Novel-novel oleh นศามณี บุษบาบัณ

“คุณใหญ่คิดว่าขวัญโง่มากเหรอคะ ถึงจะเชื่อคำพูดพวกนี้ทั้งที่มันไม่มีมูลความจริงอะไรเลยด้วยซ้ำ คุณใหญ่เกลียดหน้าขวัญจนแทบไม่มองหน้า เราคุยกันนับคำได้ แล้วแบบไหนเหรอคะที่เรียกว่าหลงรักขวัญ ถ้าแบบนั้นเรียกว่ารัก ขวัญว่าคำว่ารักของเราความหมายมันคงแตกต่างกันเหลือเกิน” หญิงสาวส่ายหน้าด้วยไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มจะเอามุกนี้มาหลอกล่อให้เธออยู่ในโอวาทของเขา แต่เธอไม่มีทางหลงกลคำพูดหว่านล้อมของชายหนุ่มอีกเด็ดขาด ครั้งหนึ่งเธอเคยเชื่อคำหวานของเขาจนยอมมอบกายให้เขาเชยชม และสุดท้ายเขาก็ไปมีความสุขกับคนอื่นมาแล้ว ครั้งนี้เธอจะไม่ปล่อยใจให้เขาง่ายๆ แน่ “แล้วจะให้พี่แสดงออกยังไง ในเมื่อเล็กมันชอบขวัญ ไม่สิ ต้องบอกว่าขวัญกับเล็กชอบพอกันอยู่ จะให้พี่ไปแทรกกลางหรือยังไง” เตชินท์พูดด้วยความเจ็บปวด ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเวลาที่เห็นไอวารินกับเตวิชสนิทสนมกัน เขาไม่อยากเข้าไปทำลายความสุขของทั้งสองคน ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งเตวิชหรือไอวารินจะเลิกชอบพอกันไปเองตามประสาวัยรุ่น แต่ใครจะคิดว่าทั้งสองคนจะยังมีความรู้ส

เช้าวันรุ่งขึ้นไอวารินตื่นมาด้วยความรู้สึกปวดตามเนื้อตัว ไม่ว่าจะพยายามลุกขึ้นเท่าไรเธอก็ไม่สามารถลุกจากเตียงได้ เนื่องจากร่างหนาของชายหนุ่มได้กอดรัดเธอไว้ราวกับเป็นสิ่งของที่เขาหวงแหน ใช่! เธอเป็นเพียง ‘สิ่งของ’ ที่ชายหนุ่มกำลังชอบเล่นสนุกด้วย และสักวันที่เขาเบื่อหรือวันที่เธอหมดประโยชน์ ก็คงทิ้งขว้างเธออย่างไม่ไยดี “จะไปไหน ฮึ” เตชินท์กระชับอ้อมกอด พร้อมกับจูบแก้มใสเบาๆ ด้วยความรักใคร่ “ปล่อยค่ะ ขวัญจะไปอาบน้ำ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เธอไม่อยากที่จะเผชิญหน้ากับชายหนุ่มอีกหากไม่มีเรื่องจำเป็น “ลุกไหวหรือไง ถ้าอยากอาบน้ำเดี๋ยวพี่ช่วยพาไป อาบให้ด้วย” ชายหนุ่มลืมตามองหน้าสาวน้อยด้วยความอ่อนโยน เมื่อคืนเขาโกรธเธอจนแทบคลั่ง แต่เมื่อพายุสงบลงชายหนุ่มก็เริ่มใจเย็นและนึกโกรธตัวเองที่รุนแรงกับหญิงสาว

“เล็ก!” ทันทีที่เตวิชพูดจบเตชินท์ก็ทำท่าจะเข้าไปสวนหมัดใส่น้องชายอีกครั้ง “หยุดนะใหญ่ เล็ก! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน สองคนไม่เห็นหัวย่าแล้วหรือไง” คุณหญิงโสภิตาเสียงดังขึ้นด้วยความโมโห ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นที่บ้านของตนเอง และไม่อยากจะเชื่อว่าสองพี่น้องที่ต่างกันคนละขั้วจะรักผู้หญิงคนเดียวกัน “เล็ก ลูกไม่ได้ทำอะไรหนูขวัญใช่ไหม” เอมอรเอ่ยถามทั้งน้ำตา ยิ่งเห็นลูกชายทั้งสองต้องมามีเรื่องชกต่อยกันเช่นนี้เธอยิ่งรู้สึกเจ็บปวด ได้แต่ภาวนาว่าจะไม่เกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้นอีก “เหอะ! ผมไม่ใช่คนที่จะบังคับจิตใจผู้หญิงเหมือนที่คุณย่า คุณแม่ แล้วก็พี่ใหญ่ทำหรอกครับ” เตวิชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ก่อนที่จะเดินไปสตาร์ตรถออกไปทันที เขาไม่สามารถทนอยู่กับสถานการณ์เช่นนี้ได้อีกต่อไปแล้ว&nbs

“ขวัญขอโทษค่ะ แต่ว่า…ขวัญเป็นผู้หญิงของคุณใหญ่ ถึงแม้ว่าคุณใหญ่จะไม่ได้รักขวัญ แต่เราไม่สามารถหนีความจริงข้อนี้ได้ ถึงยังไงขวัญก็เป็นของคุณใหญ่แค่คนเดียวค่ะ” ไอวารินพูดโดยไม่มองหน้าเตวิช เธอรู้สึกละอายใจไม่น้อย ตลอดทั้งวันเธออาจจะกำลังให้ความหวังชายหนุ่มอยู่ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวที่จะดึงรั้งให้เตวิชเป็นของตายของตนเอง“ขวัญรักพี่ใหญ่ใช่ไหม” เตวิชกลับไปพิงที่นั่งของตนเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย“ขวัญ…ขวัญขอโทษค่ะ” หญิงสาวแทบสะอื้นออกมา เธอไม่อยากตอบออกมาตรงๆ เพราะส่วนลึกในจิตใจก็อยากจะบอกตัวเองว่าไม่ควรไปรักคนใจร้ายแบบนั้น แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองได้“ฉันเข้าใจแล้ว ขอโทษนะ ฉันจะพาเธอกลับเดี๋ยวนี้แหละ” เตวิชหันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด ต่อให้เธอไม่ตอบตามตรงแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าไอวารินกำลังตกหลุมรักพี่ชายของเขา และเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะล่วงเกินหญิงสาวโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจ มากไปกว่านั้นเขากำลังทำผิดต่อพี่ชายแท้ๆ ของตนเอง คิดได้อย่างนั้นเตวิชก็รู้

