ตอนที่ 14

ในที่สุดชาร์ลีก็ทำอย่างที่เขาประกาศใส่หน้าของหล่อนเอาไว้ภายในห้องสมุดจริงๆ

เขาเลือกหล่อนเป็นเจ้าสาวของเขา...

เจ้าสาวหุ่นเชิด...

หล่อนนั่งหน้าเศร้า รู้สึกพะอืดพะอมจนแทบจะอาเจียน ภาพลับๆ ของชาร์ลีกับไลลายังคงติดอยู่ในความทรงจำ

หล่อนจะยอมตกนรกหมกไหม้ด้วยการยอมเป็นเมียบังหน้าให้กับหญิงชายคู่นี้หรือ

หล่อนไม่อยากทำเลย... ถึงแม้ว่าลึกๆ แล้วจะแอบชอบชาร์ลี เฮนเดอร์สันอยู่ก็ตาม

“เห็นไหมอาบอกแล้วว่าเธอจะต้องถูกเลือก”

เกสรากระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ ซึ่งมีเชอร์รี่กับกะทิผสมโรงหัวเราะคิกคักกันไปด้วย ตรงกันข้ามกับหล่อนที่กำลังทรมานเหลือเกิน

หล่อนจะรับมือยังไงกับสิ่งที่กำลังจะเผชิญหน้าในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้

“อาเกสคะ คือนาง...”

“มีอะไรเหรอหลานรัก” เกสราพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับหล่อนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“นาง...” หล่อนอึกอัก แต่ก็จำต้องบอกออกไป “นางไม่อยากแต่งงานกับคุณชาร์ลีค่ะ นาง...”

คนที่นั่งยิ้มหน้าบานอยู่ หน้าตูมทันควัน และก็ตวาดลั่นอย่างไม่พอใจ

“อย่ามาโง่หน่อยเลยช้องนาง เธอควรจะดีใจสิถึงจะถูกที่เราจะได้ดองเป็นทองแผ่นเดียวกันกับมหาเศรษฐีระดับโลกอย่างตระกูลเฮนเดอร์สันน่ะ”

“แต่ว่าเขากับ...”

“ไม่ต้องมาเรื่องมาก ท่องเอาไว้ว่าเธอโชคดีมาก มีผู้หญิงอีกตั้งเก้าคนที่ต้องผิดหวังกลับบ้านไป ดังนั้นอย่าแม้แต่จะคิดปฏิเสธ เข้าใจไหม”

ช้องหน้าน้ำตาซึมคลอสองหน่วยตา รู้สึกอึดอัดทรมานจนแน่นอกเหลือเกิน

“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย อีกครึ่งชั่วโมงคนของคุณแคทเธอรีนก็จะมารับเราเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น” เกสราตาเยิ้มอย่างมีความสุข ในหัวกำลังคำนวณเม็ดเงินที่ต้องการซ้ำไปซ้ำมา “แล้วเวลาที่ฉันเรียกเงินไป เธอห้ามขัดเด็ดขาด เข้าใจไหม”

ทำไมพอได้ยินคำพูดของเกสราแล้ว หล่อนรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองกำลังขายตัวแลกเงินไม่มีผิด

ความอัปยศอดสู ความหวาดกลัวหวั่นเกรงมากมายกำลังโจมตีหัวใจของหล่อนจนสั่นเทา

หล่อนจะรับมือกับเหตุการณ์ข้างหน้าได้ไหม และจะยอมทำเป็นนิ่งเฉยให้ชาร์ลีผู้ซึ่งกำลังจะเป็นสามีในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พลอดรักกับน้องสาวบุญธรรมอย่างไลลาได้นานแค่ไหนกัน

“ยังไม่รับปากฉันอีก หรือว่าเธอไม่เป็นห่วงพ่อของเธอแล้ว ช้องนาง”

เมื่อเกสราหยิบยกเอาบิดาขึ้นมาเป็นตัวประกัน ทำให้ความลังเลของหล่อนจางหายไปทันที

“ค่ะ นางรับปากค่ะ”

“ดีมาก”

เกสรายิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปพูดกับเชอร์รี่และกะทิ ถึงเรื่องจำนวนเงินที่ควรจะเรียกจากครอบครัวเฮนเดอร์สัน

หล่อนพยายามซ่อนน้ำตาแห่งความอดสูเอาไว้ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะทำไม่ได้นาน จึงต้องขอปลีกตัวออกไป

“นางขอ... ออกไปเดินเล่นก่อนนะคะ”

เกสราปรายตามองหล่อนเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยอนุญาตออกมา

“ตามใจ แต่อย่าไปไหนไกลล่ะ”

“ค่ะ อาเกส”

หล่อนเดินออกมาจากห้องพัก สมองล่องลอยไปถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ ในห้องสมุดอีกครั้ง

“หุ่นเชิด...”

และก็อดไม่ได้ที่จะตอกย้ำสถานะของตนเองออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

หลังมือเล็กยกขึ้นป้ายน้ำตาจากแก้มนวลออก และกำลังจะเลี้ยวออกไปนอกบริเวณของโรงแรมที่พัก แต่มือใหญ่ร้อนผ่าวของผู้ชายคนหนึ่งก็คว้าข้อมือเล็กเอาไว้เสียก่อน

หล่อนเสียหลักเล็กน้อย เซถลาไปตามแรงกระชากนั้น ร่างอรชรปะทะเข้ากับเรือนกายกำยำที่ทั้งแข็งแกร่งและสูงตระหง่าน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อพบว่าเป็นชาร์ลี เฮนเดอร์สัน ผู้ชายคนที่กำลังทำให้สมองของหล่อนอลหม่าน

“คุณชาร์ลี...?”

หล่อนอดแปลกใจไม่ได้ว่าเขามาได้ยังไง

“ปล่อย... ฉันได้แล้วค่ะ”

เขาเหยียดยิ้มบางๆ สีหน้าเย็นชาเหมือนกับเมื่อคืนนี้ไม่มีผิด “อย่าทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวนักเลย เธอก็รู้นี่ว่าเราสองคนกำลังจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้ ซึ่งฉันมั่นใจว่าท่านแม่จะต้องเร่งวันเร่งคืนให้เกิดขึ้นโดยเร็วที่สุดเท่าที่ท่านจะทำได้”

น้ำเสียงห้าวของเขาทั้งกระด้างทั้งไม่เป็นมิตร จนหล่อนสะท้อนในอก

“นั่นก็คงเป็นเพราะท่านรู้อะไรที่พวกคุณซ่อนเอาไว้มั้งคะ”

หล่อนแค่สันนิษฐานส่งเดช แต่นั่นกลับทำให้ข้อมือถูกนิ้วยาวกดแรงขึ้นจนเจ็บปวดราวกับกระดูกกำลังแตกร้าว

“อ๊ะ... ฉันเจ็บนะ”

“จำเอาไว้ว่าหน้าที่ของเธอต่อจากนี้ไปก็คือเชื่อฟังคำสั่งของฉันทุกอย่าง”

“ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วยคะ”

หล่อนช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาสีอำพันไร้ความรู้สึก และก็รู้สึกไม่ชอบใจนักที่เขาเอาแต่ออกคำสั่งอย่างเดียวแบบนี้

“เพราะชีวิตของเธอกำลังจะตกอยู่ในอุ้งมือของฉันยังไงล่ะ ทำตามที่ฉันบอก แล้วชีวิตของเธอจะมีแต่ความสุขสบาย”

หล่อนเมินหน้าหนี ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ แต่ผู้ชายตัวสูงที่เนื้อตัวมีกลิ่นหอมกรุ่นสะอาดสะอ้านก็ยังหูดีได้ยินเข้า

“ใครกันแน่ที่จะสุขสบายกับการแต่งงานนี้”

“เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดจาไม่สุภาพกับฉัน”

“ค่า...”

หล่อนลากเสียงยาว และพยายามบิดข้อมือของตัวเองออกจากพันธนาการเถื่อนอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้สำเร็จ แต่คงเป็นเพราะเขายอมปล่อยเองนั่นแหละ

หล่อนรีบถอยออกห่าง มองคนตัวโตในชุดลำลองสีเทาเรียบหรูอย่างไม่พอใจ แต่ให้ตายเถอะ ความหล่อความสมบูรณ์แบบของเขา มันสามารถทำให้ความขุ่นเคืองในอกของหล่อนจางหายไปเกินครึ่งเลยทีเดียว

ทำไมชาร์ลี เฮนเดอร์สัน ถึงได้หล่อ ถึงได้ดูสมบูรณ์แบบไปทุกกระเบียดนิ้วเช่นนี้นะ

หล่อนมองเขาอย่างตื่นตาตื่นใจ ก่อนจะหน้าเศร้าลง เมื่อสมองร้องเตือนว่า ความหล่อของเขาไม่ได้มีไว้ให้กับหล่อน แต่มีไว้ให้กับน้องสาวบุญธรรมอย่างไลลาเท่านั้น

มีสติ...

ตั้งสติเอาไว้ช้องนาง...

“ฉันขอตัวค่ะ”

“เธอยังไปไหนไม่ได้ เพราะที่ฉันแอบมาหาเธอที่นี่ ก็เพื่อจะมาบอกว่าหน้าที่ของเธอคือเออออตามคำพูดของฉันทุกอย่าง เวลาที่อยู่ต่อหน้าท่านพ่อกับท่านแม่ของฉัน”

“แต่ฉันไม่ใช่นักแสดงนะคะที่จะได้แสดงไปตามบทบาทที่คุณต้องการได้”

ดวงตาสีอำพันดุดันจ้องมองมา ก่อนที่ริมฝีปากหยักสวยของเขาจะขยับเปล่งคำพูด

“แต่เธอต้องทำให้ได้”

“คุณเผด็จการจังเลยนะคะ”

เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรออกมาอีก นอกจากหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นรถสปอร์ตคันงาม และขับมันออกไปในที่สุด

หล่อนยืนนิ่ง สมองมึนงง พยายามคิดว่าตนเองฝันไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความฝันที่กลายเป็นจริง

ความฝันที่หล่อนไม่รู้ว่าจะให้คำนิยามมันว่า ‘ฝันดี’ หรือว่า ‘ฝันร้าย’