หลีกทางหน่อยจะรัก

“ใช่จ้า รีบเข้ามาเลยนะครับน้องยาหยี พี่คิดถึงน้องยาหยีใจจะขาดอยู่แล้ว”เสียงออดอ้อนคุ้นหูดังลอดออกมา ทำให้น้ำตาลถึงกับต้องชะงักฝีเท้าหยุดฟัง แม้จะไม่อยากจะเชื่อเพียงเสียงที่ได้ยิน แต่เมื่อเห็นสาวสวยที่เดินสวนกับเธอนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องของสามีเธอ น้ำตาลทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกั้นอารมณ์“ค่ะ พี่ภพ ยาหยีจะกอด จะหอม แล้วก็...” เด็กสาวหยุดพูดเล็กน้อย พลางกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ แล้วส่งเสียงหัวร่อต่อกระซิกกับปลายสายขณะที่คนข้างในรีบเปิดประตู ยื่นวงแขนออกมาคว้าเอวบางของสาวน้อยคนนั้น แล้วรั้งร่างของหล่อนเข้าไปในห้องพักของเขาทันทีดวงตากลมโตเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ไม่ผิดแน่ ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดแน่ ๆ เสียงออดอ้อนของผู้ชายที่เธอได้ยินในสายสนทนา และวงแขนที่รั้งร่างเด็กสาวนั้นเข้าไปในห้อง นั่นคือ ก้องภพ...สามีและพ่อของลูกเธอจริง ๆ ณัฐกฤตาได้ยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างในโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าสามีที่เธอรักและเทิดทูนยิ่ง จะทรยศเธอด้วยการ“นอกใจ”มือบางสั่นเทา ค่อย ๆ เอื้อมไปคว้าลูกบิดประตูห้องและเปิดเข้าไปด้านในอย่างแผ่วเบา ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน

กระทั่งตกอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของหมอกรภัทร์ ได้สัมผัสความหล่อละมุนในระยะประชิดแบบเต็มสิบไม่หัก ทำให้ณัฐกฤตาถึงกับตัวแข็งนิ่งงัน จนแทบลืมหายใจ มีเพียงดวงตาคู่สวยที่ยังเคลื่อนไหวมองไล่ระดับตั้งแต่แผงอกที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ เรื่อยขึ้นไปถึงช่วงบ่ากว้างอย่างถือวิสาสะ บ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของวงแขนนี้เป็นคนที่ดูแลรักษารูปร่างได้ดีมากขนาดไหน ลำคอหนาที่โผล่พ้นเสื้อกาวน์สีขาวออกมา เผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูระเรื่อราวกับผิวลูกคุณหนู ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านเครื่องหน้าทุกอย่างล้วนได้สัดส่วนราวกับพระเอกละครในซีรีส์จีน ไม่ว่าจะเป็นริมฝีปากสีอ่อนดูสุขภาพดี ปลายจมูกโด่งรั้นทรงหยดน้ำรับกับคิ้วสีเข้มที่เรียงเส้นเป็นระเบียบ แม้กระทั่งดวงตาคมเข้มคู่นั้น ที่กำลังจ้องดวงหน้าสวยนิ่งก็ดูสุขุมและอ่อนโยน ทำให้คนที่ได้มองนั้นราวกับต้องมนต์สะกดแม้ใบหน้าสง่างามของหมอหนุ่มจะสงบนิ่งจนแทบมองอารมณ์ไม่ออก แต่เมื่อถูกสาวสวยในฝันที่กรภัทร์นั้นแอบชอบมานานจับจ้องด้วยสายตาหวานล้ำแบบนี้ หัวใจดวงโตก็ยากที่จะสงบนิ่งเหมือนหน้าตาได้ กรภัทร์จึงแสร้งกระแอมเบา ๆ ในลำคอเพื่อกลบเสียงหัวใจที่มันเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะของตัวเอง แ

ลงมาซ้ำเติมเธออีก ท่อนแขนเล็กรวบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาไว้แนบอก เพราะกลัวว่าน้ำฝนจะชะล้างน้ำหมึกในใบประกาศอิสรภาพของเธอจนเปียกปอน แล้วรีบพาร่างสวยได้สัดส่วนเข้าไปหลบอยู่ตรงป้ายรถโดยสารประจำทางที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากที่ว่าการอำเภอนัก มือบางปาดหยาดน้ำฝนที่เปียกปอนตามกรอบหน้ารูปไข่ และท่อนแขนเรียวทั้งสองข้างที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่ถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกเพื่อความทะมัดทะแมงนัยน์ตาคู่สวยคมชะเง้อไปมองหารถโดยสารประจำทางที่จะพาเธอกลับบ้านโดยเร็ว ก่อนที่เธอจะล้มป่วยไม่สบายเพราะความหนาวเย็นจากเสื้อผ้าที่เปียกฝนจนชุ่ม แต่กลับพบรถสปอร์ตคูเป้สีขาวราคาเจ็ดหลักจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้าเธอพร้อมกับลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง เสียงแว่วๆ จากคนขับเหมือนร้องเรียกหาใครบางคน แต่ว่าฝนตกหนักเกินไป ทำให้ณัฐกฤตามองไม่ชัดและฟังไม่ถนัดว่าเจ้าของรถคันนั้นเป็นใครและพูดว่าอะไร จึงได้แต่หันรีหันขวางด้วยความงุนงง ก็ทั้งป้ายรถเมล์นี้มีเพียงแค่เธอคนเดียว แต่ทว่าเธอนั้นไม่มีคนรู้จักที่ขับรถหรูราคาแพงแบบนี้มาก่อนชั่วอึดใจร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มก็วิ่งปราดลงมาจากรถของเขามาหยุดตรงหน้าเธอ มือหนายกขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่ม เผยให้เ