“อื้ม แต่ก่อนกลับฉันอยากพาขวัญไปดูอะไรก่อน” เตวิชพูดด้วยรอยยิ้ม มันเป็นสิ่งที่เขาอยากพาเธอไปนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาส ยิ่งในวันนี้ที่เธอมีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้เขาด้วยแล้ว โอกาสของเขาแทบหาไม่ได้เลย“ไปไหนเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย“อยากรู้ก็รีบกินสิ เดี๋ยวฉันพาไป” เตวิชส่งยิ้มให้หญิงสาวอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อเตวิชขับรถพาไอวารินไปที่จุดชมวิวแห่งหนึ่ง ซึ่งเขารู้มาจากเพื่อนสนิทว่าตรงนี้เป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวมักแวะเวียนมา หรือจะเรียกว่าเป็นที่ลับเลยก็ว่าได้ แต่วิวของจุดนี้สวยงามไม่แพ้จุดที่เป็นสถานที่ยอดฮิตเลยแม้แต่น้อย ตัวเขาเองเคยมีโอกาสมาแล้วครั้งหนึ่งสมัยเรียน และคิดว่าต้องพาไอวารินมาให้ได้สักครั้งหนึ่ง จนในที่สุดเขาก็มีโอกาสนั้นจนได้“คุณเล็กพาขวัญมาดูวิวตอนกลางคืนนี้เนี่ยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขำขัน เธอดูออกว่าตอนเช้าที่นี่คงจะสวยงามมาก แต่พอมาตอนเวลาทุ่มกว่าแบบนี้เลยมองแทบไม่เห็นอะไร“ใจเย็นสิ ฉันพาขวัญมาดูนี่ต่างหาก” ชายหนุ่มเหยีย

“ช่างมันเถอะค่ะ ขวัญไม่อยากพูดเรื่องนี้” หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามสะกดน้ำตาของตนเองไว้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าเธอกับเตวิชสนิทกันมาก และเธอมักจะรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่อยู่กับเขา เลยทำให้เธออ่อนไหวและง่ายที่จะร้องไห้ออกมา “พี่ใหญ่ทำให้เธอเสียใจมากใช่ไหม” เตวิชกำพวงมาลัยแน่น ขนาดหญิงสาวบังเอิญมาได้ยินคำพูดไม่กี่ประโยคของเตชินท์เท่านั้น เธอยังเจ็บปวดจนเขาเองดูออก แล้วถ้าเธอต้องมาเห็นภาพที่พี่ชายของเขากำลังนัวเนียกับคู่ขาเก่าเธอคงเสียใจมากกว่านี้ “บางทีคุณใหญ่อาจจะไม่ได้ทำอะไร แต่ขวัญต่างหากที่ทำตัวเอง” หญิงสาวพูดอย่างใจคิด ความจริงแล้วเตชินท์ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะระหว่างเธอกับเขาเป็นไปตามที่เคยตกลงกันไว้แต่แรก จะมีก็แต่เธอที่ดันเผลอไปรู้สึกดีกับเขา เพียงแค่ได้แนบชิดกันก็ทำให้หวั่นไหวอย่างง่ายดาย&

คุณหมอหนุ่มพูดอย่างไม่ใส่ใจอีกตามเคย จะว่าเขาใจร้ายก็ได้ แต่สิ่งที่ศศิทำ หรือแม้แต่การเอาเรื่องเขมมิกาไปประจานแบบนี้ แค่เขายังให้พ่อของเจ้าหล่อนเป็นหุ้นส่วนของโรงพยาบาลอยู่ก็ถือว่าใจดีมากแล้ว“ค่ะ งั้นก็เอาที่พี่ธามเห็นว่าสมควรละกัน” เขมมิกาไม่อยากเซ้าซี้คนรักต่อ ในเมื่ออีกฝ่ายคิดแบบนั้น เธอก็เคารพการตัดสินใจของเขา“พี่แค่หลีกเลี่ยงการปะทะ พี่ไม่อยากให้ศิมาพูดอะไรไม่ดีใส่เค้กอีก แค่นี้ก็มากพอแล้ว นี่พี่ต้องอดทนมากนะที่รู้ว่าศิประจานเค้กแบบนี้” ธามไทมองหน้าเขมมิกาด้วยสายตาจริงจัง“เค้กไม่ได้คิดมากค่ะ ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องก็นานมากแล้ว เรามาดูชื่อคนอื่นต่อเถอะนะคะ” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเห็นว่าคุณหมอหนุ่มเริ่มอารมณ์เสียเรื่องศศิขึ้นมา“ตอนนี้ พี่เหนื่อยแล้ว อยากหาอะไรกินจังแลย”เจ้าของร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับเอนศีรษะพิงไหล่หญิงสาวอย่างเหนื่อยล้า การได้อยู่กับเธอแบบนี้ มันเหมือนการพักผ่อนชั้นดีสำหรับเขา“ถ้าอย่างนั้น พี่ธามรอเค้กอยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวเค้กไปทำอะไรให้ทาน” เขมมิกาค่อยๆ ขยับตัว พร้อมกับให้หมอหนุ่มเอนตัวนอนที่โซฟา“ให้พี่ไปช่วยไหม” เอ่ยถามด้วยสายตาที่ปรือจนแทบจะหลับลง

