ตอนที่ 2: ความลับใต้ทางยกระดับ - 2

“แสดงว่าที่ฉันตาย... เอ้ย ที่ฉันเจ็บขนาดนี้ เพราะมีคนอยากให้ฉันหายไปจริง ๆ ใช่ไหม?” พิมพ์ขวัญถาม เสียงของเธอไม่ได้โกรธแค้น แต่มันเต็มไปด้วยความสับสน “ฉันเป็นแค่ครีเอทีฟนะนนท์ ฉันจะไปรู้อะไรที่มันอันตรายขนาดนั้นได้ยังไง?”

ก่อนที่นนท์จะได้คำตอบ เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ก็ดังแว่วมาจากไกล ๆ แสงไฟหน้ารถสาดผ่านช่องว่างของรั้วสังกะสีเข้ามา นนท์รีบดับไฟฉายและดึงพิมพ์ขวัญให้หลบเข้าไปหลังตอหม้อใหญ่

“มีคนมา” นนท์กระซิบ เขาแนบแผ่นหลังกับพื้นปูนเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวเป็นกลองรบ

ชายฉกรรจ์สองคนในชุดหนังสีดำสนิทก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์ พวกเขาไม่ได้ถอดหมวกกันน็อกออก แสงไฟจากมือถือของพวกเขาสาดส่องไปทั่วบริเวณที่เกิดเหตุ ราวกับกำลังตามหา ‘บางอย่าง’ ที่พวกเขาทิ้งไว้

“มึงแน่ใจนะว่าของตกอยู่แถวนี้?” เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากหมวกกันน็อก

“เออ นายบอกว่าสัญญาณ GPS ของเครื่อง Jammer มันดับอยู่แถวนี้ ถ้าตำรวจเจอเราซวยแน่ ไอ้เด็กนั่นมันอึดกว่าที่คิด ป่านนี้ยังไม่ตายอีก”

พิมพ์ขวัญที่ยืนอยู่ข้างนนท์ถึงกับตัวสั่น ร่างวิญญาณของเธอกะพริบถี่ ๆ ตามอารมณ์ที่พุ่งสูง “พวกมัน... พวกมันคือคนที่ทำฉัน!” เธอกำลังจะพุ่งตัวออกไปตามสัญชาตญาณ แต่ถูกเสียงของนนท์ดึงไว้

“อย่า!” นนท์พึมพำแทบไม่มีเสียง “คุณทำอะไรพวกมันไม่ได้ในตอนนี้ และถ้าพวกมันเห็นผม... ผมตายแน่ อยู่เฉยๆ พิมพ์!”

นนท์ตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโหมดถ่ายวิดีโอโดยปิดไฟแฟลชและปิดเสียง เขาค่อยๆ ยื่นมือผ่านช่องว่างข้างตอหม้อเพื่อบันทึกภาพชายสองคนนั้นไว้ ในใจเขาเต็มไปด้วยความกลัว แต่ความเป็นนักข่าวบอกเขาว่านี่คือ ‘หลักฐาน’ เดียวที่จะช่วยชีวิตพิมพ์ขวัญและตัวเขาเองได้

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ตอหม้อที่พวกเขาทั้งคู่ซ่อนอยู่ ระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงสองเมตร กลิ่นบุหรี่ราคาถูกลอยมาแตะจมูกนนท์ เขาแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ พิมพ์ขวัญเองก็จ้องมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของเหยื่อที่หวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง ‘บันทึก’ ทุกรายละเอียดเพื่อรอวันเอาคืน

“หาไม่เจอว่ะ สงสัยรถเก็บขยะเอาไปแล้วมั้ง ไปเหอะ ก่อนที่สายตรวจจะมา”

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปในความมืด นนท์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง เหงื่อเย็น ๆ ไหลท่วมใบหน้า เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าด้วยมือที่ยังสั่นไม่หาย

“คุณเห็นหน้าพวกมันไหม?” พิมพ์ขวัญถามหลังจากเงียบไปนาน

“ไม่เห็น... พวกมันใส่หมวกกันน็อกตลอด” นนท์ตอบพลางลุกขึ้นปัดฝุ่น “แต่ผมได้คลิปเสียงและรูปพรรณสัณฐานบางส่วนแล้ว พิมพ์... เรื่องนี้มันใหญ่กว่าที่เราคิด คุณไม่ได้แค่ดวงซวย แต่นี่มันคือขบวนการ”

