Novels by นศามณี บุษบาบัณ

เจ้าของร่างใหญ่โต ล่ำสันบอกเสียงเข้ม ดวงตากร้าวมองจ้องพ่อเลี้ยงแห่งไร่แสนรักเขม็ง เพราะเริ่มจะอดทนไม่ไหวเมื่อชายหนุ่มรุ่นน้องชักจะล้ำเส้นมากไปทุกที เขาอดทนให้แสนชัยยุแยงให้ศศิกาญจน์ไขว้เขวไปอีกทางมานานแล้ว ต้องนับหนึ่งถึงสิบ ไปจนหลักร้อยเพื่อระงับตัวเองไม่ให้เดินไปตั๊นหน้าอีกฝ่ายสักหมัด แม้ไม่นิยมใช้ความรุนแรงเพราะดูจะสร้างปัญหาเพิ่มมากกว่าจะยุติมัน แต่ถ้าจำเป็น คนอย่างเขาก็ไม่ยอมให้ใครมาหยามได้เหมือนกัน พร้อมบวกเสมอเมื่อเส้นความอดทนขาดผึง และนิยามของคำว่าปัญญาชน ไม่มีในพจนานุกรมของอีกฝ่ายจอมทัพจับมือของแสนชัยให้พ้นจากแขนเรียวของศศิกาญจน์ แล้วสะบัดออกไปอย่างแรง ไม่สนใจท่าทีไม่พอใจของอีกฝ่ายที่จ้องมองกลับมาเขม็ง“ผมอดทนมาพอสมควรแล้วนะครับคุณแสนชัย ถ้าขืนยังไม่เลิกยุ่งกับเมียผม เราได้มีเรื่องกันจริงๆ แน่”“ผมจะไม่เลิกยุ่งกับน้องซอ ผมเชื่อว่าคุณบังคับเธอ” แสนชัยตะโกนใส่หน้าจอมทัพ แล้วหันไปมองศศิกาญจน์ “ผมรู้เรื่องหมดแล้ว ว่าน้องซอไม่เคยคบหาดูใจกับใครมาก่อน รวมถึงคุณจอมทัพด้วย แต่คุณจอมทัพอยากล่มงานวิวาห์ระหว่างเขากับลูกสาว ส.ส. มนัส เ

“ว่าไงนะ...”จอมทัพไม่คิดว่าแสนชัยจะกล้าพูดคำนี้ออกมา ส่วนศศิกาญจน์หันมองสองหนุ่มสลับกันไปมา เห็นสีหน้าผู้ชายทั้งสองขณะจ้องตากันอย่างไม่ยอมลงให้อีกฝ่ายแล้ว เธอก็กลืนน้ำลายลงคอ รีบเอ่ยคั่นศึกจ้องตา“พ่อเลี้ยงแสนมีเรื่องส่วนตัวจะคุยอะไรกับซอคะ”“ผมอยากช่วยน้องซอ” แสนชัยจงใจให้จอมทัพได้รู้เรื่องที่ตัวเองจะพูด“ช่วยอะไรไม่ทราบ” จอมทัพกัดฟันกรอดถามออกไป เวลานี้ เขาไม่สนใจเรื่องมารยาทอีกแล้ว จึงมองไปที่แสนชัยราวกับจะฆ่าอีกฝ่าย หากพูดอะไรไม่เข้าหูออกมา“ผมขอคุยกับน้องซอส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับคุณจอมทัพ”“ไม่เกี่ยวได้ยังไง ซอเป็นเมียผม คุณมาขอคุยกับเมียชาวบ้านเป็นการส่วนตัวแบบนี้ ไม่เกรงใจผัวเขาที่นั่งอยู่ทนโท่ทั้งคนเลยรึ คุณกำลังไม่ให้เกียรติผม รู้ไหม”แสนชัยยิ้มเย็น เขารู้ว่าศศิกาญจน์ไม่ได้เป็นภรรยาของจอมทัพจริงๆ เลยกล้าที่จะขอคุยกับหญิงสาวเป็นการส่วนตัว ชายหนุ่มเองเป็นคนมีศีลธรรมเพียงพอ ไม่คิดยุ่งเกี่ยวกับเมียชาวบ้านอยู่แล้ว และกรณีของคนตรงหน้า ทั้งสองไม่ใช่สามีภรรยาจริงๆ

เอี๊ยดจอมทัพจอดรถขับเคลื่อนสี่ล้อที่ใช้ประจำภายในไร่ตรงจุดที่สิงหาบอกพิกัดไว้ ภาพที่เห็นคือทีมงานของยูทูบเบอร์ชื่อดังกำลังเก็บอุปกรณ์ที่ใช้ถ่ายทำบนรถคันสุดท้ายแล้วขับออกไป ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะย้ายกองกันเกือบเสร็จแล้ว เขามาช้าเลยไม่ทันได้เห็นหน้าเจ้าของยูทูบเบอร์ช่องดังที่ไอ้สิงห์มันบอกว่าหล่อจนสาวๆ ที่นี่กรี๊ด แต่เมื่อรู้จักชื่อช่องนี้แล้ว คงแอบไปส่องในโลกโซเชียลได้ไม่ยากแต่เวลานี้ คนที่ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มขัดหูขัดตาจนนึกอยากกระโดดลงจากรถไปถีบหน้า มันคือไอ้คนที่บอกว่าไม่ให้เขาเข้าไปเหยียบที่ไร่ของมัน แต่มันเสือกเอาทั้งตัวมานั่งอยู่ตรงหน้าเมียเขา ภายในคาเฟ่ที่เขาเป็นเจ้าของ บนพื้นที่ของไร่ทับตะวัน“ไอ้แสน...”จอมทัพบดกรามจนเป็นสันนูน พอเห็นดวงหน้าสวยที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พบเจอกำลังคุยอยู่กับแสนชัยก็รู้สึกเหมือนถูกใครเอาลิ่มมาทิ่มแทงใจ มันเป็นหนึ่งในคนที่เขาสงสัยว่าเอามอดเข้ามาปล่อยในไร่ทับตะวัน แล้วยังมาทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วงที่เขาหวงเอาไว้กินเอง แต่ศศิกาญจน์กลับคุยไปยิ้มไปกับมัน ขายาวจึงก้าวเร็วๆ แล้วผลักประตูเข้าไปในคาเฟ่“สวั

นอกจากนี้ ทางสวนผักยังมีการช่วยคิดเมนูอาหารหลากหลายที่ใช้วัตถุดิบจากสวนผัก อาทิ ยำแคนตาลูป สลัดโรล กว่าสามสิบชนิด แล้วเปิดให้ลูกค้าเข้ามาดินเนอร์พร้อมชมพระอาทิตย์ตกดินภายในไร่ทับตะวัน ซึ่งจอมทัพเองก็เคยมีความคิดเช่นนี้ ทว่าการงานที่เคร่งเครียดกับปัญหามากมายในไร่กาแฟซึ่งเป็นรายได้หลักของไร่ ทำให้ไม่มีเวลาได้ลงมือทำเมื่อเห็นถึงความตั้งใจในการทำงานของศศิกาญจน์ จากที่คิดว่าจะพาตัวเองเข้าไปพัวพันใกล้ๆ พอเห็นเธอใช้เวลากลางวันอยู่แต่ในสวนผัก และใช้เวลากลางคืนในการทำงานผ่านโลกออนไลน์ ซึ่งเวลานี้มีนักท่องเที่ยวแห่แหนเข้ามาชมไร่ทับตะวันมากขึ้นทุกวัน ในส่วนของรีสอร์ตถูกจองจนเต็มไปถึงปลายปีหน้า ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่อยากรบกวน แต่ก็แอบสอดส่องอยู่เงียบๆ โดยมีคนของเขารายงานความเคลื่อนไหวของเธอให้ฟังเป็นระยะๆเมื่อมารดาถามว่า ทำไมเขาถึงนอนแยกบ้านกับเมีย จอมทัพก็ให้คำตอบว่าผู้หญิงท้องอ่อนๆ อารมณ์แปรปรวน มักชอบความเป็นส่วนตัว ที่สำคัญ ที่สำคัญเธอแพ้กลิ่นเหงื่อของเขา เพราะเขาต้องทำงานในไร่ตลอดทั้งวัน แม้แม่เลี้ยงดอกปีบจะมีท่าทีสงสัย แต่ท่านเองก็เคยมีประสบการณ์ตั้งครรภ์มาก่อน เวลานี้ ท่า

จอมทัพขับรถไปพลางอมยิ้มกับตัวเอง รู้สึกว่าแค่เห็นศศิกาญจน์เดินวนเวียนอยู่ในบ้านก็มีความสุขอย่างประหลาด ทั้งที่เขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว หากเป็นคู่ขาหรือผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านมาจะนัดพบกันที่โรงแรมในเมืองมากกว่า ยิ่งคนไหนตามติด ทำให้รู้สึกถึงการถูกรบกวน ไม่เป็นส่วนตัว เขาก็จะเลือกตัดความสัมพันธ์อย่างง่ายดาย ผิดกับเวลานี้ที่ชายหนุ่มกลับพาตัวเองเข้าไปผูกมัดกับเธอ โดยที่หญิงสาวไม่ได้ขอร้อง หรือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังคิดทำบางอย่าง คราวนี้ดูซิว่าจะหนีไปไหนพ้นเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ดวงตาคมก็กวาดมองไปที่หน้าจอสี่เหลี่ยม เป็นเบอร์ไม่คุ้นตาที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ เพราะหลังจากเขาทำธุรกรรมกับเจ้าของเบอร์นี้เสร็จแล้วก็ไม่จำเป็นต้องติดต่อด้วยอีก“สวัสดีครับ ผมจอมทัพ”“สวัสค่ะ เอ่อ...เราปรึกษากันแล้ว แต่สิบล้านบาทที่ทางพ่อเลี้ยงเสนอมา มีคนให้มากกว่านี้ พ่อเลี้ยงจะว่าไหมคะ ถ้าทางเราจะเปลี่ยนใจ...”เกมพลิกแค่คืนเดียว อันที่จริง หากเจอเหตุการณ์แบบนี้ จอมทัพคงกดวางสายไม่ต่อความยาวสาวความยืด แต่ครั้งนี้ต่างจากเดิม เขาต

“เธอจะทำยังไง” เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอคิดจะทำอะไร“บ้านฉันทำสวนผักนะคะ ฉันรู้จักธุรกิจนี้ดี ฉันพอมีคอนเน็กชัน เลยคิดว่าช่วยคุณได้ ถ้าคุณอนุญาตให้ฉันทำ”จอมทัพพยักหน้าพลางอมยิ้มเล็กน้อย ปกติมักจะเจอสาวสวยที่เข้ามาขอหลายสิ่งหลายอย่างจากเขา เพราะพวกเธอรู้ว่าเขามีเงินมากพอที่จะมอบสิ่งเหล่านั้น และมันไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งพ่อเลี้ยงหนุ่มแห่งไร่ทับตะวันร่วง แต่เพิ่งเจอผู้หญิงที่เดินเข้ามาขอช่วยงานนี่ละชายหนุ่มผุดยิ้มแล้วมองใบหน้าหวานที่ประดับดวงตากลมโตฉายแววมุ่งมั่นตั้งใจ“ถ้าคุณไม่ชอบงานสบาย รายได้เป็นแสน อยากจะเหนื่อยเพิ่มก็ตามใจ นับจากพรุ่งนี้ ผมจะให้คุณรับตำแหน่งผู้จัดการสวนผัก ดูแลบริหารจัดการสวนผักทั้งหมดในไร่ทับตะวัน แล้วถ้าผลงานเข้าตา ผมจะไม่ใช้คุณฟรี แต่ถ้าคุณสร้างปัญหาให้ผมมากขึ้น หรือว่า...”จอมทัพหรี่ตามองคนเสนอตัวมารับความปวดหัวที่กำลังคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงให้สวนผักไปรอด ถึงการปิดสวนผักจะไม่ได้กระทบกับเขามากนักเพราะยังมีธุรกิจอื่นๆ อีกมากมาย แต่มันจะดีกว่า หากทุกธุรกิจของไร่ยังดำเนินต่อไปได้&ldqu

“ผีอยากมาแอบดูคนพลอดรักกันก็เอาสิ เกรซีกลัวผีเหรอ ผมเคยสอนวิชาไล่ผีให้แล้วไง ผีจะกลัวคนแก้ผ้า ถ้าเกรซีที่รักไม่อยากถูกผีหลอก เดี๋ยวผมช่วยถอดเสื้อผ้าให้คุณเอง”กุลนิดาอับอายจนวางหน้าไม่ถูก “ถอดอีกแล้วเหรอคะ ฉันเพิ่งใส่กลับเข้าไปเมื่อกี้นี้เอง”กุลนิดาถูกเขาผลักให้นอนราบลงบนเตียง จากนั้นความขาวโพลนพร้อมกลิ่นหอมอ่อนของน้ำยาปรับผ้านุ่มก็ลอยลงมาปกคลุมสองร่างเอาไว้ อ้อมกอดของคนที่นอนทับอยู่บนตัวทั้งหอมและมีกลิ่นกายเฉพาะตัวชวนให้พาใบหน้าเข้าไปเคลียคลอกับแผงอกนั้น“กลัวผีใช่ไหม เดี๋ยวผมลงคาถากันผีให้ รับรองว่าเกรซีจะไม่ถูกผีหลอกไปตลอดชีวิต”“บ้า ฉันไม่เชื่อ คุณหลอกฉัน”“ไม่เชื่อ ก็ต้องให้ผมลงคาถาอยู่ดี”ดวงตาสีฟ้าภายใต้ผ้าห่มนวมผืนใหญ่เจิดจรัสเต็มไปด้วยไฟพิศวาสลุกโชน มันพร้อมจะแผดเผาเธอด้วยความรักที่เร่าร้อนเพียงพริบตาเดียว เสื้อผ้าทุกชิ้นที่ห่อหุ้มร่างบางงดงามไร้ที่ติกลับปลิดปลิวออกจากร่าง แต่ละชิ้นถูกไรอันโยนออกมาอย่างไม่ไยดีเสื้อและกระโปรงร่วงหล่นลงไปตามแรงเหวี่ยง ส่วนแพนตี้ตัวน้อยถูกเขาถอดและหล่นไปกองอยู่ข้างเตียง จนกระทั่งเหลือบราเซียร์สีชมพูหวานเป็นปราการด่านสุดท้ายที่ถูกเขาลอกคราบออก

กุลนิดาบอกเขาหมดเปลือก บอกจากก้นบึ้งหัวใจ เธอทั้งคิดถึง โหยหา แต่ก็หมั่นไส้พ่อตัวร้ายจอมเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกันไรอันทนความน่ารักของเมียไม่ไหว มือแกร่งรวบร่างบอบบางของเมียไปนั่งทับบนตัก แล้วกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูขาวผ่อง“เรามาทำลูกกันอีกสักคนดีไหม ผมอยากให้น้ำอิงมีน้องไว้เป็นเพื่อนเล่น”กุลนิดาหน้าแดง ยกมือทุบอกเขาดังปั้กไรอันจับมือเล็กไว้ แล้วขบเม้มใบหูขาวอย่างรักใคร่ “อยากทุบก็ทุบให้เต็มที่ ผมไม่ทุบคืนด้วยหมัดแน่ๆ เพราะผมกลัวเมียเจ็บ แต่ผมจะชกคุณคืนถึงเช้าด้วยอวัยวะที่นุ่มนวลที่สุด”“ไรอัน คนหื่น ฉันรู้นะคุณหมายถึงอะไร”แต่ช้าไปเสียแล้วเมื่อร่างเล็กถูกเขาผลักลงไปบนเตียงเหมือนในคืนนั้น ร่างสูงกระชากผ้าเช็ดตัวสีขาวที่พันไว้รอบเอวอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่นี้ เขานอนแช่น้ำอุ่นอย่างสบายใจ แล้วคิดเล่นๆ ว่าถ้ามีลูกอีกคนจะให้ชื่ออะไรดี เขาคิดออกแล้ว และเวลานี้ ควรต่อแขนให้ ‘น้ำอุ่น’ ออกมาเป็นตัวเป็นตนสักทีไรอันอวดหุ่นกำยำต่อหน้าเมีย กุลนิดารีบหลับตาปี๋ เพราะยังอายอยู่ จังหวะนั้นเองที่ไรอันรีบปอกเปลือกเมียให้เหลือแต่ร่างขาวโพลนทันที“ลูกคนนี้ผมจะตั้งใจทำให้หน้าเหมือนคุณนะ จะได้ไม่น้อยใจผมอ

“รู้อะไรไหม แต่ผมไม่เคยหลอกคุณนะ ว่าผมรักคุณกับลูกที่สุด รักจนหยุดหัวใจไว้ที่คุณ”“ฉันรู้ค่ะ ฉันยอมรับที่ผ่านมา ฉันขี้ขลาดเอง กลัวคุณไปเจอผู้หญิงสวยๆ ก็อยากจะเลี้ยงดูไปเรื่อยๆ แบบที่คุณเคยเลี้ยงดูพี่อินทิราเอาไว้ ตอนนี้ยังแอบส่งเสียกันอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าคุณมีเมียไว้ประเทศละคน ฉันคงทนไม่ได้ เลยเลือกที่จะไม่เปิดโอกาสให้คุณ” กุลนิดาบอกแล้วเบือนหน้าหนี เธอยอมรับผิดส่วนหนึ่งที่ไม่เชื่อใจเขา ไม่เปิดโอกาสให้เขาไรอันเชยคางเมียกลับมา จ้องดวงตาสีนิลคู่วาววับ “ผมกับอินทิราเลิกยุ่งเกี่ยวกันตั้งแต่คืนนั้นที่ผมมีอะไรกับคุณ แล้วผมก็ไม่ได้ไปมีเมียทิ้งไว้ทุกประเทศแบบที่คุณเข้าใจ ข่าวคุณมั่ว ไม่กรองแล้วละ”“หมายความว่ายังไงคะไรอัน” กุลนิดาเบิกตาโตมองเขาอย่างสนใจ“ผมกับอินทิราเจอกันบนสายการบินพาณิชย์ ตอนเครื่องบินลำนั้นที่ระเบิดไปมันงอแง ผมเห็นอินทิราสวยดี เธอส่งสายตาให้ผมก็เลยให้ครูซยื่นข้อเสนอ และไม่ได้ตั้งใจให้มาอยู่ที่นี่หรอก แต่อินทิราบอกผมว่าคอนโดฯ ของเธอยังตกแต่งไม่เสร็จ แต่ที่ผมมาที่นี่หลายครั้งไม่ได้ติดใจอินทิรา แต่ติดใจสาวน้อยที่ดูแลกุหลาบของแม่ผมอย่างดี ผมคิดว่ามาอยู่ที่เมืองไทยมันจะตา

เฮี้ยนกว่าผีก็สามีของเธอนี่เองดวงหน้าขาวซีดแทบจะเป็นสีเดียวกับกระดาษเวลานี้พลันเปลี่ยนเป็นจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคือง เลือดลมกลับมาสูบฉีดแรง ตอนนี้สติเธอกลับมาครบถ้วนพอจะแยกออกว่าร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาแล้วคว้าเธอเข้าไปกอดคือสามีไม่ใช่ผี“ไรอัน! คนบ้า คุณเล่นบ้าอะไร หนังสือพิมพ์ทุกฉบับลงข่าวว่าเครื่องบินระเบิด คุณตายแล้ว” กุลนิดารู้สึกว่าเธอกำลังเป็นคนเสียสติแล้วกระมังถึงได้หัวเราะไปร้องไห้ไปราวกับเป็นผู้ป่วยไบโพลาร์ไรอันส่ายหน้า รอยยิ้มหล่อร้ายบนใบหน้าของเขาประดับค้างอยู่นานไม่ยอมจางหาย ในขณะที่ดวงตาสองข้างยังจ้องหน้าเมียรักอยู่ตลอดเวลา“คุณยังหลอกผมได้เลย คิดว่าผัวเคี้ยวหญ้าหรือไงจ๊ะที่รัก ถึงได้คิดว่าผมจะเชื่อว่าเมียมีฝาแฝด เป็นไงพอผมหลอกคืนบ้าง คุณถึงกับอึ้งไปเลย”กุลนิดาผลักอกเขาออกแต่มันไม่ขยับออก ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยอารมณ์หลากหลายทั้งดีใจ ทั้งโมโห “หลอกแรงเกินไปแล้ว”ไรอันขยับเข้าไปใกล้ร่างเมียรัก ประคองใบหน้างามที่เลอะไปด้วยคราบน้ำตาให้มองตอบเขา “ฟังผมอธิบายก่อนเกรซี อย่าเพิ่งโกรธผมเลย”กุลนิดาส่ายหน้าด้วยความน้อยใจ “คุณหลอกคนทั้งโลกว่าตายแล้ว คุณเป็นคนแบบไหนกัน ทำไมต้องหลอก

กุลนิดาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มอย่างไม่อาย ตอนนี้เธออยู่คนเดียวภายในห้อง เธอไม่ต้องกลัวว่าลูกจะเห็นแล้วตั้งคำถามอีก ดังนั้นเมื่อน้ำตาอยากไหลออกมา เธอก็จะปล่อยให้มันไหลไปจนกว่าจะพอ อย่างน้อย เธอจะได้ใช้มันเป็นหนทางระบายออกได้บ้างใบหน้าสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเลอะกรัง กวาดมองรอบห้องอย่างอาวรณ์ ตอนนี้ เธอยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เธออยากจะคิดว่าข่าวที่ลงเป็นเพียงข่าวโคมลอย เชื่อถือไม่ได้ เขายังปลอดภัยดี เพียงแต่ยังเคลียร์งานไม่เสร็จจึงยังกลับมาไม่ได้...แต่กุลนิดาก็ไม่สามารถหลอกตัวเองได้ เพราะภาพข่าวที่ทุกสื่อนำมาลงเป็นเรื่องจริงจู่ๆ ก็มีลมพัดวูบหนึ่งเข้ามาในห้อง กุลนิดาจึงเดินไปที่ระเบียง ประตูถูกเปิดออกไว้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ชายผ้าม่านสีขาวปลิวคว้าง ภาพนี้เหมือนเมื่อสี่ปีก่อนไม่มีผิด จู่ๆ กุลนิดาก็รู้สึกขนลุกเกรียวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว“เหมือนวันนั้นไม่มีผิด” ปกติกุลนิดาเป็นคนกลัวผีมาก และตอนนี้ความหลอนก็ผุดขึ้นมาอีกหนห้องนี้เคยมีประวัติอะไรหรือเปล่านะ เธอยังจำได้ดีถึงผีจูออนชุดขาวที่เห็นวันนั้น เธอยังไม่เคยคุยกับไรอันถึงเรื่องนั้นเลย เคยตั้งใจว่า

แอชลีย์มองสองแม่ลูกแล้ววางหน้าลำบากพลางลอบถอนหายใจ “เอาละ หลานป้าแอชลีย์มีสายเลือดนักสู้ สุดยอดมาก ป้าแอชลีย์ตะลึงไปเลย แบบนี้ควรมีรางวัลให้หนูใช่ไหม”พอได้ยินคำว่ารางวัล ร่างอวบที่นอนหงายดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างง่ายดาย “รางวัล! เด็กดีควรมีรางวัลค่ะ มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องใช่ไหมคะมามี้”เด็กหญิงยิ้มเผล่รู้สึกหายเหนื่อย “คุณป้าแอชลีย์คนสวย น้ำอิงอยากกินไอศกรีมเป็นรางวัลได้ไหมคะ” แม่คนช่างประจบ และหัวไวกับของฟรีกล่าวแอชลีย์ดึงหลานสาวตัวอวบไปกอด รู้แล้วทำไมน้องชายถึงได้หลงลูกสาวนัก “แน่นอนหลานสาวของป้าได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้”กุลนิดามองหน้าแอชลีย์ เสี้ยวหน้าด้านหนึ่งมีเค้าเหมือนไรอันอยู่มาก ความสนิทอย่างรวดเร็วของสองป้าหลานคงเป็นความผูกพันทางสายเลือด“อย่ารบกวนคุณป้าเลย เดี๋ยวมามี้พาไปเอง”เพียงแต่แอชลีย์หันมายิ้มแล้วพยุงหลานสาวให้ลุกขึ้น “เกรซี ฉันมีเรื่องจะบอก แม่บ้านของลักซูรีคอนโดฯ โทร.มาบอกฉันว่าอยากให้เจ้าของห้องชุดเข้าไปดูแลกุหลาบพวกนั้นที่ริมระเบียงด้วย เพราะพวกมันใกล้จะตายหมดแล้ว ไรอันจ้างให้แม่บ้านมาทำความสะอาดทุกอาทิตย์ แต่พวกเขาไม่มีสิทธิ์ย้ายต้นกุหลาบเหล่านั้นออกไปไหน ตอนนี้ห้อง