เสียงปรบมือดังขึ้นจากคนที่มาใหม่ ทำให้คนรักทั้งสองต้องหันไปมองทันที เวทัสกับเมรีญาเดินเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม“แหม โชคดีจริงๆ มาทันเห็นโมเมนต์สุดแสนโรแมนติกของมึง ไอ้เพื่อนรัก”เวทัสมาถึงก็รีบแซวธามไททันที จริงๆ เขาพาเมรีญามาภูเก็ตครั้งนี้ก็เพื่อพักผ่อน แต่พอรู้ว่าธามไทจะพาเขมมิกามาเจอบิดาด้วย ก็เลยคิดว่าคงต้องนัดพบเพื่อนเสียหน่อย“เออ กูอุตส่าห์จะรีบทำก่อนมึงมา แต่มึงเสือกมาพอดี” ธามไทพูดด้วยความหัวเสีย เขาแค่ไม่อยากให้เวทัสได้เห็นตนเองในมุมนี้เท่าไรนัก เพราะเท่านี้ก็โดนมันล้อจะแย่แล้ว“อะไรกันวะ อย่าบอกนะว่ามึงอายกู คุณเค้กดูสิครับ จะแต่งงานอยู่แล้ว มันยังเขินเรื่องไม่เป็นเรื่อง” เวทัสได้ทีหันไปพูดกับว่าที่เจ้าสาว“สงสัยถูกหมอว่านแกล้งบ่อยมั้งคะ” เขมมิกาตอบกลับอย่างปกป้องว่าที่สามี“ใช่ค่ะ หมอว่านน่ะชอบแซวหมอธาม สงสัยจะลืมไปว่า ก่อนหน้านี้ ตัวเองก็ไม่ต่างจากเพื่อนเท่าไรหรอก” เมรีญามองสามีด้วยสายตาเจ้าเล่ห์จนอีกฝ่ายหลุดขำออกมา“โธ่ ที่รัก อย่าไปบอกเขาสิ ให้ผมได้เท่หน่อย” เวทัสพูดอย่างขำขัน จริงอยู่ว่าช่วงนี้ เขาแซวธามไทบ่อย แต่ที่พูดไปทั้งหมดก็เพราะยินดีกับเพื่อนทั้งนั้น“ช่างเถอะ

“พ่อ…” ธามไทห้ามพ่อด้วยน้ำเสียงโอดครวญตามเคย“ฉันถามหนูเค้ก แกไม่ต้องยุ่ง” คราวนี้ คนเป็นพ่อหันไปดุลูกชายทันที“เอ่อ ค่ะ เค้กคิดว่าเค้กเข้าใจงานของพี่ธามดีค่ะ พี่ธามไม่ได้เป็นแค่หมอ แต่พี่ธามเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลด้วย ตอนทำงานกับพี่ธาม เค้กเข้าใจดีว่าเพราะอะไร พี่ธามถึงต้องทำงานหนัก แต่เค้กจะไม่ยอมให้พี่ธามทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเองเหมือนแต่ก่อนแน่นอนค่ะ”เขมมิกาพูดออกไปด้วยความมั่นใจ ที่ผ่านมา ชายหนุ่มทำงานหนักจริง แต่ทุกอย่างย่อมมีเหตุผลของมัน และต่อไปนี้เธอเองจะเป็นคนเข้ามาช่วยแบ่งเบาภาระหน้าที่ให้กับเขา“บอกตามตรงว่า ฉันไม่ได้ติดอะไรเลยกับการที่จะรับหนูมาเป็นสะใภ้ นึกดีใจด้วยซ้ำที่ลูกชายฉัน มันรักใครเป็นสักที แต่ที่ห่วงก็คือกลัวว่ามันจะทำให้หนูเสียใจอีก” ธนาธรพูดออกมาด้วยเป็นห่วง แม้ว่าธามไทจะเป็นลูกชายตนเองก็จริง แต่เขาก็ไม่เคยเข้าข้างลูกในทางที่ผิด“โธ่ พ่อ ผมไม่ทำอะไรแบบนั้นแล้วครับ ผมรักเค้ก แล้วก็จะมีหลานให้พ่ออุ้มห้าคนเลย” ธามไทพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ จนโดนหญิงสาวตีไหล่เข้าให้“พี่ธาม! ห้าคนเกินไปไหมคะ” เขมมิกาตอบกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำ“ฮ่าๆ ถ้ามีน้ำยาขนาดนั้นก็ลองดู ฉันจะรออุ

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ต่อให้พี่ธามไม่มีแหวน หรือไม่มีอะไรเลย เค้กก็อยากเป็นเจ้าสาวของพี่ค่ะ” เธอจับมือเขาให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกันอีกครั้ง “เค้กเคยบอกพี่แล้วไงคะว่า ทรัพย์สมบัติ หรือฐานะเงินทองของพี่ไม่ได้สำคัญสำหรับเค้กเลย ที่เค้กรักพี่มาตลอดหลายปี มันมาจากความดีและความอบอุ่นของหมอธามคนนั้น คนที่เคยช่วยเค้กเอาไว้ แค่ความรักที่พี่ธามมีให้เค้กวันนี้ มันก็มากเกินพอแล้วค่ะ”เขมมิกาพูดทุกอย่างออกมาจากใจ ต่อให้วันนี้ธามไทกลายเป็นคนล้มละลายเธอก็ยังเลือกที่จะอยู่เคียงข้างชายหนุ่มเช่นเคย“น่ารักที่สุด เค้กของพี่ สรุปแต่งงานกับพี่นะ” ถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ แม้หญิงสาวจะดูไม่ติดอะไร แต่เขาก็อยากจะได้คำยืนยันจากปากของเธอ“แค่นี้ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอคะ…แต่งค่ะ”หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง แม้เรื่องนี้จะเกินความคาดหวังที่คิดเอาไว้ แต่ก็รู้ใจตัวเองดีว่า ตอนนี้ ตนเองรักคุณหมอหนุ่มมากแค่ไหน และก็ไม่อยากหนีไปไหนอีกแล้ว ในเมื่อเขาและเธอต่างใจตรงกัน“เย่! พี่จะมีเมียแล้ว” ธามไทก้มลงหอมแก้มคนตัวเล็กฟอดใหญ่ทันทีด้วยความดีใจ“แล้วทำแบบนี้ คนที่โรงพยาบาลว่าไงบ้างคะ”เขมมิกาพูดออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะกา

เขมมิกาเดินทางมาที่โรงพยาบาลอินทรารามด้วยหัวใจเต้นรัว แม้บรรยากาศตอนนี้จะสงบแล้วเพราะกองทัพสื่อมวลชนได้ทยอยกันกลับไป แต่หญิงสาวก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่ดี“เค้ก!”เสียงเรียกจากพิมอรทำให้เขมมิกาต้องหยุดเดินก่อนจะไปถึงห้องของหมอธามไทเพื่อทักทายรุ่นพี่สาวทันที“พี่พิมสวัสดีค่ะ” เขมมิกายกมือไหว้พิมอรอย่างนอบน้อมเช่นเคย“มาหาหมอธามใช่ไหม หืม เค้กน่ะ ทำไมไม่บอกเรื่องนี้กับพี่ ถ้าพี่รู้แต่แรกก็คงจะได้ไม่เชียร์หมอมาวินกับเค้ก เฮ้อ...ป่านนี้ หมอมาวินอกหักแย่แล้ว”พิมอรพูดด้วยรอยยิ้ม เพราะอดปลื้มใจแทนเขมมิกาที่ถูกขอแต่งงานสดๆ ร้อนๆ ไม่ได้จริงๆ“เอ่อ เค้กขอโทษนะคะที่ปิดบังเรื่องนี้มาตลอด” เขมมิการู้ดีว่าพิมอรคงเป็นห่วงตนมาก แต่หากตอนนั้นเล่าให้ฟัง ฝ่ายบุคคลสาวคงไม่อยากให้เธอต้องตกอยู่ในสถานะแบบนั้น“ช่างมันเถอะ อย่างน้อย ตอนนี้ หมอธามก็กล้าออกมาพูดเรื่องนี้แล้ว พี่ว่าเค้กไปหาหมอเถอะ” พิมอรรีบดันหลังให้เขมมิกาเดินไปยังห้องทำงานของหมอหนุ่มทันที“งั้นไว้เค้กแวะมาหาพี่พิมใหม่นะคะ” สาวน้อยพูดด้วยความเกรงใจ“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ หลังจากนี้ พี่ว่าเรามีแววจะได้เจอกันแทบทุกวันแน่นอน”สาวรุ่นพี่พูดแซวออกไปอีกค

วันเวลาผ่านไปร่วมสัปดาห์ ธามไทไม่ได้ติดต่อมาหาเขมมิกาตามที่บอกเอาไว้จริงๆ ดูเหมือนคุณหมอหนุ่มไม่เร่งรีบหรือคอยทวงเอาคำตอบ จนหญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาเองอาจจะไม่ได้หวังในตัวเธอแล้ว ยิ่งช่วงนี้เห็นว่าโรงพยาบาลอินทรารามกำลังประกาศเปิดสาขาใหม่ ชายหนุ่มอาจจะเอาเวลาทั้งหมดของตนเองไปใส่ใจเรื่องควรใส่ใจอยู่ก็ได้“เค้กครับ เชิญห้องทำงานพี่หน่อย”ปริญเดินออกมาเรียกเลขาฯ ส่วนตัวของตนเองเข้าไปด้านในห้อง สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ เขาสังเกตเห็นว่าเธอเริ่มเหม่อลอย และดูไม่ร่าเริงเหมือนปกติจนแอบคิดไม่ได้ว่าหญิงสาวอาจกำลังคิดถึงใครอยู่“พี่ปริญมีอะไรให้เค้กทำหรือคะ” เขมมิกาเอ่ยถามพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา“ไม่มีครับ พี่แค่อยากเรียกเค้กมาคุย พักนี้เห็นเค้กดูเครียดๆ” ปริญพูดด้วยสีหน้ากังวลใจ และสัญชาตญาณบางอย่างมันบอกให้เขาเตรียมใจเอาไว้ว่าหญิงสาวอาจพูดเรื่องเซอร์ไพรส์อะไรขึ้นมาก็ได้“เหรอคะ เค้กต้องขอโทษด้วยนะคะที่เค้กอาจจะทำงานได้ไม่ดี”“เรื่องงานไม่มีปัญหาเลยเค้ก แต่พี่แค่เห็นว่าเค้กดูไม่ร่าเริงเหมือนก่อนหน้านี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า หรือว่าเรื่องหมอธาม” CEO หนุ่มเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา ตั้งแต่วันนั

“ขอนะ”ศศิกาญจน์เผยอปากขึ้นจะร้องโวยวายในสิ่งที่เขาทำ แต่จอมทัพไม่ยอมให้เธอมีโอกาสนั้น เขาสอดปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวดึงหยอกล้อกับลิ้นของเธอ ในหัวของเธอว่างเปล่าไม่มีความคิดโต้แย้งหรือขัดขืนการล่วงล้ำนั้นแต่อย่างใด เธอถูกเขาชักนำอย่างคนรู้เกม มีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าอย่างโชกโชน ไม่นานก็ทำให้คนไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องยอมโอนอ่อนผ่อนตามรสจูบที่เขามอบให้อย่างหวานชื่น รสจูบอันแสนคุ้นเคย รสจูบเดียวกับในความฝัน ชั่วอึดใจจอมทัพจึงยอมถอนริมฝีปากออก และจุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มนั้นอีกสองสามทีเป็นการปลอบโยน จากนั้นเขาก็ทำในสิ่งที่ร่างกายปราถานาหากประวิงเวลาช้ากว่านี้เขาคงขาดใจตาย อ้อมแขนกำยำอุ้มร่างอ้อนแอ้นขึ้นมา พากลับไปวางบนเตียงศศิกาญจน์ พยายามจะบ่ายเบี่ยงแต่รู้ดีว่าความต้องการของเขาที่ส่งผ่านมาทางสายตาเหมือนน้ำที่เชี่ยวกราก เหมือนลาวาที่รอวันปะทุคงไม่มีอะไรห้ามไม่ให้เกิดได้แล้วมือหนาถอดเสื้อยืดตัวบางของศศิกาญจน์ออกทางศีรษะ เหลือแต่ชั้นในสีดำเซ็กซี่ที่ทำให้เขาต้องเลียลิ้นรอบริมฝีปาก ไม่ต่างจากคนอดอยากปากแห้ง ก่อนจะเอื้อมไปปลดตะขอบราออก แล้วความอวบอิ่มของสองเต

“มันมาที่นี่จริงๆ ด้วย ฉันไม่ได้ฝันไป”“ก็ใช่น่ะ ผมไม่ได้ซ้อมคน กระทืบคนแบบนี้มานานแล้ว ปวดเมื่อยไปทั้งตัว เพราะฉะนั้นอาการปวดเมื่อยตามเนื้ตามตัวของผมเพราะช่วยคุณมาจากมัน คุณต้องรับผิดชอบ มีอีกเรื่องเมื่อคืนคุณเป็นอะไรถึงได้ร้องกรี๊ดลั่นบ้าน พอผมเข้ามาดู คุณก็ละเมอกอดผมไม่ยอมปล่อย แถมยังนอนทับแขนจนแขนผมไม่มีความรู้สึกแล้วเนี่ย”ศศิกาญจน์ย้อนถึงเรื่องเมื่อคืนที่เธอฝันว่าถูกรวิชญ์ทำร้าย คนที่เธอสวมกอดและปลอบโยนเธอนั้นไม่ใช่มารดา แต่เป็นชายหนุ่มที่กำลังนั่งบีบนวดต้นแขนล่ำอยู่ตรงหน้าเธอต่างหาก“จำได้แล้วค่ะ เมื่อคืนฝันร้ายฝันว่าถูกนายณกรณ์เข้ามาปลุกปล้ำ และในฝันฉันฝันเห็นแม่เข้ามาปลอบใจ ก็เลย…เอ่อ”“กอดผมไว้ทั้งคืนเลย” เขายกยิ้มที่มุมปาก แล้วนั่นทำให้เมื่อคืนนี้เขาแข็งค้างไปทั้งคืน ศศิกาญจน์ควรรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น เธอทำให้เขานอนฝันร้ายพร้อมกับน้องชายที่ไม่ยอมหลับยอมนอน“ค่ะ ฉันต้องขอบคุณเรื่องที่คุณบอกว่าช่วยฉันไว้จากไอ้พี่เลี้ยงชั่วนั่น แล้วยังเข้าใจคุณผิดอีก”

“คิดว่าจะหนีพี่พ้นงั้นเหรอ น้องซอคนสวย”ณกรณ์วกสายตากลับมาที่ใบหน้าของศศิกาญจน์ ยิ่งเห็น เขารู้สึกคอแห้งผากด้วยอารมณ์ดิบหยาบในตัวมันเริ่มปะทุร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนเผลอแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตนเอง แล้วกลืนน้ำลายอันเหนียวหนืดลงคอ“ไม่อยากอยู่ที่บ้านนั้นเพราะกลัวจะต้องเป็นเมียพี่งั้นเหรอ” เขาหัวเราะเย้ยหยันความสิ้นคิดของเธอ “แต่ถึงจะหนีมาไกลถึงนี่ ความรัก ความใคร่ของพี่ก็ไม่ได้ลดลงสักนิดเลยนะ ไม่อยากเป็นเมียพี่ นอนรับแรงกระแทกบนเตียงนุ่มๆ สบายๆ ก็ไม่บอก งั้นพี่จัดให้เลย”ชายหนุ่มหัวเราะชอบอกชอบใจอีกครั้ง ทว่า มันกลับผสมทั้งเสียงแหลมเสียงทุ้ม เหมือนเวลานี้จิตของเขาชักไม่ปกติไปเสียแล้วถึงหัวเราะผิดมนุษย์มนาแบบนี้ ก่อนจะมองใบหน้างดงามของศศิกาญจน์ แล้วก้มไปกระซิบที่ข้างใบหูเล็ก“พี่รู้ว่าน้องซอชอบธรรมชาติ งั้นเราเข้าป่าไปทำอะไรๆ สนุกๆ กันเถอะ”จบประโยคด้วยเสียงหัวเราะอันผิดเพี้ยนอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะช้อนอุ้มร่างไร้สติขึ้นสู่อ้อมแขน ก่อนหมุนตัวกลับ แล้วเดินไปทางด้านข้างของตัวบ้าน พาร่างของศศิกาญจน์หายไปในเงามืดเ

ต้นเพลิงที่จอมทัพเห็นไกลๆ และคาดว่าอยู่บริเวณไร่กาแฟทางฝั่งทิศใต้เป็นจริงเช่นนั้น เมื่อพ่อเลี้ยงหนุ่มมาถึง สิงหา ลูกน้องคนสนิทก็อยู่ที่นั่นก่อนแล้ว และกำลังสั่งการให้คนงานผู้ชายช่วยต่อสายฉีดน้ำดับเพลิงเข้ากับหัวจ่ายที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักคนงานนักสีหน้าจริงจังกับแววตาของสิงหาทำให้เขาเบาใจในจุดนี้ลงไปได้ และเห็นว่า คนงานที่อาศัยอยู่บ้านพักซึ่งเป็นลักษณะห้องแถวต่อๆ กันราวสิบห้อง ต่างพากันกุลีกุจอหาอุปกรณ์มารองน้ำจากก๊อก แล้ววิ่งไปสาดดักบริเวณที่ไฟยังลามมาไม่ถึง เพื่อไม่ให้ลุกลามมาเผาพวกใบไม้ กิ่งไม้แห้งที่อยู่ตามพื้นซึ่งหากวัสดุพวกนี้ติดไฟขึ้นมา จะทำให้คุมสถานการณ์ได้ยากและอาจใช้เวลาควบคุมเพลิงนานกว่าที่ควรเป็นผู้เป็นหัวหน้าคนงานจัดการต่อสายดับเพลิงเข้ากับหัวจ่ายสองจุดในบริเวณนี้แล้วเสร็จ ร่างสันทัดดูทะมัดทะแมงก็กึ่งวิ่งกึ่งเดิน ลากปลายหัวฉีกเข้าประจันกับความร้อนแรงของกองเพลิง ซึ่งจอมทัพยืนมองประเมินสถานการณ์และเช็กทิศทางลมไปในตัวอยู่บริเวณนั้นพอดี คนเป็นลูกน้องจึงโพล่งขึ้น“พ่อเลี้ยงครับ ลมมันตีไปทางตะวันตก”สิงหาพูดจบแล้วชี้ให้เจ้านายดูตามปลา

