ตอนที่ 3: รหัสลับในดาต้าที่ถูกล้าง - 1

ตึกระฟ้าใจกลางย่านอโศกตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน ตัวอาคารกระจกสะท้อนภาพท้องฟ้าสีม่วงเข้มตัดกับสีส้มของไฟถนน นนท์จอดรถในมุมมืดของซอยข้างตึก เขามองขึ้นไปที่ชั้น 24 ซึ่งเป็นที่ตั้งของบริษัท "ครีเอทีฟแล็บ" ที่พิมพ์ขวัญเคยทำงานอยู่ แสงไฟในชั้นนั้นดับสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าสลัวจากระบบรักษาความปลอดภัยที่กะพริบเป็นระยะ

“คุณแน่ใจนะว่ารหัสผ่านจะยังไม่ถูกเปลี่ยน?” นนท์ถามพลางตรวจสอบอุปกรณ์ในกระเป๋าเป้ เขาไม่ได้สวมเสื้อแจ็กเก็ตตัวเดิม แต่เปลี่ยนเป็นชุดสีเข้มที่คล่องตัวกว่าเดิม ท่าทางของเขาดูนิ่งและมุ่งมั่น แตกต่างจากนักข่าวที่ดูสับสนในตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด

“ออฟฟิศนี้งกจะตายคุณ รหัสผ่านเซิร์ฟเวอร์ใช้กันมาตั้งแต่ยุคบุกเบิก ถ้าไอ้พี่เก่งไม่ขยันจนผิดปกติ มันต้องเหมือนเดิม” พิมพ์ขวัญยืนกอดอกลอยตัวอยู่ข้างเบาะคนขับ ร่างของเธอในตอนนี้ดูเสถียรขึ้นหลังจากที่นนท์ยอมให้เธอ "ชาร์จพลัง" ด้วยการอยู่ใกล้ ๆ เขาเป็นเวลานาน “แต่มันมีปัญหาใหญ่กว่ารหัสผ่านนะรปภ. ที่นี่เปลี่ยนกะตอนเที่ยงคืนตรง และระบบสแกนใบหน้าทางเข้าลิฟต์ชั้นเลานจ์น่ะ... คุณผ่านไปไม่ได้แน่ถ้าไม่มีบัตรพนักงาน”

“นั่นคือหน้าที่ของคุณ” นนท์หันมาสบตาที่โปร่งแสงของเธอ “คุณต้องไปที่ป้อม รปภ. แล้วทำยังไงก็ได้ให้เขามองไปทางอื่น หรือไม่ก็ขยับนิ้วให้เขาเผลอกดปุ่มเปิดประตูฉุกเฉิน”

“นี่คุณกำลังสอนให้ผีทำบาปเหรอ?” พิมพ์ขวัญแสร้งทำหน้ายุ่ง แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววสนุกสนานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “แต่น่าสนใจดี ฉันไม่เคยรู้เลยว่าการเป็นวิญญาณมันจะมีประโยชน์ด้านการโจรกรรมด้วย ไปกันเถอะ ก่อนที่ฉันจะโปร่งแสงจนมองไม่เห็นทาง”

ทั้งคู่ก้าวออกจากรถ ความเย็นของแอร์ในตึกพุ่งเข้าปะทะหน้านนท์ทันทีที่เขาแฝงตัวเข้าไปในโถงล็อบบี้ พิมพ์ขวัญไม่ได้เดินตามเขาเหมือนเด็กหลงทางอีกต่อไป เธอพุ่งตัวทะลุเพดานขึ้นไปสำรวจทางหนีทีไล่ก่อนจะกลับลงมาส่งสัญญาณให้นนท์ทราบว่าทางสะดวก พฤติกรรมของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอมีความรวดเร็ว เด็ดขาด และใช้ความกะทัดรัดของร่างกายวิญญาณให้เป็นประโยชน์สูงสุด

ภายในออฟฟิศชั้น 24 บรรยากาศช่างเงียบเชียบและดูเหมือนพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ที่ไร้ผู้คน แสงไฟทางเดินทำงานด้วยระบบเซ็นเซอร์ นนท์ต้องเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้ไฟติดสว่างเป็นทางยาว พิมพ์ขวัญลอยนำหน้าไปเหมือนวิญญาณนำทางที่คอยเตือนเขาถึงจุดบอดของกล้องวงจรปิด

“หยุด!” พิมพ์ขวัญยกมือขึ้น นนท์ชะงักตัวแข็งทื่ออยู่หลังกระถางต้นไม้ประดิษฐ์ “กล้องตัวนี้มันส่ายไปมาแบบแมนนวล แสดงว่ามีคนนั่งมอนิเตอร์อยู่ที่ห้องควบคุมแน่ ๆ รอจังหวะที่มันหมุนไปทางห้องแพนทรีนะ... ตอนนี้แหละ! วิ่ง!”

นนท์พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นพรมเบามากจนแทบไม่ได้ยิน เขาใช้ทักษะที่เคยฝึกฝนสมัยทำข่าวแนวหน้าในพื้นที่ขัดแย้งเข้ามาช่วย พิมพ์ขวัญมองดูเขาด้วยความทึ่ง เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่ดูสุขุมคนนี้จะมีด้านที่ว่องไวและใจถึงขนาดนี้

เมื่อมาถึงหน้าห้องเซิร์ฟเวอร์ที่กั้นด้วยกระจกหนาทึบและระบบล็อกรหัสสองชั้น นนท์เริ่มลงมือทันที เขาไม่ได้ใช้ชะแลง แต่เขาใช้แล็ปท็อปที่เตรียมมาเชื่อมต่อกับพอร์ตทดสอบภายนอกที่พิมพ์ขวัญชี้จุดให้

“ต้องใช้ลายนิ้วมือด้วย...” นนท์พึมพำเมื่อเห็นหน้าจอสีแดงแจ้งเตือน

“ใช้ถุงมือพลาสติกในถังขยะนั่น!” พิมพ์ขวัญสั่งด้วยน้ำเสียงแบบหัวหน้างาน “เมื่อเย็นกิ๊ฟมันต้องมากินขนมแถวนี้แน่ๆ มันเป็นพวกกินไปทำงานไป ลายนิ้วมือมันต้องติดอยู่ที่ขอบโต๊ะทำงานของมันที่อยู่ถัดไปสามล็อก ไปลอกมา!”

นนท์ทำตามอย่างว่าง่าย เขาเริ่มสนุกไปกับการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าที่ดูเหมือนในหนังจารกรรม ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกเก็บไว้ในลิ้นชักลึกที่สุด ตอนนี้เขามีเพียงเป้าหมายเดียวคือการเข้าถึง "ไฟล์ความลับ" ที่พิมพ์ขวัญมั่นใจว่ามันคือมูลเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้

เมื่อประตูเซิร์ฟเวอร์เปิดออก ความเย็นระดับติดลบและเสียงหึ่ง ๆ ของพัดลมระบายอากาศก็พุ่งเข้าใส่คนทั้งคู่ นนท์รีบเสียบไดรฟ์กู้ข้อมูลลงในเครื่องแม่ข่าย ขณะที่พิมพ์ขวัญลอยตัวอยู่ข้างหน้าจอ เธอชี้ไปที่บรรทัดคำสั่ง (Command Line) ที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว