บทที่ 9

9

          ยามซวี

          บริเวณตรงระเบียงของโรงเตี๊ยมแห่งนี้หากมองลงไปยังข้างล่างก็จะเห็นชาวบ้านในเมืองและชาวบ้านต่างถิ่นหลายคนนั่งรออะไรบางอย่าง

พวกเขามีเสื่อรองนั่งคนละผืนที่ทำจากวัสดุอย่างดีเพื่อป้องกันดินและฝุ่นที่จะเข้ามาติดเสื้อผ้า นอกจากนี้ยังมีร้านรถเข็นขายของกินตามงานเทศกาลอีกด้วย

          ไม่ว่าจะเป็นที่ใดงานเทศกาลดอกไม้ไฟก็มีอยู่ทุกที่ หนิงอันไม่เคยได้เข้าใกล้สัมผัสบรรยากาศตรงหน้าก็เลยทำให้นางดีใจและตื่นเต้น ทำให้

จื่อหยวนคิดว่าตระกูลขุนนางเป็นอย่างนี้กันทุกคนหรือไม่ ดูจากพฤติกรรมของนางแล้วคงจะเป็นอย่างนี้กันทุกคน

          หากมีชีวิตอยู่เหมือนกับอยู่ในกรงขังขอตายยังจะดีเสียกว่า

          “โชคดีนะที่ยังเหลือห้องเช่า แล้วตรงนี้ก็เหมาะแก่การดูดอกไม้ไฟด้วย จื่อหยวน พอดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้าเจ้าอยากจะขอสิ่งใด”

          “ขอสิ่งใด หมายความว่าอย่างไร”

          “ก็แบบว่า ขอให้ข้ารวย อะไรทำนองนี้”

          “แค่พูดออกมาอย่างเดียวมันจะไปรวยได้อย่างไรกัน”

          “ข้ายกตัวอย่าง”

          จื่อหยวนถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเบื่อหน่ายหนึ่งครั้งก่อนจะแหงนมองท้องฟ้าด้วยความรู้สึกสบายใจ

          ปัง ปัง ปัง

          ดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้าก่อนระเบิดกระจายออกเป็นวงกว้างแสดงให้เห็นความสวยงามตระการตา สายตาอันนับร้อยจับจ้องไปยังบนท้องฟ้าเพื่อดูความสวยงามของดอกไม้ไฟที่ระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยกัน เท่านั้นยังไม่พอ ชาวบ้านที่อยู่ข้างนอกต่างก็ส่งเสียงด้วยความยินดี

มีสุข คนที่ขอพรก็มีด้วยกันหลายคนรวมถึงหนิงอัน

ที่ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องเช่าของโรงเตี๊ยมด้วยเช่นกัน

          “ขอให้ยกเลิกงานหมั้นด้วยเถิด ยกเลิกงานหมั้น”

          แค่ได้ขอพรนางก็มีความสุข

          “จื่อหยวน เจ้าไม่ขอพรหรือไง”

          “ไม่ ตอนนี้ชีวิตของข้ามันก็ดีอยู่แล้ว”

          “เจ้านี่เป็นคนน่าเบื่อจริง”

          กว่าดอกไม้ไฟจะจุดหมดคงอีกนาน ระหว่างที่ยืนดูดอกไม้ไฟที่ระเบียงทั้งสองคนก็หาเรื่องพูด

คุยกัน

          “นี่หนิงอัน ถ้าหากว่างานหมั้นถูกยกเลิกไปแล้ว หลังจากนั้นเจ้าจะทำอย่างไรต่อ”

          “ข้าก็จะกลับเข้าร่างของข้าแล้วไปใช้ชีวิตตามที่ข้าต้องการ”

          “แล้วเจ้าไม่กลับเข้าร่างตอนนี้เลยหรือ”

          “ไม่ ข้าไม่กลับ ถึงอยากจะกลับเข้าร่างก็คงทำไม่ได้ นอกเสียจากจะมีคนมาจูบข้า ข้าถึงจะกลับเข้าร่างได้ แล้วต้องเป็นคนที่ข้ารักแล้วเขาคนนั้นก็ต้องรักข้าด้วยเหมือนกัน”

          “จะมีสักกี่คนกันล่ะที่รักเจ้า”

          “ก็คงจะเป็นคู่หมั้นของข้านั่นแหละ แต่ข้าไม่ได้รักเขา”

          “จะไม่ลองดูใจเขาสักหน่อยหรือ”

          “ไม่ ต่อให้ดีปานจะกลืนกินเพียงใด ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”

          “พูดตรงดีนะ”

          หลังจากนั้นดอกไม้ไฟก็ถูกจุดจนหมด

          .