“คุณคิดจะปิดบังคุณแม่คุณไปถึงเมื่อไหร่คะ ยังไง ท้องฉันก็คงไม่มีทางโตขึ้นมาเองได้ ท่านก็คงต้องรู้ความจริงเข้าสักวัน แล้วถ้าถึงวันนั้น ท่านอาจจะเสียใจ พานเกลียดขี้หน้าฉันไปด้วย” อันที่จริง เธอก็ไม่ชอบโกหกหรอก ที่ทำไปก็แค่ต้องการหาที่หลบภัยให้พ้นไอ้พี่เลี้ยงบ้ากามที่ชื่อกรวิชญ์คนนั้น“คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ผมมีแผนรองรับก่อนจะบอกคุณแม่ว่าคุณท้องแล้ว”จอมทัพพูดเหมือนว่าเรื่องเธอท้องได้เดือนเศษที่บอกกับแม่เลี้ยงดอกปีบไว้ในตอนนั้น เมื่อเวลาผ่านไป ท้องของเธอจะค่อยๆ โตขึ้นมาได้เองโดยที่ไม่มีเด็กอยู่ข้างใน ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว และศศิกาญจน์ก็คิดไม่ออกว่า แผนการที่ชายหนุ่มพูดถึงเมื่อครู่ เธอต้องทำตัวแบบไหน หรือพูดจายังไงให้มารดาของเขาที่ผ่านร้อนหนาวมาค่อนชีวิตเชื่อได้สนิทใจยิ่งเห็นสีหน้าของพ่อเลี้ยงหนุ่ม อาบด้วยรอยยิ้ม ไร้แววกังวลใดๆ ขณะให้ความสนใจอยู่กับดวงดาวบนท้องฟ้า ศศิกาญจน์ก็อดจะถามออกมาไม่ได้“แล้วคุณมีแผนแบบไหนเหรอคะ บอกฉันได้ไหม ฉันจะได้เตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ”จอมทัพยกยิ้มพรายใบหน้า ขณะหันมามองเมียสาวด้วยแววตาที่เธอเองก็ไม่เข้าใจความหมา

หญิงสาวเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยอย่างพลั้งเผลอ สายตาจับจ้องไปที่มือตัวเองซึ่งถูกกุมไว้แนบอกแกร่ง จนสัมผัสแรงสะท้อนจากหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“ใครสักคนเคยพูดไว้ว่า หากเราอยากพบเจอใครสักคนหนึ่ง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างไม่สามารถให้ไปหา หรือติดต่อกับใครคนนั้นได้อีกแล้ว แต่เราสามารถพบเจอ พูดคุย สื่อสารกันได้ทุกครั้งที่คิดถึงเขา...ในนี้”น้ำเสียงนุ่มทุ้มราวกับสื่ออารมณ์ซาบซึ้ง ละมุนละไมดึงสายตาของศศิกาญจน์ให้เงยมองใบหน้าหล่อเหลา จอมทัพสบประสานสายตากับเธอ ริมฝีปากหยักหนาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ เห็นเช่นนั้น ดวงหน้าหวานพลันเห่อร้อนขึ้นมา เมื่อนึกถึงรอยจูบของเขา แต่ไม่อาจละสายตาจากดวงตาคู่คมที่คล้ายจะสะกดเธอให้นิ่งค้างอยู่อย่างนั้นก่อนที่ชายหนุ่มจะเคลื่อนใบหน้าต่ำลงมาใกล้ทุกขณะ ดวงตาของเธอก็พร่ามัว สมองขาวโพลนราวกับไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้คิดกังวลหรือเศร้าโศกอีกแล้ว เปลือกตาจึงปิดลง ใช้เพียงความรู้สึกรับสัมผัสนุ่มนวล แผ่วเบาบนริมฝีปากบางพิสูจน์เรื่องที่ค้างคาใจว่า...ความรู้สึกของเขาที่ส่งต่อให้ได้รับรู้ในตอนนี้ มันคือความจริง หรือเป็นตัวเธอที่เ

