14

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เจ้าของห้องอดสงสัยไม่ได้ ปกติแล้วหากเขาทำงานอยู่จะไม่ค่อยให้ใครเข้ามารบกวน ดังนั้นคนที่กล้ารบกวนเขาเวลานี้ก็คงไม่ใช่ใคร นอกจากบุคคลที่กำลังนึกถึงพอดี

“เข้ามาสิเล็ก” เตชินท์มั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องถึงหูน้องชายแล้วอย่างแน่นอน และคนเลือดร้อนอย่างเตวิชคงไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ และเมื่อประตูเปิดออกก็ทำให้รู้ว่า เขาไม่ได้เดาผิดไปแม้แต่นิดเดียว

“เรามีเรื่องต้องคุยกันพี่ใหญ่” เตวิชเดินเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน ในขณะที่ผู้เป็นพี่ชายกลับมีทีท่านิ่งเฉย ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเสียจนน่าหมั่นไส้

“เรื่องมันใหญ่ถึงขั้นนายต้องมารบกวนเวลาทำงานฉันเลยหรือไง” เตชินท์ปิดแฟ้มเอกสารลง พร้อมกับมองหน้าน้องชายในสายเลือดอย่างหาคำตอบ

“พี่คงรู้ว่าผมมาเรื่องอะไร ผมต้องการให้พี่ปฏิเสธงานแต่งของพี่กับขวัญ” เตวิชพูดตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม

“ทำไม เพราะนายกับขวัญรักกันหรือไง” เตชินท์ยังคงพูดด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวเช่นเดิม เพราะคิดอยู่แล้วว่าเตวิชจะต้องมาคุยด้วยเรื่องนี้ และแน่นอนว่าเขาเองก็เตรียมการที่จะรับมือกับน้องชายแล้ว

“พี่ก็รู้นี่ว่าผมคิดไงกับขวัญ ถ้าอย่างนั้น พี่ไปบอกคุณย่าได้ไหมว่าพี่แต่งงานกับขวัญไม่ได้” พูดกับพี่ชายแทบจะอ้อนวอน แต่ท่าทีนิ่งเฉยของพี่ก็ทำให้เขาเองอดแปลกใจไม่ได้เช่นกัน

“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คุณพ่อขอมา และท่านก็เป็นคนเอ่ยปากกับฉันด้วยตัวเอง” เตชินท์พูดออกไปตามตรง แม้ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจใคร แต่ในเมื่อมันเป็นข้อตกลงที่เคยให้ไว้กับผู้เป็นพ่อ ถึงเวลานี้ เขาก็ต้องทำตามที่เคยรับปากไว้

“หมายความว่าไง พ่อก็ตายไปนานแล้ว พี่จะเอาเรื่องนี้มาผูกมัดขวัญไม่ได้” เตวิชพูดด้วยความโมโห เขาเคารพไตรภพมาตลอด แต่กับเรื่องนี้ ชายหนุ่มไม่เห็นด้วย

“เล็ก! พูดถึงพ่อให้มันดีๆ หน่อย นายลืมไปแล้วเหรอว่าคนที่ช่วยชีวิตขวัญขึ้นมาก็คือพ่อ และพ่อก็ต้องการให้ฉันรับหน้าที่ดูแลขวัญต่อจากท่าน นายก็แค่ทำตามสิ่งที่พ่อต้องการแค่นั้น” เตชินท์พูดด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

“พูดอย่างกับขวัญเป็นของเล่น จะยกให้ใครก็ได้ ตอนนี้ ขวัญโตแล้ว ควรจะมีสิทธิ์ได้เลือกชีวิตด้วยตัวเอง รวมถึงเรื่องนี้ด้วย ขวัญควรจะได้แต่งงานกับคนที่ขวัญรัก” เตวิชไม่ยอมแพ้ เขายังคงมั่นใจว่าชีวิตที่ดีคือชีวิตที่คนเราควรได้เลือกด้วยตนเอง

“แล้วขวัญได้บอกนายหรือเปล่าว่าเธอยอมตกลงที่จะแต่งงานกับฉัน เพราะเธออยากตอบแทนบุญคุณ”

เตชินท์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบจนเตวิชพูดไม่ออก เพราะท้ายที่สุดแล้วไอวารินเองก็ยอมรับข้อเสนอแต่โดยดี

“ขวัญอาจจะยอมเพราะไม่มีทางเลือก ขวัญเคยมีปัญหาอะไรที่ไหน แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วขวัญเสียใจ และที่แน่ๆ คือขวัญไม่ได้อยากแต่งงานกับพี่แม้แต่น้อย” ที่ผ่านมา เตวิชเองก็เป็นคนที่แทบไม่มีสิทธิ์มีเสียงหรือขัดใจใครในบ้านหลังนี้มาก่อน แต่กับเรื่องนี้ เขาเองก็ยอมไม่ได้เช่นกัน

“แล้วยังไง จะไปขัดคำสั่งคุณย่าอย่างนั้นเหรอ นายก็รู้ว่าคุณย่าท่านเป็นยังไง ฉันไม่ต้องการให้มีเรื่องไปกระทบกระทั่งคุณย่า” ผู้เป็นพี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทุกคนในบ้านรู้ดีว่าคุณหญิงโสภิตามีโรคหัวใจเป็นโรคประจำตัว จึงรู้ดีว่าไม่ควรนำเรื่องเครียดไปทำให้ท่านกระทบกระเทือนจิตใจท่าน

“แต่ผมรักขวัญ รักมาตลอด…” เตวิชพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“รักได้ก็เลิกรักได้ ถ้านายกับขวัญยังไม่เกินเลยกันถึงขั้นนั้น…”

เตชินท์พูดด้วยสายตาจับจ้อง เขาไม่รู้ว่าระหว่างเตวิชกับไอวารินไปถึงขั้นไหนแล้ว เพราะทั้งคู่ต่างก็ออกไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ แม้จะไม่เคยออกปากว่าชอบกันก็เถอะ

“หยุดดูถูกขวัญได้แล้ว! ผมกับขวัญ เราสองคนไม่เคยมีอะไรเกินเลยต่อกัน แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่พี่จะมาเอาตัวขวัญไปได้ง่ายๆ” มองหน้าผู้เป็นพี่อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา พี่ชายที่เคยใจดี อบอุ่น เวลานี้กลับต่างไปอย่างเป็นคนละคน ดูไม่รับฟังเหตุผลอะไรนอกเสียจากคิดแต่ว่าจะทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่ โดยที่ไม่สนใจว่าน้องชายอย่างเขาจะทรมานแค่ไหน

“ไม่เคยก็ดี งั้นก็จะยิ่งตัดใจได้ง่ายขึ้น อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย” แล้วหันมาเปิดแฟ้มเอกสารอีกครั้ง ราวกับว่าเตวิชเป็นธาตุอากาศที่เขาไม่ได้สนใจอีกต่อไป

“ที่พูดง่ายๆ แบบนี้คงเพราะพี่ไม่เคยมีความรักสินะ หรือที่ทำอยู่ก็เพราะแค่อยากเอาชนะผมหรือเอาชนะขวัญเท่านั้น ทำไปทำไม ในเมื่อก็รู้ว่าจะทำให้คนอื่นต้องทรมาน”