          .

          .

          ยามไฮ่ ณ ห้องแห่งหนึ่ง

          ห้องสี่เหลี่ยมที่มีโต๊ะและถ้วยน้ำชาวางอยู่นี้เป็นห้องส่วนตัวสำหรับสามีภรรยาคู่หนึ่ง ซึ่งพวกเขากำลังคิดหาวิธีบางอย่างเพื่อให้ลูกสาวสุดที่รักฟื้นขึ้นมา ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่วันกี่เดือนหรือกี่ปีก็ตาม มันจะต้องมีสักวันที่ลูกสาวของพวกเขาได้สติกลับคืนมา

          “พ่อ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี แม้แต่หมอที่เก่งที่สุดก็ยังทำให้ลูกหนิงฟื้นขึ้นมาไม่ได้”

          “ใจเย็นก่อนนะแม่ มันจะต้องมีวิธีช่วยลูกหนิงของเรา”

          คนเป็นพ่อเป็นแม่ต่างก็เศร้าหมองเมื่อต้องเจอกับลูกสาวสุดที่รักในสภาพเฉกเช่นนี้

          “แม่ พ่อว่ายังพอจะมีวิธีอยู่”

          “วิธีอะไรของพ่อ”

          “พ่อว่าเราต้องพึ่งพาไสยศาสตร์”

          “แต่ว่านะพ่อ มันเป็นเรื่องงมงายไม่ใช่หรือ”

          “เราไม่มีวิธีอื่นแล้วนอกจากวิธีนี้ ไม่เป็นไรหรอกนะแม่ มันไม่ได้มีอะไรเสียหาย”

          ในเมื่อพึ่งพาหมอไม่ได้ก็ต้องพึ่งพาเรื่องพวกนี้ ด้วยความเป็นห่วงลูกสาวต่อให้ต้องใช้วิธีใดก็ตามที่สามารถช่วยลูกสาวให้ฟื้นขึ้นมาได้ก็ยอม

          “นี่แม่ พ่อน่ะได้ยินมาว่ามีผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับวิชาอาคม หากให้เขามาดูลูกสาวของเรา บางทีอาจจะรู้ก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของเรา

แล้วอาจจะรู้วิธีการรักษาก็ได้”

          “จริงหรือพ่อ”

          “จริงสิแม่”

          จากที่หมดหวังกลายเป็นมีหวังขึ้นมา ถึงจะได้ยังไม่ได้เรียกผู้มีวิชาให้มาดูลูกสาวพวกเขาทั้งสองก็ดีใจกันอย่างเห็นได้ชัดเจน

          จะดีใจอะไรขนาดนั้น

          แต่นั่นแหละ ไม่ว่าใครก็รักลูกของตนเองกันทั้งนั้น

          หลังจากนั้นก็ได้สั่งให้ทหารในจวนส่งสารไปให้กับผู้มีวิชาอาคม เมื่อรับคำสั่งทหารก็ขึ้นรถม้าออกเดินทางในยามวิกาลตามคำสั่งทันที

          “ความหวังเราอยู่ที่ผู้มีวิชาอาคม พวกเขานี่แหละที่จะช่วยลูกสาวของพวกเราได้ กว่าเขาจะมาคงต้องรออีกหลายวัน จนกว่าจะถึงตอนนั้นพวกเราเองก็ต้องหาวิธีอื่นสำรองเอาไว้ด้วยนะแม่”

          ภรรยาพยักหน้ารับเป็นอันว่าตกลงตามนี้

          ไม่มีอะไรต้องเสีย การพึ่งพาความเชื่อก็ถือเป็นทางออกอีกทางหนึ่งสำหรับคนที่ทำทุกอย่างแล้วไม่ประสบผลสำเร็จ ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่ ขอเพียงแค่ให้ลูกสาวอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวในโลกฟื้นขึ้นมาพูดคุยกับสองสามีภรรยาอีกสักครั้งก็ยังดี หากไม่ได้เป็นอย่างที่หวังเอาไว้

พวกเขาคงจะนอนตายตาไม่หลับเป็นแน่ คงจะเอาแต่คิดถึงลูกสาวตนเองและโทษตัวเองอยู่ตลอดว่าเป็นความผิดของพวกเขาที่ทำให้ลูกสาวกลายเป็นเช่นนี้

          “พ่อเชื่อว่าลูกหนิงจะต้องฟื้น เราสามพ่อแม่ลูกจะได้พูดคุยกันอีกครั้ง”

          …