“ผีอยากมาแอบดูคนพลอดรักกันก็เอาสิ เกรซีกลัวผีเหรอ ผมเคยสอนวิชาไล่ผีให้แล้วไง ผีจะกลัวคนแก้ผ้า ถ้าเกรซีที่รักไม่อยากถูกผีหลอก เดี๋ยวผมช่วยถอดเสื้อผ้าให้คุณเอง”กุลนิดาอับอายจนวางหน้าไม่ถูก “ถอดอีกแล้วเหรอคะ ฉันเพิ่งใส่กลับเข้าไปเมื่อกี้นี้เอง”กุลนิดาถูกเขาผลักให้นอนราบลงบนเตียง จากนั้นความขาวโพลนพร้อมกลิ่นหอมอ่อนของน้ำยาปรับผ้านุ่มก็ลอยลงมาปกคลุมสองร่างเอาไว้ อ้อมกอดของคนที่นอนทับอยู่บนตัวทั้งหอมและมีกลิ่นกายเฉพาะตัวชวนให้พาใบหน้าเข้าไปเคลียคลอกับแผงอกนั้น“กลัวผีใช่ไหม เดี๋ยวผมลงคาถากันผีให้ รับรองว่าเกรซีจะไม่ถูกผีหลอกไปตลอดชีวิต”“บ้า ฉันไม่เชื่อ คุณหลอกฉัน”“ไม่เชื่อ ก็ต้องให้ผมลงคาถาอยู่ดี”ดวงตาสีฟ้าภายใต้ผ้าห่มนวมผืนใหญ่เจิดจรัสเต็มไปด้วยไฟพิศวาสลุกโชน มันพร้อมจะแผดเผาเธอด้วยความรักที่เร่าร้อนเพียงพริบตาเดียว เสื้อผ้าทุกชิ้นที่ห่อหุ้มร่างบางงดงามไร้ที่ติกลับปลิดปลิวออกจากร่าง แต่ละชิ้นถูกไรอันโยนออกมาอย่างไม่ไยดีเสื้อและกระโปรงร่วงหล่นลงไปตามแรงเหวี่ยง ส่วนแพนตี้ตัวน้อยถูกเขาถอดและหล่นไปกองอยู่ข้างเตียง จนกระทั่งเหลือบราเซียร์สีชมพูหวานเป็นปราการด่านสุดท้ายที่ถูกเขาลอกคราบออก

กุลนิดาบอกเขาหมดเปลือก บอกจากก้นบึ้งหัวใจ เธอทั้งคิดถึง โหยหา แต่ก็หมั่นไส้พ่อตัวร้ายจอมเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกันไรอันทนความน่ารักของเมียไม่ไหว มือแกร่งรวบร่างบอบบางของเมียไปนั่งทับบนตัก แล้วกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูขาวผ่อง“เรามาทำลูกกันอีกสักคนดีไหม ผมอยากให้น้ำอิงมีน้องไว้เป็นเพื่อนเล่น”กุลนิดาหน้าแดง ยกมือทุบอกเขาดังปั้กไรอันจับมือเล็กไว้ แล้วขบเม้มใบหูขาวอย่างรักใคร่ “อยากทุบก็ทุบให้เต็มที่ ผมไม่ทุบคืนด้วยหมัดแน่ๆ เพราะผมกลัวเมียเจ็บ แต่ผมจะชกคุณคืนถึงเช้าด้วยอวัยวะที่นุ่มนวลที่สุด”“ไรอัน คนหื่น ฉันรู้นะคุณหมายถึงอะไร”แต่ช้าไปเสียแล้วเมื่อร่างเล็กถูกเขาผลักลงไปบนเตียงเหมือนในคืนนั้น ร่างสูงกระชากผ้าเช็ดตัวสีขาวที่พันไว้รอบเอวอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่นี้ เขานอนแช่น้ำอุ่นอย่างสบายใจ แล้วคิดเล่นๆ ว่าถ้ามีลูกอีกคนจะให้ชื่ออะไรดี เขาคิดออกแล้ว และเวลานี้ ควรต่อแขนให้ ‘น้ำอุ่น’ ออกมาเป็นตัวเป็นตนสักทีไรอันอวดหุ่นกำยำต่อหน้าเมีย กุลนิดารีบหลับตาปี๋ เพราะยังอายอยู่ จังหวะนั้นเองที่ไรอันรีบปอกเปลือกเมียให้เหลือแต่ร่างขาวโพลนทันที“ลูกคนนี้ผมจะตั้งใจทำให้หน้าเหมือนคุณนะ จะได้ไม่น้อยใจผมอ

“รู้อะไรไหม แต่ผมไม่เคยหลอกคุณนะ ว่าผมรักคุณกับลูกที่สุด รักจนหยุดหัวใจไว้ที่คุณ”“ฉันรู้ค่ะ ฉันยอมรับที่ผ่านมา ฉันขี้ขลาดเอง กลัวคุณไปเจอผู้หญิงสวยๆ ก็อยากจะเลี้ยงดูไปเรื่อยๆ แบบที่คุณเคยเลี้ยงดูพี่อินทิราเอาไว้ ตอนนี้ยังแอบส่งเสียกันอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าคุณมีเมียไว้ประเทศละคน ฉันคงทนไม่ได้ เลยเลือกที่จะไม่เปิดโอกาสให้คุณ” กุลนิดาบอกแล้วเบือนหน้าหนี เธอยอมรับผิดส่วนหนึ่งที่ไม่เชื่อใจเขา ไม่เปิดโอกาสให้เขาไรอันเชยคางเมียกลับมา จ้องดวงตาสีนิลคู่วาววับ “ผมกับอินทิราเลิกยุ่งเกี่ยวกันตั้งแต่คืนนั้นที่ผมมีอะไรกับคุณ แล้วผมก็ไม่ได้ไปมีเมียทิ้งไว้ทุกประเทศแบบที่คุณเข้าใจ ข่าวคุณมั่ว ไม่กรองแล้วละ”“หมายความว่ายังไงคะไรอัน” กุลนิดาเบิกตาโตมองเขาอย่างสนใจ“ผมกับอินทิราเจอกันบนสายการบินพาณิชย์ ตอนเครื่องบินลำนั้นที่ระเบิดไปมันงอแง ผมเห็นอินทิราสวยดี เธอส่งสายตาให้ผมก็เลยให้ครูซยื่นข้อเสนอ และไม่ได้ตั้งใจให้มาอยู่ที่นี่หรอก แต่อินทิราบอกผมว่าคอนโดฯ ของเธอยังตกแต่งไม่เสร็จ แต่ที่ผมมาที่นี่หลายครั้งไม่ได้ติดใจอินทิรา แต่ติดใจสาวน้อยที่ดูแลกุหลาบของแม่ผมอย่างดี ผมคิดว่ามาอยู่ที่เมืองไทยมันจะตา