หลังมือบางเอื้อมไปสัมผัสที่หน้าผากที่ร้อนเป็นไฟของกรภัทร์ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าคุณหมอหนุ่มคงโดนไข้หวัดเล่นงานเข้าแล้ว จึงรีบพยุงร่างสูงของคุณหมอ ที่ตอนนี้กลายเป็นคนไข้ของเธอไปนั่งที่โซฟาอย่างทุลักทุเล เห็นเป็นหมอหนุ่มรูปร่างสูงเพรียว แต่ว่ากล้ามเนื้อที่ซ่อนรูปนั้นแน่นไม่เบา เมื่ออยู่ในสภาวะทิ้งตัวด้วยแล้ว ก็ทำให้คนประคองถึงกับเหงื่อซึมณัฐกฤตาเดินหายเข้าไปในห้อง แล้วกลับมาพร้อมถาดใส่ชามแก้วใส ข้างในบรรจุน้ำสะอาดและผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาว เธอยืนมองแก้วใส่ยาแก้ไข้ที่ว่างเปล่าและแก้วน้ำดื่มที่พร่องไปเกือบครึ่ง ก่อนจะย้ายสายตาไปมองร่างสูงที่นั่งหลับตาเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาตรงหน้าอย่างลังเล เธอตัดสินใจสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วผ่อนออกมาเพื่อเรียกความกล้า เพราะถ้าเธอไม่ช่วยเช็ดตัวให้ไข้ลดลงไวๆ อาการของกรภัทร์ก็อาจช็อกได้“หมอกรคะ เช็ดหน้าเช็ดตัวหน่อยนะคะ จะได้สร่างไข้”กรภัทร์ไม่ได้ตอบออกมาเป็นคำพูด ได้แต่พยักหน้าตอบหญิงสาวทั้งๆ ที่ยังนั่งหลับตาอยู่ สายตาคมเข้มปรือตาลอบมองเจ้าของมือเรียวที่ลูบไล้ไปตามต้นคอหนาและกล้ามเนื้ออกที่ได้สัดส่วนของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ผมยาวดำขลับที่ปกติจะถูกรวบแล้วมัด

ส่วนฝั่งซ้ายมือมีบ้านเดี่ยวปูนเปลือยสไตล์โมเดิร์นหลังขนาดย่อม ปลูกแยกออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไม่มากนัก มีเพียงไม้เลื้อยที่ตัดแต่งเป็นพุ่มความสูงระดับอก ปลูกเรียงแถวเป็นแนวกั้นแบ่งเขตระหว่างบ้านเดี่ยวกับคฤหาสน์เท่านั้น ซึ่งนั่นคือ บ้านพักของเขา ที่ต้องการให้ณัฐกฤตามาอยู่และช่วยดูแลความเรียบร้อยให้ “น้ำตาล ดูดอกอรัญญิการ์ตรงรั้วนั่นสิครับ ผมเป็นคนปลูกเองกับมือเลยนะ” กรภัทร์พูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ พลางชี้ไปทางไม้เลื้อยที่ถูกตัดแต่งเป็นพุ่มสวยงาม“ดอกอรัญญิการ์เหรอคะ ชื่อเพราะจังเลยค่ะ”“ใช่ครับ น้ำตาลรู้ไหมว่าชื่อดอกอรัญญิการ์ เป็นชื่อเดียวกันกับชื่อแม่ของผม พอท่านเสียไป ผมก็หามาต้นนี้มาปลูกไว้เป็นแนวรั้ว ให้ความรู้สึกเหมือนว่าท่านอยู่ใกล้ๆ เป็นกำลังใจให้ผมเสมอ”น้ำเสียงเปี่ยมสุขขณะเอ่ยถึงมารดาที่จากไป ทำให้ณัฐกฤตาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอ่อนโยนในจิตใจของคนพูดได้อย่างชัดเจน เธอหันไปมองตามคำชี้ชวน ดอกไม้เล็กๆ ทยอยบานราวยี่สิบดอกเป็นช่อสีขาวสะพรั่งตัดกับสีเขียวเข้มของใบไม้ สีหน้าประหม่าเมื่อครู่ก็พลันมีรอยยิ้มสดใสมาทดแทน “ว้าว สวยมากเลยค่ะหมอกร”“สวยครับ...สวยมากจริงๆ”กรภัทร์เอ่ยชมเนิบๆ ท