4

“ตาใหญ่รู้เรื่องนี้มาตลอด เพราะคุณไตรภพเป็นคนฝากฝังเรื่องนี้กับตาใหญ่โดยตรง นั่นเลยเป็นเหตุผลว่า ทำไมทุกวันนี้ ตาใหญ่ถึงควงสาวเล่นๆ ไปเรื่อยและไม่คิดจริงจังกับใคร เพราะรู้ไงจ๊ะว่าเจ้าสาวของเขาคือขวัญเท่านั้น” เอมอรพูดด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าไอวารินจะเป็นลูกสาวคนรักเก่าของสามี แต่นางก็มีเหตุผลมากพอที่จะรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรไปถือโทษโกรธเด็ก อีกอย่าง ไอวารินก็เป็นเด็กดี เลยไม่นึกรังเกียจที่จะได้มาเป็นลูกสะใภ้คนโต

“ตะ แต่ว่า….” ไอวารินถึงกับพูดไม่ออก ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะต้องอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ เธอไม่ได้รักเตชินท์ ผู้ชายที่ตนเองรักคือเตวิชต่างหาก แล้วจะให้แต่งงานกับอีกคนได้อย่างไรกัน

“หรือว่าหนูขวัญมีคนรักอยู่แล้วจ๊ะ” คุณหญิงโสภิตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลใจ

“เปล่าค่ะ ขวัญยังไม่มีใคร เพียงแต่ขวัญแค่คิดว่าคุณใหญ่ไม่รักขวัญ ส่วนขวัญเองก็ไม่ได้รักคุณใหญ่ มันจะเป็นไปได้เหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพที่สุด เพราะเกรงใจผู้มีพระคุณ

“ที่หนูขวัญคิดแบบนี้เพราะเรากับตาใหญ่ไม่ค่อยได้คุยกัน ย่าเลยอยากให้หนูไปเป็นเลขาฯ ให้ตาใหญ่ไง สองคนจะได้สนิทกันมากขึ้น ส่วนเรื่องไม่ได้รักกันตอนนี้ ย่าเชื่อว่าไม่นาน หนูขวัญจะต้องรักตาใหญ่อย่างแน่นอน” หญิงสูงวัยพูดด้วยความมั่นใจ

“ขะ ขอโทษค่ะ ขวัญแค่ช็อกทำอะไรไม่ถูก” พูดจากใจจริง เพราะไม่รู้จะปฏิเสธต่ออย่างไร แต่จะให้แต่งงานกับเตชินท์ก็เป็นเรื่องที่เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเป็นไปได้อย่างไร ได้แต่ภาวนาว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธเรื่องนี้เช่นเดียวกัน

“เอาเถอะ ฉันเข้าใจจ้ะ เอาเป็นว่า เดี๋ยวเรารอคุยเรื่องนี้กันอีกทีตอนเย็น ตอนที่ตาใหญ่กลับมาดีไหม” เอมอรพูดขึ้นเพราะไม่อยากบีบบังคับไอวารินมากนัก

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจขวัญ” หญิงสาวยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“ถ้าอย่างนั้น หนูขวัญไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องทำกับข้าวนะ ให้ช้อยทำไป ย่าอยากให้ขวัญได้มีเวลาทบทวนเรื่องนี้” คุณหญิงโสภิตาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนไม่สามารถปฏิเสธได้

“ค่ะ คุณหญิงย่า”

ไอวารินรับคำ ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไปด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว เพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ใช่ว่าอยากขัดคำสั่งของคุณหญิงโสภิตา แต่เธอไม่ได้รักคุณใหญ่ และตอนนี้ก็หมดยุคของการจับคลุมถุงชนแล้ว

หญิงสาวรู้ดีว่าไตรภพคงหวังดีอยากให้ได้เจอกับผู้ชายที่ดี แต่การที่จะให้แต่งงานกับเตชินท์ ผู้ชายที่แม้แต่หน้าเธอเขาก็แทบไม่อยากมองเช่นนี้ เป็นเหมือนการทรมานทั้งสองฝ่ายให้ต้องฝืนอยู่ด้วยกันเสียเปล่าๆ

แต่คำสั่งก็คือคำสั่ง ที่ผ่านมา ไอวารินคิดมาตลอดว่าถ้ามีโอกาสให้ได้ตอบแทนบุญคุณของทั้งสองท่าน ต่อให้เป็นเรื่องยากแค่ไหน เธอก็ยินดี นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำไมเธอถึงคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

“ของขวัญ!” ทันใดนั้น เสียงชายหนุ่มขี้เล่นอย่างเตวิชก็ดังขึ้น พร้อมกับเข้ามาแตะตัวไอวารินจากด้านหลัง ทำเอาเธอตกใจไม่น้อย

“คุณเล็ก! ขวัญตกใจหมดเลย” พูดขึ้นพลางยกมือทาบอกจ เมื่อพบว่าเตวิชเดินตามเธอมาจากด้านหลัง ยังดีที่ตรงนี้คือสวนหย่อม ทำให้คนในบ้านไม่พลอยตกใจไปด้วย

“คิดอะไรอยู่ หน้าเครียดเชียว” เตวิชเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้ว ไอวารินแทบจะเป็นสัญลักษณ์ของความร่าเริง พอเห็นทำหน้าเคร่งเครียดแบบนี้แสดงว่าต้องมีเรื่องไม่ดีอย่างแน่นอน

“เอ่อ เปล่าค่ะ ขวัญแค่คิดเรื่องงานนิดหน่อย” ไอวารินเลือกที่จะโกหกออกไป จะให้พูดออกไปตรงๆ ได้อย่างไรว่า ตอนนี้ตนเองกำลังจะถูกจับให้แต่งงานกับพี่ชายเขา ทั้งที่เธอกับเขากำลังมีใจให้กันอยู่

“เรื่องงาน? อะไรกัน นี่ขวัญเพิ่งเรียนจบเองนะ ค่อยคิดก็ได้ ช่วงนี้ก็พักสมองไปก่อน” เตวิชพูดอย่างหวังดี เขาเองก็เรียนจบพร้อมกับไอวาริน แต่ยังไม่พร้อมที่จะเข้าไปช่วยงานที่บริษัทเช่นกัน

“คุณเล็กเถอะค่ะ เมื่อไหร่จะไปช่วยงานที่บริษัทคะ” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายจับได้ว่าตนเองมีเรื่องต้องกังวลอยู่

“ก็…ทุกวันนี้พี่ใหญ่ดูแลก็ดีอยู่แล้ว ฉันไปช่วยบริหารอาจจะทำให้บริษัทแย่ลงก็ได้ เป็นนักดนตรีไส้แห้งแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” พูดอย่างติดตลก ใจจริง ชายหนุ่มไม่ได้อยากจะเป็นนักดนตรีไปตลอดชีวิต เพียงแต่อยากจะทำให้ทุกคนเห็นว่าสิ่งที่เขารักก็สามารถทำเป็นอาชีพได้เช่นกัน ชายหนุ่มมีความฝันอยากจะเปิดผับบาร์เป็นของตนเอง แต่เรื่องนี้ คุณหญิงย่าของเขาดูจะไม่เห็นด้วยเท่าไรนัก