เฮี้ยนกว่าผีก็สามีของเธอนี่เองดวงหน้าขาวซีดแทบจะเป็นสีเดียวกับกระดาษเวลานี้พลันเปลี่ยนเป็นจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคือง เลือดลมกลับมาสูบฉีดแรง ตอนนี้สติเธอกลับมาครบถ้วนพอจะแยกออกว่าร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาแล้วคว้าเธอเข้าไปกอดคือสามีไม่ใช่ผี“ไรอัน! คนบ้า คุณเล่นบ้าอะไร หนังสือพิมพ์ทุกฉบับลงข่าวว่าเครื่องบินระเบิด คุณตายแล้ว” กุลนิดารู้สึกว่าเธอกำลังเป็นคนเสียสติแล้วกระมังถึงได้หัวเราะไปร้องไห้ไปราวกับเป็นผู้ป่วยไบโพลาร์ไรอันส่ายหน้า รอยยิ้มหล่อร้ายบนใบหน้าของเขาประดับค้างอยู่นานไม่ยอมจางหาย ในขณะที่ดวงตาสองข้างยังจ้องหน้าเมียรักอยู่ตลอดเวลา“คุณยังหลอกผมได้เลย คิดว่าผัวเคี้ยวหญ้าหรือไงจ๊ะที่รัก ถึงได้คิดว่าผมจะเชื่อว่าเมียมีฝาแฝด เป็นไงพอผมหลอกคืนบ้าง คุณถึงกับอึ้งไปเลย”กุลนิดาผลักอกเขาออกแต่มันไม่ขยับออก ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยอารมณ์หลากหลายทั้งดีใจ ทั้งโมโห “หลอกแรงเกินไปแล้ว”ไรอันขยับเข้าไปใกล้ร่างเมียรัก ประคองใบหน้างามที่เลอะไปด้วยคราบน้ำตาให้มองตอบเขา “ฟังผมอธิบายก่อนเกรซี อย่าเพิ่งโกรธผมเลย”กุลนิดาส่ายหน้าด้วยความน้อยใจ “คุณหลอกคนทั้งโลกว่าตายแล้ว คุณเป็นคนแบบไหนกัน ทำไมต้องหลอก

กุลนิดาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มอย่างไม่อาย ตอนนี้เธออยู่คนเดียวภายในห้อง เธอไม่ต้องกลัวว่าลูกจะเห็นแล้วตั้งคำถามอีก ดังนั้นเมื่อน้ำตาอยากไหลออกมา เธอก็จะปล่อยให้มันไหลไปจนกว่าจะพอ อย่างน้อย เธอจะได้ใช้มันเป็นหนทางระบายออกได้บ้างใบหน้าสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเลอะกรัง กวาดมองรอบห้องอย่างอาวรณ์ ตอนนี้ เธอยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เธออยากจะคิดว่าข่าวที่ลงเป็นเพียงข่าวโคมลอย เชื่อถือไม่ได้ เขายังปลอดภัยดี เพียงแต่ยังเคลียร์งานไม่เสร็จจึงยังกลับมาไม่ได้...แต่กุลนิดาก็ไม่สามารถหลอกตัวเองได้ เพราะภาพข่าวที่ทุกสื่อนำมาลงเป็นเรื่องจริงจู่ๆ ก็มีลมพัดวูบหนึ่งเข้ามาในห้อง กุลนิดาจึงเดินไปที่ระเบียง ประตูถูกเปิดออกไว้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ชายผ้าม่านสีขาวปลิวคว้าง ภาพนี้เหมือนเมื่อสี่ปีก่อนไม่มีผิด จู่ๆ กุลนิดาก็รู้สึกขนลุกเกรียวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว“เหมือนวันนั้นไม่มีผิด” ปกติกุลนิดาเป็นคนกลัวผีมาก และตอนนี้ความหลอนก็ผุดขึ้นมาอีกหนห้องนี้เคยมีประวัติอะไรหรือเปล่านะ เธอยังจำได้ดีถึงผีจูออนชุดขาวที่เห็นวันนั้น เธอยังไม่เคยคุยกับไรอันถึงเรื่องนั้นเลย เคยตั้งใจว่า

แอชลีย์มองสองแม่ลูกแล้ววางหน้าลำบากพลางลอบถอนหายใจ “เอาละ หลานป้าแอชลีย์มีสายเลือดนักสู้ สุดยอดมาก ป้าแอชลีย์ตะลึงไปเลย แบบนี้ควรมีรางวัลให้หนูใช่ไหม”พอได้ยินคำว่ารางวัล ร่างอวบที่นอนหงายดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างง่ายดาย “รางวัล! เด็กดีควรมีรางวัลค่ะ มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องใช่ไหมคะมามี้”เด็กหญิงยิ้มเผล่รู้สึกหายเหนื่อย “คุณป้าแอชลีย์คนสวย น้ำอิงอยากกินไอศกรีมเป็นรางวัลได้ไหมคะ” แม่คนช่างประจบ และหัวไวกับของฟรีกล่าวแอชลีย์ดึงหลานสาวตัวอวบไปกอด รู้แล้วทำไมน้องชายถึงได้หลงลูกสาวนัก “แน่นอนหลานสาวของป้าได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้”กุลนิดามองหน้าแอชลีย์ เสี้ยวหน้าด้านหนึ่งมีเค้าเหมือนไรอันอยู่มาก ความสนิทอย่างรวดเร็วของสองป้าหลานคงเป็นความผูกพันทางสายเลือด“อย่ารบกวนคุณป้าเลย เดี๋ยวมามี้พาไปเอง”เพียงแต่แอชลีย์หันมายิ้มแล้วพยุงหลานสาวให้ลุกขึ้น “เกรซี ฉันมีเรื่องจะบอก แม่บ้านของลักซูรีคอนโดฯ โทร.มาบอกฉันว่าอยากให้เจ้าของห้องชุดเข้าไปดูแลกุหลาบพวกนั้นที่ริมระเบียงด้วย เพราะพวกมันใกล้จะตายหมดแล้ว ไรอันจ้างให้แม่บ้านมาทำความสะอาดทุกอาทิตย์ แต่พวกเขาไม่มีสิทธิ์ย้ายต้นกุหลาบเหล่านั้นออกไปไหน ตอนนี้ห้อง