คุณหมอหนุ่มพูดอย่างไม่ใส่ใจอีกตามเคย จะว่าเขาใจร้ายก็ได้ แต่สิ่งที่ศศิทำ หรือแม้แต่การเอาเรื่องเขมมิกาไปประจานแบบนี้ แค่เขายังให้พ่อของเจ้าหล่อนเป็นหุ้นส่วนของโรงพยาบาลอยู่ก็ถือว่าใจดีมากแล้ว“ค่ะ งั้นก็เอาที่พี่ธามเห็นว่าสมควรละกัน” เขมมิกาไม่อยากเซ้าซี้คนรักต่อ ในเมื่ออีกฝ่ายคิดแบบนั้น เธอก็เคารพการตัดสินใจของเขา“พี่แค่หลีกเลี่ยงการปะทะ พี่ไม่อยากให้ศิมาพูดอะไรไม่ดีใส่เค้กอีก แค่นี้ก็มากพอแล้ว นี่พี่ต้องอดทนมากนะที่รู้ว่าศิประจานเค้กแบบนี้” ธามไทมองหน้าเขมมิกาด้วยสายตาจริงจัง“เค้กไม่ได้คิดมากค่ะ ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องก็นานมากแล้ว เรามาดูชื่อคนอื่นต่อเถอะนะคะ” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเห็นว่าคุณหมอหนุ่มเริ่มอารมณ์เสียเรื่องศศิขึ้นมา“ตอนนี้ พี่เหนื่อยแล้ว อยากหาอะไรกินจังแลย”เจ้าของร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับเอนศีรษะพิงไหล่หญิงสาวอย่างเหนื่อยล้า การได้อยู่กับเธอแบบนี้ มันเหมือนการพักผ่อนชั้นดีสำหรับเขา“ถ้าอย่างนั้น พี่ธามรอเค้กอยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวเค้กไปทำอะไรให้ทาน” เขมมิกาค่อยๆ ขยับตัว พร้อมกับให้หมอหนุ่มเอนตัวนอนที่โซฟา“ให้พี่ไปช่วยไหม” เอ่ยถามด้วยสายตาที่ปรือจนแทบจะหลับลง

เสียงปรบมือดังขึ้นจากคนที่มาใหม่ ทำให้คนรักทั้งสองต้องหันไปมองทันที เวทัสกับเมรีญาเดินเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม“แหม โชคดีจริงๆ มาทันเห็นโมเมนต์สุดแสนโรแมนติกของมึง ไอ้เพื่อนรัก”เวทัสมาถึงก็รีบแซวธามไททันที จริงๆ เขาพาเมรีญามาภูเก็ตครั้งนี้ก็เพื่อพักผ่อน แต่พอรู้ว่าธามไทจะพาเขมมิกามาเจอบิดาด้วย ก็เลยคิดว่าคงต้องนัดพบเพื่อนเสียหน่อย“เออ กูอุตส่าห์จะรีบทำก่อนมึงมา แต่มึงเสือกมาพอดี” ธามไทพูดด้วยความหัวเสีย เขาแค่ไม่อยากให้เวทัสได้เห็นตนเองในมุมนี้เท่าไรนัก เพราะเท่านี้ก็โดนมันล้อจะแย่แล้ว“อะไรกันวะ อย่าบอกนะว่ามึงอายกู คุณเค้กดูสิครับ จะแต่งงานอยู่แล้ว มันยังเขินเรื่องไม่เป็นเรื่อง” เวทัสได้ทีหันไปพูดกับว่าที่เจ้าสาว“สงสัยถูกหมอว่านแกล้งบ่อยมั้งคะ” เขมมิกาตอบกลับอย่างปกป้องว่าที่สามี“ใช่ค่ะ หมอว่านน่ะชอบแซวหมอธาม สงสัยจะลืมไปว่า ก่อนหน้านี้ ตัวเองก็ไม่ต่างจากเพื่อนเท่าไรหรอก” เมรีญามองสามีด้วยสายตาเจ้าเล่ห์จนอีกฝ่ายหลุดขำออกมา“โธ่ ที่รัก อย่าไปบอกเขาสิ ให้ผมได้เท่หน่อย” เวทัสพูดอย่างขำขัน จริงอยู่ว่าช่วงนี้ เขาแซวธามไทบ่อย แต่ที่พูดไปทั้งหมดก็เพราะยินดีกับเพื่อนทั้งนั้น“ช่างเถอะ

