All Chapters of วิญญาณของข้ามอบให้เจ้าแต่เพียงผู้เดียว: Chapter 1 - Chapter 10

1 ยามจื่อ ฝีเท้าอันบอบบางดูไม่มีเรี่ยวแรงกำลังถูกตามล่าโดยทหารหลายสิบนาย หญิงสาววิ่งหนีทหารพวกนั้นจนสุดกำลังไม่คิดที่จะหันหลังไปดูว่าพวกทหารตามถึงไหน หนิงอัน หญิงสาวหน้าตาสะสวย ตัวเล็กผอมบางที่กำลังวิ่งหนีทหารอย่างสุดชีวิต นางเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลขุนนางอันมีชื่อเสียงซึ่งมีฐานะร่ำรวย ทว่าทำไมนางถึงวิ่งหนีออกมาจากจวนเช่นนี้ นางวิ่งหนีสิ่งใดกันหนอ ไม่มีสิ่งใดทำให้หนิงอันเกรงกลัวนอกจากท่านพ่อและท่านแม่ของนางเอง ความจริงแล้ว หนิงอันได้ถูกพ่อและแม่ของนางบังคับให้หมั้นหมายกับชายคนหนึ่งโดยที่นางไม่ได้รัก ชายคนนั้นมาจากตระกูลขุนนางเช่นเดียวกัน ทว่าต่อให้เป็นขุนนางหรือยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่งมาแต่ใดนางไม่คิดที่จะหมั้นหมายกับชายใดทั้งสิ้น เหตุเพราะนางไม่มีความรู้สึกรักใคร่ผู้ใดสักคนเดียว ใครมันจะไปยอมอยู่กับคนที่ไม่ได้รักกันล่ะ (ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อและท่านแม่ไม่ยอมเข้าใจข้าเลย) ฝีเท้าห่างจากจวนริบหรี่ ภายในกำแพงมีบ้านเรือนหลายร้อยหลังคาเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ เหมาะสำหรับเป็นที่หลบภัยจากทหารที่กำลังตามล่

3 ยามซื่อ หลังจากอยู่ร่างวิญญาณมานาน หนิงอันก็เริ่มที่จะยอมรับความเป็นอยู่ของตนเองได้ ถึงกระนั้นนางก็ยังคงอยู่ข้างในของกำแพงเมือง เร่ร่อนไปตามความต้องการของตนเอง เพราะหลังจากนี้คงจะไม่ได้กลับจวนอีกนาน “ท่านซือซงบอกว่าอีกไม่นานข้าจะพบกับคนที่มองเห็นข้า” ถามตนเองพรางมองลงไปยังพื้นดินที่มีคนเดินสัญจรไปมา หนิงอันยังคงล่องลอยขึ้นไปยังบนท้องฟ้า เพราะบนท้องฟ้านั้นทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายไม่ต้องคิดอะไรที่ทำให้เป็นกังวล ขณะที่กำลังล่อยลอยอย่างอิสระ หนิงอันรู้สึกว่ามีใครบางคนมองขึ้นมาจากพื้นดิน พอสังเกตดูก็พบกับเด็กอายุไม่กี่ขวบกำลังชี้นิ้วมาที่นางอย่างตื่นเต้นดีใจที่ได้เห็น “ท่านแม่ ข้าเห็นคนลอยบนท้องฟ้า” “พูดอะไรของเจ้า มาเร็ว เดี๋ยวแม่ทิ้งไว้ที่นี่หรอกนะ” หนิงอันคิดว่าคนที่มองเห็นวิญญาณได้คงจะไม่ใช่เด็กที่ยังไม่รู้จักความคนนี้ น่าจะเป็นคนอื่นเสียมากกว่า เป็นเรื่องน่าแปลกยิ่งที่เด็กอายุไม่กี่ขวบมองเห็นหนิงอัน ทว่าผู้ใหญ่หรือเด็กโตกลับมองไม่เห็นนาง ล่องลอยในเมืองครู่หนึ่ง หนิงอันก็ได้ล่องลอยออกไป