เขามองดูพิมพ์ขวัญที่บัดนี้ดูนิ่งสงบผิดปกติ เธอเดินกลับไปที่รอยเลือดบนตอหม้อแล้วเอามือทาบลงไป แม้มือจะทะลุผ่านปูนไปแต่เธอก็ยังคงค้างไว้อย่างนั้น “นนท์... ตอนที่ฉันอยู่โรงพยาบาล ฉันเอาแต่ห่วงงาน ห่วงว่าคนจะลืมฉัน แต่พอเห็นพวกมันเมื่อกี้ ฉันกลับรู้สึกว่า... ฉันอยากมีชีวิตอยู่เพื่อลากพวกมันเข้าคุกมากกว่า”

การเปลี่ยนแปลงในแววตาของเธอทำให้นนท์รู้สึกทึ่ง พิมพ์ขวัญคนเดิมที่เอาแต่โวยวายเรื่องเดดไลน์ดูเหมือนจะหายไป เหลือเพียงหญิงสาวที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความจริงที่โหดร้าย

“ผมจะช่วยคุณ” นนท์พูดออกมาโดยไม่ต้องคิด “ไม่ใช่แค่ส่งอีเมล แต่ผมจะตามหาว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

“ทำไม? คุณต้องเสี่ยงตายเลยนะ”

นนท์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “เพราะผมเองก็เคยเกือบตายใต้ทางยกระดับแบบนี้เหมือนกัน... และตอนนั้นไม่มีใครเชื่อผมว่ามันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ ผมปล่อยให้คุณเผชิญเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้”

เขาเดินไปที่รั้วสังกะสีและช่วยพยุงอากาศ (ซึ่งเป็นการแสดงออกทางใจมากกว่ากาย) เพื่อให้พิมพ์ขวัญรู้สึกว่าเธอไม่ได้เดินอยู่เพียงลำพัง

ระหว่างทางกลับรถ ความเงียบในรถเอสยูวีไม่ได้อึดอัดเหมือนช่วงขามา นนท์เปิดเพลงคลาสสิกเบา ๆ เพื่อปรับมูดอารมณ์ ขณะที่พิมพ์ขวัญนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูแสงไฟจากตึกรามบ้านช่องที่วิ่งผ่านไป

“เรากลับโรงพยาบาลกันเถอะ” นนท์พูดขึ้น “คืนนี้คุณต้องพัก ร่างกายของคุณที่ห้อง ICU ยังต้องการพลังงานนะ”

“นนท์...” พิมพ์ขวัญหันมามองเขา “ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่อยากกลับไปที่นั่นล่ะ?”

นนท์ชะงักฝีเท้าที่กำลังเหยียบเบรก “หมายความว่าไง? รัศมีของคุณจำกัดอยู่ที่นั่นนะ ถ้าคุณห่างออกไปนาน ๆ วิญญาณคุณจะอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ”

“ฉันรู้... แต่ฉันรู้สึกว่าในโรงพยาบาลมันมีบางอย่างที่ขัดขวางไม่ให้ฉันจำเรื่องสำคัญได้” พิมพ์ขวัญพยายามอธิบายความรู้สึกที่อธิบายยาก “เหมือนกับว่ากลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องช่วยหายใจมันคอยกลบเสียงในหัวของฉัน นนท์... พาฉันไปที่ห้องทำงานของคุณได้ไหม? หรือที่ไหนก็ได้ที่มีหลักฐานเกี่ยวกับงานชิ้นสุดท้ายของฉัน”

นนท์มองหน้าปัดนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาตีสองครึ่ง เขาต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ การพาเธอออกห่างจากโรงพยาบาลคือการเสี่ยงชีวิตของเธออย่างแท้จริง แต่การกลับไปโดยไม่มีข้อมูลอะไรใหม่เลย ก็เท่ากับรอให้พวกนั้นกลับมาปิดงานให้จบในโรงพยาบาล

“รัศมีของผมกับคุณ... มันอาจจะยืดหยุ่นได้ถ้าเราเชื่อมต่อกันผ่าน ‘ความจริง’” นนท์พึมพำพลางทุบพวงมาลัยเบา ๆ “โอเค พิมพ์... ผมจะพาคุณไปที่ออฟฟิศลับของผม แต่ถ้าคุณเริ่มโปร่งแสงหรือดูท่าไม่ดี ผมจะแบกคุณกลับโรงพยาบาลทันที เข้าใจไหม?”

พิมพ์ขวัญพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

รถเอสยูวีเลี้ยวออกจากเส้นทางมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาล และมุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยความลับที่ยังรอการเปิดโปง ผลลัพธ์ของการตัดสินใจครั้งนี้เปลี่ยนทิศทางของเรื่องจากนิยายวิญญาณรักโรแมนติก กลายเป็นการเดิมพันด้วยชีวิตและความจริงที่อาจจะสั่นสะเทือนวงการสื่อและก่อสร้างที่พิมพ์ขวัญเคยเป็นส่วนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว