ตอนที่ 12

ในที่สุดเวลาสำคัญก็เดินทางมาถึง ช้องนางมองภาพของตนเองที่สะท้อนออกมาจากกระจกเงาด้วยความประหลาดใจไม่น้อย เพราะไม่คิดว่าผู้หญิงหน้าตาหวานหยดย้อยในกระจกจะเป็นตนเอง หล่อนต้องหลับตาแล้วลืมขึ้นหลายครั้งเลย กว่าจะเชื่อว่าผู้หญิงในกระจกเงาคือตนเอง

“สวยหวานมากหลานสาวของฉัน” เกสรายืนอยู่ด้านข้างตัวของหล่อนเอ่ยชมเชยอย่างจริงใจ “ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะสวยได้มากขนาดนี้”

“เอ่อ... พี่เชอร์รี่กับพี่กะทิเก่งน่ะค่ะอาเกส ก็เลยแปลงโฉมเด็กกะโปโลอย่างนางให้สวยขึ้นมาได้” ช้องนางพูดถ่อมตนออกมา

“ไม่ใช่เลยค่ะคุณน้องช้องนาง” เชอร์รี่แย้งคัดค้านเสียงสูงปี๊ดจนแสบแก้วหู “เพราะต่อให้พี่กับนังกะทิจะมีฝีมือเทพแค่ไหน แต่ถ้าหนังหน้าคุณน้องไม่ดี ทำยังไงก็ไม่สวยหรอกค่ะ”

“จริงอย่างที่นังเชอร์รี่มันพูดนั่นแหละค่ะ คุณน้องช้องนางสวยมาก โครงหน้าก็สวย ผิวพรรณก็ดี หุ่นก็แบบ... พี่นี้ไม่อยากจะพูดเลยค่ะ แบบหุ่นน่าเอามากๆ นี่ถ้าถูกเลือกไปนะคะ คุณชาร์ลีอะไรนั่นจะต้องทั้งรักทั้งหลงจนโง่หัวไม่ขึ้นเลยล่ะค่ะ”

หล่อนทำได้แค่หน้าแดงๆ และก็นิ่งเงียบเท่านั้น เพราะรู้ดีว่าตนเองไม่ใช่สเปคของผู้ชายคนนั้น

“ขอบคุณพี่เชอร์รี่กับพี่กะทิมากนะคะที่ทำให้นางสวยแบบนี้ แล้วก็ขอบคุณอาเกสด้วยค่ะ”

“ไม่ต้องมาขอบอกขอบใจอะไรหรอก ทำให้เต็มที่ก็พอ มานี่สิ... ลองหมุนตัวให้ดูหน่อย” เกสราดึงหล่อนออกห่างจากบานกระจกเงา และสั่งให้หมุนตัว

“ค่ะ”

หล่อนตอบรับสั้นๆ และทำตามคำสั่งของเกสรา ด้วยการหมุนตัวเป็นวงกลมสองสามรอบ

“คุณน้องขาเรียวมากเลยนะคะ สวยเชียว” เชอร์รี่เอ่ยชมอีกครั้ง หล่อนทำได้แค่กล่าวขอบคุณ

“พร้อมหรือยัง ช้องนาง”

หล่อนช้อนตาขึ้นสบประสานกับคุณอาของตนเอง ก่อนจะผงกศีรษะตอบรับ

“พร้อมแล้วค่ะอาเกส”

“งั้นเราไปกันได้แล้ว”

เกสราดึงมือเย็นเฉียบของหล่อนไปกุมเอาไว้ ก่อนจะรั้งให้หล่อนออกจากห้องพัก และมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หรูซึ่งเป็นสถานที่จัดงานในค่ำคืนนี้

ไม่นานก็เดินทางมาถึง บรรยากาศตรงหน้าเรียบหรูและสวยงามเหลือเกิน

หล่อนย่ำเท้าเดินตามพรมหนาสีชมพูหวานลึกเข้าไปในบริเวณสระว่ายน้ำที่ใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง สาวสวยสี่ห้าคนซึ่งก็คือหนึ่งในสิบสาวงามที่ผ่านการคัดเลือกกำลังยืนคุยกันอยู่ และทุกคนก็หันมามองทันทีเมื่อหล่อนปรากฏตัวขึ้น หล่อนคลี่ปากอวบอิ่มยิ้มทักทาย และก็ได้รอยยิ้มแบบเดียวกันตอบกลับมา