5 ยามเฉิน บรรยากาศยามเช้าที่มาพร้อมกับเสียงน้ำไหลของธารน้ำตกแห่งนี้ทำให้คนที่ยืนรับบรรยากาศอย่างหนิงอันต้องหาอะไรทำเพื่อให้ตนเองมีชีวิตชีวามากขึ้น แล้วสิ่งที่นางกำลังจะทำต่อจากนี้จะต้องได้รับการฝึกฝนจากเจ้าของเรือนอย่างจื่อหยวนเสียก่อน ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่ทำมาเสียหายหมดเป็นแน่ “ข้าทำถูกหรือเปล่า” “อ่า เจ้าทำถูกแล้ว ทำต่อไปแบบนั้นแหละ อ่า ทำแบบนั้นแหละ” นี้ไม่ใช่เรื่องอย่างว่า จื่อหยวนกำลังสอนหนิงอันใช้อุปกรณ์ในการพรวนดิน เนื่องจากจื่อหยวนได้มีการทำแปลงปลูกพืชผักเพิ่มพื้นที่ขึ้นมาอีก 1 งาน เพื่อปลูกผักเอาไว้ขายและเอาไว้กิน แล้วนี่ก็เป็นความต้อการของนางที่อยากเรียนรู้สิ่งใหม่เอาไว้เป็นประสบการณ์ว่าตนเองนั้นครั้งหนึ่งเคยพรวนดินมาแล้ว สำหรับลูกหลานของตระกูลขุนนาง การลดตัวลงมาทำในสิ่งที่ชาวบ้านทำด้วยการดำรงชีวิตถือเป็นเรื่องต้องห้าม เหตุใดนั้นหนิงอันไม่รู้เหมือนกัน เรื่องที่นางทำได้นอกจากทำอาหารแล้วก็มีแต่เรื่องที่ไม่สามารถทำได้ นั่นทำให้นางแตกต่างจากลูกของขุนนางท่านอื่นที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างนอกจากสั่งคนรับใช้เพียง

7 ยามเหม่า สิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้เป็นความสำเร็จที่ได้มาจากความยากลำบากซึ่งต้องใช้เวลาสะสมกำลังมานานพอสมควรถึงจะได้รับสิ่งนี้มาเป็นของตนเอง รถม้าที่เห็นอยู่ตอนนี้เป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งของจื่อหยวนที่เขาซื้อมาด้วยกำลังของตนเอง มันจำเป็นสำหรับการเดินทางไกลโดยเฉพาะ ส่วนใหญ่รถม้าจะมีม้าเพียงแค่ตัวเดียวที่ใช้สำหรับลากรถม้าข้างหลัง ทว่าจื่อหยวนมีม้า 2 ตัว เพื่อจะได้ลดภาระของม้าลงไปด้วย แล้วม้าที่ซื้อมาก็เชื่องว่านอนสอนง่าย เหตุเพราะมันถูกเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะทำให้ง่ายต่อการควบคุมในขณะเดินทาง เช้ามืดของวัน จื่อหยวนและหนิงอันเดินทางไปยังเมืองของแคว้นฉินเพื่อนำภาพวาดไปส่งให้กับขุนนางที่ว่าจ้างให้เขาวาดภาพ มีผลงานหลายชิ้นที่ต้องเอาไปส่งเพื่อแลกกับค่าเหน็ดเหนื่อย แล้วครั้งนี้อาจทำให้ได้ค่าจ้างมากกว่าที่ควรจะเป็น เหตุผลก็เพราะภาพวาดของจื่อหยวนถูกใจเหล่าขุนนางที่นั่นเป็นอย่างมากจนอยากให้เขาเป็นจิตรกรประจำเมืองเลยทีเดียวเชียว จิตรกรจื่อหยวน เขาเป็นคนมีชื่อเสียงด้านการวาดภาพ ไม่ว่าจะเป็นวาดภาพทิวทัศน์หรือวาดภาพสมจริง จื่อหยวนสามารถวาดภาพนั้น

9 ยามซวี บริเวณตรงระเบียงของโรงเตี๊ยมแห่งนี้หากมองลงไปยังข้างล่างก็จะเห็นชาวบ้านในเมืองและชาวบ้านต่างถิ่นหลายคนนั่งรออะไรบางอย่าง พวกเขามีเสื่อรองนั่งคนละผืนที่ทำจากวัสดุอย่างดีเพื่อป้องกันดินและฝุ่นที่จะเข้ามาติดเสื้อผ้า นอกจากนี้ยังมีร้านรถเข็นขายของกินตามงานเทศกาลอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นที่ใดงานเทศกาลดอกไม้ไฟก็มีอยู่ทุกที่ หนิงอันไม่เคยได้เข้าใกล้สัมผัสบรรยากาศตรงหน้าก็เลยทำให้นางดีใจและตื่นเต้น ทำให้จื่อหยวนคิดว่าตระกูลขุนนางเป็นอย่างนี้กันทุกคนหรือไม่ ดูจากพฤติกรรมของนางแล้วคงจะเป็นอย่างนี้กันทุกคน หากมีชีวิตอยู่เหมือนกับอยู่ในกรงขังขอตายยังจะดีเสียกว่า “โชคดีนะที่ยังเหลือห้องเช่า แล้วตรงนี้ก็เหมาะแก่การดูดอกไม้ไฟด้วย จื่อหยวน พอดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้าเจ้าอยากจะขอสิ่งใด” “ขอสิ่งใด หมายความว่าอย่างไร” “ก็แบบว่า ขอให้ข้ารวย อะไรทำนองนี้” “แค่พูดออกมาอย่างเดียวมันจะไปรวยได้อย่างไรกัน” “ข้ายกตัวอย่าง” จื่อหยวนถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเบื่อหน่ายหนึ่งครั้งก่อนจะแหงนมองท้องฟ้าด้วย