ะหน้าแดงก่ำ

เลยนะ”

          หนิงอันไม่รู้ตัวว่าใบหน้าสวยสง่างามของนางแดงก่ำให้จื่อหยวนได้เห็น

          “นี่น่ะไม่ใช่หน้าแดงหรอก ข้าหาวนอนต่างหาก”

          “เจ้าก็นอนสิ ไม่ไหวอย่าฝืน”

          “นอนก็ได้”

          หนิงอันเก็บอุปกรณ์ถักผ้าไหมพรมก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตนเองซึ่งอยู่ติดกับเตียงนอนของจื่อหยวนด้วยความรู้สึกที่ทำตัวไม่ถูก

          (อีตาบ้าจื่อหยวน พูดอะไรก็ไม่รู้ คนบ้า

ผีทะเล)

          …