“อย่าตื่นเต้นเกินไปนะช้องนาง ทำตัวตามสบาย เพราะอาคิดว่าคุณชาร์ลีน่าจะอยู่แถวๆ นี้ และกำลังมองหาผู้หญิงที่เขาถูกใจอยู่”

“ค่ะ อาเกส”

“ดีมาก งั้นเดี๋ยวอาไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เธอก็เดินๆ อยู่แถวนี้แหละ เดินอวดความสวยไปเรื่อยๆ”

“ค่ะ”

เกสราเดินหายเข้าไปในกลุ่มผู้คนแล้ว ในขณะที่หล่อนเดินไปยังบาร์ที่มีเครื่องดื่มวางเรียงกันอยู่

“ขอดื่มน้ำได้ไหมคะ” หล่อนเอ่ยถาม

“เชิญหยิบได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

หล่อนเลือกที่จะหยิบแก้วสวยสีใสที่ภายในบรรจุน้ำสีแดงอ่อนขึ้นมาจิบ และก็อดที่จะทำหน้าตื่นเต้นไม่ได้

“อร่อยดีจัง”

หล่อนอมยิ้มอย่างพึงพอใจ รีบดื่มจนหมดแก้ว แล้วก็เปลี่ยนไปหยิบน้ำสีแบบเดิม แต่เป็นแก้วใหม่ติดมือเดินออกมา

สองเท้าพาเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนผ่านสระว่ายน้ำกว้างเข้ามายังตึกที่ตกแต่งด้วยไฟหรูหรา

ความสวยงามของบรรยากาศที่เห็น ทำให้หล่อนเพลิดเพลินกับมันจนเดินหลงเข้ามาไกล ซึ่งพอรู้สึกตัวก็หาทางกลับออกไปทางเดิมไม่ได้

“นี่เราหลงมาที่ไหนเนี่ย...?”

หล่อนหันรีหันขวาง มองหาทางออก แต่ความกว้างขวาง และการตกแต่งที่คล้ายคลึงกันทำให้หล่อนเดินหน้าไปไม่ถูก จะเลี้ยวขวา หรือเลี้ยวซ้าย หรือว่าเดินตรงไปดีนะ

หล่อนถามตัวเองอยู่หลายครั้ง ก่อนจะตัดสินใจว่าควรจะเดินไปทางซ้ายแทน และตลอดทางที่ก้าวเดินไปก็ภาวนาให้เจอทางออกไปสู่งานเลี้ยงทุกเสี้ยววินาที

แสงไฟสีเหลืองนวลที่ติดเอาไว้ตามทางเดิน ทำให้หล่อนเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ เท้าเล็กชะงัก และมองผ่านกระจกเงาเข้าไป ก็พบว่าเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ และมีหนังสือมากมายเลยทีเดียว

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหล่อนจึงก้าวเข้าไปข้างในเงียบๆ ก่อนจะควานหาสวิตช์ไฟจนเจอ และกดมันจนห้องสมุดกว้างสว่างไสวทันตา

“โอ้โห หนังสือเยอะเลย”

หล่อนรีบถลาเข้าไปในชั้นหนังสือ มองด้วยความละลานตา และความตื่นเต้น แต่แล้วหางตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่หลบซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ หล่อนใจคอไม่ดี และบอกตัวเองให้รีบออกไปซะ แต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ก้าวเข้าไปหา

ดวงตากลมโตเบิกกว้างแทบช็อก เมื่อเห็นสิ่งที่แอบอยู่หลังชั้นหนังสือ

“...?!!!”

หล่อนพูดไม่ออก หาเสียงของตัวเองไม่เจอ ช็อกจนตาค้าง ลูกกะตาดำแทบถลนออกมานอกเบ้าตา

ชาร์ลี เฮนเดอร์สันกับไลลา ผู้หญิงที่แคทเธอรีนแนะนำว่าเป็นลูกสาวบุญธรรม กำลังยืนอยู่แนบชิดกันในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย แถมปากของไลลาก็ยังบวมเจ่อ ไม่ต้องให้ใครมาสาธยายหล่อนก็พอจะเข้าใจว่าก่อนหน้านี้ พวกเขาทั้งคู่กำลังทำกิจกรรมอะไรกันอยู่