15

เตวิชเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ คนอย่างเตชินท์มีเพียบพร้อมทุกอย่าง จะมีเมียกี่คนก็ยังได้ แต่กลับมายอมทำตามผู้ใหญ่ที่สั่งให้แต่งงานกับเด็กในบ้านเช่นนี้ ถ้าไม่ได้เกลียดกันมาก่อนเขาเองก็ไม่อยากจะคิดว่าหรือจริงๆ แล้วพี่ชายกำลังแอบรักไอวารินอยู่กันแน่!

“หรือว่าพี่แอบรักขวัญ” เอ่ยถามขึ้นอย่างใจคิดทันที เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเหตุผลที่แท้จริงของเตชินท์คืออะไรกันแน่

“หึ สำหรับฉัน ความรักมันไม่มีจริง และถ้าต้องรักใครสักคนแล้วเป็นบ้าแบบนาย ฉันขอไม่มีความรักดีกว่า เพราะนายเป็นแบบนี้ไงเล็ก อ่อนแอ คุณย่ากับคุณแม่เลยไม่ไว้ใจให้นายได้ตัดสินใจอะไรเองสักที”

เตชินท์พูดออกไปราวกับต้องการกรีดแผลในใจน้องชาย สำหรับเขา เตวิชเป็นเด็กเก่งในทุกเรื่อง แต่มักจะใจร้อนไม่ฟังใคร ทำให้ในหลายๆ ครั้งตัดสินใจผิดพลาดและต้องคอยให้ผู้ใหญ่ตามแก้ปัญหาเสมอ

“ได้ ถ้าพี่ยืนยันว่าจะแต่งงานกับขวัญ งั้นผมจะไปคุยกับคุณหญิงย่าเอง” เตวิชพูดอย่างหมายมั่น ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่ยอมถอยง่ายๆ แน่

“ก็ลองดู”

เตชินท์นิ่งไปอย่างไม่อยากจะสนใจอีก ใช่ว่าเขาจะรู้สึกดีที่ต้องมีปัญหากับน้องชาย แต่ในเมื่อเรื่องราวมันเป็นเช่นนี้ นี่ก็จะกลายเป็นอีกหนึ่งบททดสอบที่เตวิชจะต้องผ่านพ้นมันไปให้ได้

“ตาเล็ก!”

เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้น ทำให้เตวิชถึงกับชะงักก่อนที่จะเคาะประตูห้องของคุณหญิงโสภิตา

“คุณแม่” แล้วหันไปมองผู้เป็นแม่ที่จับจ้องเขาด้วยสายตาดุ ราวกับเด็กที่โดนจับได้ว่าทำอะไรผิดมา

“ตามแม่ไปที่ห้องรับแขก” เอมอรพูดกับลูกชายด้วยน้ำเสียงประกาศกร้าว เธอพอจะเดาได้ว่าเหตุผลที่เตวิชไปหาคุณหญิงโสภิตาดึกๆ ดื่นๆ คือเรื่องอะไร

“ครับ” เตวิชยอมทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันมาอยู่ในห้องรับแขก เวลานี้คนในบ้านต่างพากันเข้านอนหมดแล้ว ทำให้บรรยากาศ ณ ตอนนี้เงียบเสียจนน่าใจหาย

“มีเรื่องอะไรถึงได้จะไปรบกวนคุณย่าดึกๆ ดื่นๆ ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าคุณย่าต้องพักผ่อน” เอมอรกล่าวตำหนิลูกชาย

“ผมอยากคุยกับคุณย่าเรื่องพี่ใหญ่กับขวัญ” เตวิชพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง เพราะเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้แน่ๆ ที่คนอย่างเอมอรจะไม่รู้เรื่อง

“โธ่ ตาเล็ก…ทำไมต้องเอาเรื่องหนักใจไปให้คุณย่าด้วยลูก ลูกก็รู้ว่า ถึงยังไง ตาใหญ่กับขวัญก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี” เอมอรพูดด้วยความไม่เข้าใจ สุดท้ายแล้วไม่ว่าใครก็ไม่มีทางปฏิเสธคุณหญิงโสภิตาได้

“ผมรักขวัญครับแม่ ถ้าขวัญต้องแต่งงานกับลูกชายของบ้านนี้ให้คนคนนั้นเป็นผมได้ไหมครับ” พูดด้วยความมั่นใจ ในเมื่อผู้เป็นพ่ออยากฝากฝังไอวารินไว้กับใครสักคน เขาเองก็พร้อมจะเป็นคนนั้นที่ได้ดูแลเธอไปตลอดชีวิต

“ตาเล็ก นี่ลูกพูดอะไรรู้ตัวหรือเปล่า!” เอมอรดุลูกชายอย่างอดไม่ได้ นางเคยสังเกตมาตลอดว่าไอวารินกับเตวิชสนิทสนมกันมากกว่าเพื่อนทั่วไป แต่ก็ไม่คิดว่าลูกชายคนเล็กจะจริงจังกับไอวารินได้ถึงขนาดนี้

“ผมกับขวัญเรารักกันมาตลอดครับแม่ อย่าให้ขวัญแต่งงานกับพี่ใหญ่เลยนะครับ” เตวิชพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาคงไม่สามารถทนเห็นหญิงสาวที่รักตกเป็นของพี่ชายตนเองได้

“แล้วเล็กรู้ไหมว่าทำไมคุณพ่อของเล็กถึงอยากให้ขวัญเป็นภรรยาของตาใหญ่” คนเป็นแม่พยายามใจเย็นและพูดกับลูกชายคนเล็กดีๆ แต่ไหนแต่ไร เตวิชเป็นคนอารมณ์ร้อน ต้องใช้เวลาที่จะดึงสติตนเองออกมาให้อยู่เหนืออารมณ์กับทุกเรื่อง และยิ่งเรื่องความรักยิ่งทำให้ขาดสติมากกว่าเรื่องไหนๆ

“ผมไม่รู้ ตอนนั้น ผมอาจจะเด็กเกินไป พ่อเลยไม่ได้นึกถึงผม…”

“เพราะลูกยังดูแลตัวเองไม่ได้ไง จนถึงตอนนี้ ลูกบอกว่าอยากแต่งงานกับหนูขวัญ แต่ตัวลูกมีงานมีการทำเป็นหลักเป็นแหล่งหรือยัง เอาแต่จินตนาการถึงงานดนตรีอะไรนั่น แล้วมันจะเลี้ยงลูกได้สักกี่น้ำ แม่กับคุณย่าบอกให้ลูกไปช่วยงานที่บริษัทก็ไม่เอา แล้วแบบนี้น่ะหรือที่บอกว่าพร้อมจะแต่งงานกับขวัญ ลูกจะเอาอะไรไปดูแลขวัญได้ ที่แม่พูดเพราะแม่เป็นห่วง แม่อยากให้ลูกมีชีวิตที่ดีและดูแลตัวเองได้มากกว่านี้ก่อนที่จะต้องดูแลผู้หญิงสักคนนะลูก” เอมอรพูดจากใจจริง นางไม่ได้อยากตอกย้ำลูกชายคนเล็ก แต่ที่ผ่านมาตามใจเตวิชมาตลอด อยากทำอะไรก็ให้ทำ ในขณะที่เตวิชกลับไม่สนใจงานที่บริษัท ทิ้งให้เตชินท์เป็นคนดูแลแต่เพียงผู้เดียว