“พ่อ…” ธามไทห้ามพ่อด้วยน้ำเสียงโอดครวญตามเคย“ฉันถามหนูเค้ก แกไม่ต้องยุ่ง” คราวนี้ คนเป็นพ่อหันไปดุลูกชายทันที“เอ่อ ค่ะ เค้กคิดว่าเค้กเข้าใจงานของพี่ธามดีค่ะ พี่ธามไม่ได้เป็นแค่หมอ แต่พี่ธามเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลด้วย ตอนทำงานกับพี่ธาม เค้กเข้าใจดีว่าเพราะอะไร พี่ธามถึงต้องทำงานหนัก แต่เค้กจะไม่ยอมให้พี่ธามทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเองเหมือนแต่ก่อนแน่นอนค่ะ”เขมมิกาพูดออกไปด้วยความมั่นใจ ที่ผ่านมา ชายหนุ่มทำงานหนักจริง แต่ทุกอย่างย่อมมีเหตุผลของมัน และต่อไปนี้เธอเองจะเป็นคนเข้ามาช่วยแบ่งเบาภาระหน้าที่ให้กับเขา“บอกตามตรงว่า ฉันไม่ได้ติดอะไรเลยกับการที่จะรับหนูมาเป็นสะใภ้ นึกดีใจด้วยซ้ำที่ลูกชายฉัน มันรักใครเป็นสักที แต่ที่ห่วงก็คือกลัวว่ามันจะทำให้หนูเสียใจอีก” ธนาธรพูดออกมาด้วยเป็นห่วง แม้ว่าธามไทจะเป็นลูกชายตนเองก็จริง แต่เขาก็ไม่เคยเข้าข้างลูกในทางที่ผิด“โธ่ พ่อ ผมไม่ทำอะไรแบบนั้นแล้วครับ ผมรักเค้ก แล้วก็จะมีหลานให้พ่ออุ้มห้าคนเลย” ธามไทพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ จนโดนหญิงสาวตีไหล่เข้าให้“พี่ธาม! ห้าคนเกินไปไหมคะ” เขมมิกาตอบกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำ“ฮ่าๆ ถ้ามีน้ำยาขนาดนั้นก็ลองดู ฉันจะรออุ

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ต่อให้พี่ธามไม่มีแหวน หรือไม่มีอะไรเลย เค้กก็อยากเป็นเจ้าสาวของพี่ค่ะ” เธอจับมือเขาให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกันอีกครั้ง “เค้กเคยบอกพี่แล้วไงคะว่า ทรัพย์สมบัติ หรือฐานะเงินทองของพี่ไม่ได้สำคัญสำหรับเค้กเลย ที่เค้กรักพี่มาตลอดหลายปี มันมาจากความดีและความอบอุ่นของหมอธามคนนั้น คนที่เคยช่วยเค้กเอาไว้ แค่ความรักที่พี่ธามมีให้เค้กวันนี้ มันก็มากเกินพอแล้วค่ะ”เขมมิกาพูดทุกอย่างออกมาจากใจ ต่อให้วันนี้ธามไทกลายเป็นคนล้มละลายเธอก็ยังเลือกที่จะอยู่เคียงข้างชายหนุ่มเช่นเคย“น่ารักที่สุด เค้กของพี่ สรุปแต่งงานกับพี่นะ” ถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ แม้หญิงสาวจะดูไม่ติดอะไร แต่เขาก็อยากจะได้คำยืนยันจากปากของเธอ“แค่นี้ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอคะ…แต่งค่ะ”หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง แม้เรื่องนี้จะเกินความคาดหวังที่คิดเอาไว้ แต่ก็รู้ใจตัวเองดีว่า ตอนนี้ ตนเองรักคุณหมอหนุ่มมากแค่ไหน และก็ไม่อยากหนีไปไหนอีกแล้ว ในเมื่อเขาและเธอต่างใจตรงกัน“เย่! พี่จะมีเมียแล้ว” ธามไทก้มลงหอมแก้มคนตัวเล็กฟอดใหญ่ทันทีด้วยความดีใจ“แล้วทำแบบนี้ คนที่โรงพยาบาลว่าไงบ้างคะ”เขมมิกาพูดออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะกา

เขมมิกาเดินทางมาที่โรงพยาบาลอินทรารามด้วยหัวใจเต้นรัว แม้บรรยากาศตอนนี้จะสงบแล้วเพราะกองทัพสื่อมวลชนได้ทยอยกันกลับไป แต่หญิงสาวก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่ดี“เค้ก!”เสียงเรียกจากพิมอรทำให้เขมมิกาต้องหยุดเดินก่อนจะไปถึงห้องของหมอธามไทเพื่อทักทายรุ่นพี่สาวทันที“พี่พิมสวัสดีค่ะ” เขมมิกายกมือไหว้พิมอรอย่างนอบน้อมเช่นเคย“มาหาหมอธามใช่ไหม หืม เค้กน่ะ ทำไมไม่บอกเรื่องนี้กับพี่ ถ้าพี่รู้แต่แรกก็คงจะได้ไม่เชียร์หมอมาวินกับเค้ก เฮ้อ...ป่านนี้ หมอมาวินอกหักแย่แล้ว”พิมอรพูดด้วยรอยยิ้ม เพราะอดปลื้มใจแทนเขมมิกาที่ถูกขอแต่งงานสดๆ ร้อนๆ ไม่ได้จริงๆ“เอ่อ เค้กขอโทษนะคะที่ปิดบังเรื่องนี้มาตลอด” เขมมิการู้ดีว่าพิมอรคงเป็นห่วงตนมาก แต่หากตอนนั้นเล่าให้ฟัง ฝ่ายบุคคลสาวคงไม่อยากให้เธอต้องตกอยู่ในสถานะแบบนั้น“ช่างมันเถอะ อย่างน้อย ตอนนี้ หมอธามก็กล้าออกมาพูดเรื่องนี้แล้ว พี่ว่าเค้กไปหาหมอเถอะ” พิมอรรีบดันหลังให้เขมมิกาเดินไปยังห้องทำงานของหมอหนุ่มทันที“งั้นไว้เค้กแวะมาหาพี่พิมใหม่นะคะ” สาวน้อยพูดด้วยความเกรงใจ“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ หลังจากนี้ พี่ว่าเรามีแววจะได้เจอกันแทบทุกวันแน่นอน”สาวรุ่นพี่พูดแซวออกไปอีกค

วันเวลาผ่านไปร่วมสัปดาห์ ธามไทไม่ได้ติดต่อมาหาเขมมิกาตามที่บอกเอาไว้จริงๆ ดูเหมือนคุณหมอหนุ่มไม่เร่งรีบหรือคอยทวงเอาคำตอบ จนหญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาเองอาจจะไม่ได้หวังในตัวเธอแล้ว ยิ่งช่วงนี้เห็นว่าโรงพยาบาลอินทรารามกำลังประกาศเปิดสาขาใหม่ ชายหนุ่มอาจจะเอาเวลาทั้งหมดของตนเองไปใส่ใจเรื่องควรใส่ใจอยู่ก็ได้“เค้กครับ เชิญห้องทำงานพี่หน่อย”ปริญเดินออกมาเรียกเลขาฯ ส่วนตัวของตนเองเข้าไปด้านในห้อง สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ เขาสังเกตเห็นว่าเธอเริ่มเหม่อลอย และดูไม่ร่าเริงเหมือนปกติจนแอบคิดไม่ได้ว่าหญิงสาวอาจกำลังคิดถึงใครอยู่“พี่ปริญมีอะไรให้เค้กทำหรือคะ” เขมมิกาเอ่ยถามพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา“ไม่มีครับ พี่แค่อยากเรียกเค้กมาคุย พักนี้เห็นเค้กดูเครียดๆ” ปริญพูดด้วยสีหน้ากังวลใจ และสัญชาตญาณบางอย่างมันบอกให้เขาเตรียมใจเอาไว้ว่าหญิงสาวอาจพูดเรื่องเซอร์ไพรส์อะไรขึ้นมาก็ได้“เหรอคะ เค้กต้องขอโทษด้วยนะคะที่เค้กอาจจะทำงานได้ไม่ดี”“เรื่องงานไม่มีปัญหาเลยเค้ก แต่พี่แค่เห็นว่าเค้กดูไม่ร่าเริงเหมือนก่อนหน้านี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า หรือว่าเรื่องหมอธาม” CEO หนุ่มเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา ตั้งแต่วันนั

“อย่าเลยดีกว่าครับ ของขวัญเพิ่งมาช่วยผมได้ไม่นาน ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ผมกลัวว่าจะเป็นภาระเปล่าๆ” เตชินท์พูดพร้อมกับเหยียดยิ้มมองไปที่หญิงสาว ก่อนจะหันไปมองเตวิชที่มองเขาด้วยสายตานิ่งเฉยและไร้ซึ่งคำพูดใดๆ “คุณใหญ่จะบอกว่าขวัญทำงานไม่ได้เรื่องเหรอคะ” ประโยคนั้นของชายหนุ่มใช้ได้ผลในการยั่วประสาทหญิงสาว และแน่นอนว่าเธอไม่พอใจ เพราะเธอเป็นคนตั้งใจทำงานมาก แม้ว่าจะเข้าไปช่วยชายหนุ่มได้ไม่นาน แต่เธอก็มั่นใจว่าเธอสามารถรับผิดชอบหน้าที่ตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม “เปล่า ฉันแค่อยากเดินทางคนเดียว แต่ถ้าจะต้องติดเลขาฯ ไปด้วย ฉันพาคุณสายสมรไปน่าจะช่วยงานได้ดีกว่า” เตชินท์ยักไหล่อย่างไม่สนใจว่าคำพูดของเขาจะทำให้หญิงสาวเสียความมั่นใจแค่ไหน จริงๆ เขาแค่หมั่นไส้เธอเท่านั้น เพราะความเป็นจริงไอวารินถือว่าเป็นคนที่ทำงานได้ดีมากคนหนึ่ง&nbs

“แม่จะไม่อ้อมค้อมเลยนะขวัญ ที่แม่เรียกขวัญมาคุยวันนี้เพราะรู้ว่าขวัญเป็นเด็กดี และรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร แม่รู้ว่าขวัญกับตาเล็กเคยรู้สึกยังไงต่อกัน แต่ตอนนี้ ขวัญเป็นภรรยาของตาใหญ่ แม่อยากให้ขวัญอยู่ห่างกับตาเล็ก เพื่อให้ตาเล็กได้ทำใจ แม่ไม่อยากให้มีคนเอาเรื่องในบ้านเราไปนินทา อีกอย่าง มันก็ดีกับตัวขวัญเองด้วย”พูดขอร้องด้วยความลำบากใจ เพราะตนเองก็อดเอ็นดูในความสัมพันธ์ของเตวิชกับไอวารินไม่ได้ แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของไตรภพที่เห็นว่าไอวารินเหมาะสมกับเตชินท์ อีกทั้ง นางกับคุณหญิงโสภิตาก็มีความเห็นเช่นนั้น ทุกอย่างก็เลยต้องเป็นไปอย่างที่ปรากฏ อีกอย่าง เตวิชยังคงต้องพิสูจน์ตัวเองให้มีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ก่อนที่จะตกลงปลงใจกับผู้หญิงสักคน“ขวัญเข้าใจค่ะ และขวัญก็ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คุณเล็กต้องเป็นแบบนี้ด้วย”ไอวารินพูดเสียงเครือ ทั้งเสียใจที่ตนเองต้องอยู่ห่างผู้ชายที่แทบจะตัวติดกันมาทั้งชีวิต และเสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้เตวิชต้องอยู่กับความโศกเศร้าเช่นนี้“ขวัญ…แม่ไม่รู้นะว่าขวัญเคยคิดจะมองตาใหญ่บ้างไหม แต่เชื่อเถ

ความเย็นชาที่อีกฝ่ายแสดงออกมายิ่งทำให้ไอวารินคิดไปต่างๆ นานา เมื่อคืนนี้ เตชินท์คงจะมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นจนคิดว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาง้ออยากได้ในตัวเธอ แต่มันก็ดีแล้ว เพราะจะได้ไม่ต้องคาดหวังอยากให้เธอเก่งหรือบริการเขาอย่างดีเยี่ยม เพราะเธอคงไม่มีวันทำแบบนั้นเช่นกันหญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นพร้อมกับตั้งใจจะเดินกลับไปอาบน้ำที่ห้องเก่าของตนเอง อย่างน้อยก็ยังพออ้างได้ว่ายังย้ายข้าวของไปที่ห้องชายหนุ่มไม่หมด แต่ความจริงแล้ว เธอแค่อยากหนีหน้าเขาต่างหากใช้เวลาอยู่ที่ห้องเก่าของตนเองอยู่นานจนมั่นใจว่าเตชินท์คงจะออกไปทำงานเรียบร้อยแล้ว เมื่อนั้น ไอวารินจึงไปทำงานที่บ้านใหญ่ตามปกติ ทั้งที่คุณหญิงโสภิตากับคุณเอมอรสั่งห้าม แต่หญิงสาวก็คิดว่าอยากจะแบ่งเบางานเล็กๆ น้อยๆ ของคนในบ้านเหมือนเดิมแต่เมื่อเข้าไปที่ห้องรับแขกก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า เตวิชกำลังนอนอยู่บนโซฟาด้วยสภาพที่ดูแทบไม่ได้ หญิงสาวได้กลิ่นเหล้าลอยคลุ้งออกมาก็รู้ได้ทันทีว่า เมื่อคืนนี้ เตวิชคงจะไปดื่มกับเพื่อนจนเมากลับมาเป็นแน่“คุณเล็กคะ” ไอวารินเขย่าตัวชายห

“ขวัญไม่เข้าใจ คุณใหญ่เป็นอะไรคะ ในเมื่อขวัญกำลังทำในสิ่งที่คุณใหญ่ต้องการอยู่นี่ไง” ไอวารินพูดขึ้นพร้อมกับใส่กระดุมเสื้อของตนเองให้เรียบร้อย แต่ก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ที่เหตุการณ์เมื่อครู่ได้จบลงแล้ว“แต่เธอไม่ได้ต้องการ นี่ฟังนะ คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องมาอ้อนวอนขอร้องให้ผู้หญิงอย่างเธอมานอนด้วย และเรื่องระหว่างเรา ฉันไม่ต้องการให้เกิดขึ้นถ้าเธอไม่พร้อม เพราะฉะนั้น ถ้าเธอบอกว่าตัวเองรู้หน้าที่ดีก็ควรที่จะเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม ไม่ใช่มานั่งสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้ บอกตรงๆ ฉันเอาไม่ลง”สาดถ้อยคำแสนเจ็บปวดใส่หญิงสาวอย่างหงุดหงิด แม้ว่าจะต้องการเธอมากแค่ไหน แต่ทิฐิในตัวเองก็มีมากเช่นกัน ที่สำคัญ เขาหวังเอาไว้ว่าตัวเองจะร่วมรักกับหญิงสาวด้วยความเต็มใจมากกว่าความกล้ำกลืนฝืนทนเช่นนี้“ขวัญก็พยายามอยู่นี่ไงคะ ที่คุณใหญ่พูด มันสำคัญยังไงเหรอคะ ในเมื่อสุดท้ายแล้ว ระหว่างเรา มันก็ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง ขวัญก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองแค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอคะ” ไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่คนตัวโตพูด เพราะตอนนี้ เธอยังไม่พร้อมจริงๆ แต่แค่พยายามท

ไหนจะสะโพกกลมกลึงที่ได้สัมผัสไปเมื่อครู่นี้ มันช่างเย้ายวนเสียจนเขาอยากจะเข้าไปกอดเธอและบีบเคล้นมันอีกครั้ง และความเป็นสาวกลางกายของเธอที่ตอนนี้เหลือแค่เพียงแพนตี้ตัวบางพาให้ชายหนุ่มจินตนาการถึงตอนที่หญิงสาวเปลือยเปล่าและถูกตนเองครอบครองไม่ได้…เรียวขางามนั้นหากมาเกี่ยวรัดอยู่ที่เอวของเขาตอนที่กำลังโหมกายใส่เธอไม่ยั้ง มันคงจะวิเศษน่าดู เธอตัวเล็กหากเขาอุ้มเธอในท่าอุ้มแตง ทั้งควง ทั้งคว้าน และเพียงแค่คิด กายหนุ่มก็กลับมาแข็งขึงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว!“ขวัญอยากมีลูกให้คุณใหญ่ค่ะ”ไอวารินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเสียจนคนฟังแทบหมดความอดทน เขาอยากได้เธอมาก มากเสียจนไม่อยากคิดถึงผิดชอบชั่วดีอะไรอีกต่อไป แต่…อยากมั่นใจว่าเธอพร้อมแล้วจริงๆ หรือไม่เขาเองอยากได้ทั้งลูกทั้งเมีย แต่ยังวางมาดเย็นชา “ถ้าอยากขนาดนั้นก็เข้ามาทำเองสิ” ว่าแล้วก็นั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของตนเอง ก่อนจะมองไปที่สาวเจ้าอย่างคาดหวัง ความจริงแล้ว เขาเองก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่กระโจนดึงรั้งร่างบางมาฟัดให้หนำใจ“ตะ แต่ว่า” คราวนี้ถึงกับพูดไม่ออก

บ่นกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดประตูห้องทำงานด้วยตัวเอง และทันทีที่เห็นดวงตาคู่หวานที่มองมาด้วยสายตาเศร้าผสมกับความสั่นระริกอย่างกล้าๆ กลัวๆ มันทำให้เขาเก็บงำคำพูดที่ตั้งใจจะต่อว่าอีกฝ่ายไปทันที“ขอขวัญเข้าไปด้านในได้ไหมคะ”ไอวารินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอทำใจอยู่นานที่จะมาเคาะห้องทำงานเตชินท์ เพราะรู้ดีว่า ตอนนี้ เขาคงจะโกรธเธอมาก แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ควรทำหน้าที่ของตนอย่างที่ชายหนุ่มเองก็ต้องการในตอนแรก“เชิญ”เตชินท์ยอมเปิดประตูให้อย่างง่ายดาย ใจหนึ่งเพราะไม่สามารถต้านทานแววตาใสซื่อที่มองมาได้ และอีกใจหนึ่งก็คิดว่า ไอวารินเองก็คงมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยเช่นกัน แม้ว่าตอนนี้เขาเองต้องพยายามที่จะไม่คิดเรื่องลามกกับเธอแค่ไหนก็ตามไอวารินเดินเข้ามาในห้องทำงานของเตชินท์ ที่แม้ตนเองจะเคยเข้ามาทำความสะอาดอยู่บ่อยครั้ง แต่ครั้งนี้ เธอกลับรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นจนต้องบีบมือตัวเองให้มีสติอยู่ตลอดเวลา ยิ่งได้มองหน้าชายหนุ่มเหตุการณ์เร่าร้อนบนเตียงเมื่อครู่ก็กลับมาในห้วงความคิด จนหญิงสาวหน้าแดงขึ้นมา