5

“พูดอะไรอย่างนั้นคะ คุณเล็กเรียนเก่งจะตายไป ขวัญเชื่อว่าคุณเล็กต้องทำได้ดีไม่แพ้คุณใหญ่แน่นอน” ไอวารินพูดให้กำลังใจ สำหรับเธอ เตวิชเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบสูงพอตัว เพียงแต่ยังเด็กกว่าเตชินท์อยู่มาก ทำให้ทุกครั้งพี่ชายมักจะได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่มากกว่าเท่านั้นเอง

“พูดเอาใจแบบนี้ อยากได้ของขวัญวันเรียนจบหรือเปล่า ฮึ” อดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

“ไม่อยากได้ค่ะ แค่การที่คุณเล็กเป็นเพื่อนขวัญถึงทุกวันนี้ก็ถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดของขวัญแล้วละค่ะ” ไอวารินยิ้มด้วยความเขินอาย แม้เธอกับเตวิชจะไม่เคยพูดความรู้สึกที่มีต่อกัน แต่ทั้งสองต่างรู้ใจกันและกันดีเสมอ

“แต่ฉันอยากได้ของขวัญนี่…” เตวิชพูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้างุนงง

“คุณเล็กอยากได้อะไรคะ ขวัญไม่มีเงินซื้อให้ตอนนี้หรอกนะ ขอแปะไว้ก่อน” พลางยิ้มอย่างร่าเริงออกมา เตวิชสามารถทำให้เธอลืมเรื่องเครียดก่อนหน้านี้ได้อย่างสนิทใจ

“ไม่ได้อยากได้สิ่งของ แต่อยากให้ขวัญออกไปนั่งรถเล่นกับฉันหน่อยได้ไหม” เตวิชพูดอย่างหยั่งเชิงอีกครั้ง

“ไปนานไหมคะ พอดี ขวัญไม่อยากทิ้งงานไปนาน” พูดขึ้นพร้อมสีหน้ากังวลเล็กๆ เพราะอดเกรงใจชดช้อยไม่ได้ที่ต้องทำกับข้าวให้คุณหญิงเพียงลำพัง

“พูดอย่างกับป้าช้อยไม่มีผู้ช่วยคนอื่นอย่างนั้นแหละ เอาน่า ไปแป๊บเดียว โอเคไหม” เตวิชพูดขึ้นพร้อมกับจูงมือหญิงสาวไปที่รถยนต์หรูของเขา โดยที่เธอไม่สามารถปฏิเสธเขาได้อีก

เตวิชพาไอวารินไปขับรถเล่นรอบเมืองด้วยความสบายใจ ทั้งคู่พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดและมุมมองของกันและกันอย่างสนุกสนาน เขาไม่เคยรู้สึกดีกับผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน จริงอยู่ว่าจะเคยคบผู้หญิงมามาก แต่สุดท้าย คนเดียวที่ชายหนุ่มรู้สึกดีด้วยก็คือไอวาริน

ในวันที่เขาและเธอเรียนจบจึงคิดไว้แล้วว่าจะรีบทำงานด้านดนตรีให้ประสบความสำเร็จ และเมื่อนั้นก็จะเอ่ยปากขอเป็นคนที่ดูแลไอวารินตลอดชีวิต ซึ่งก็มั่นใจว่าเธอใจตรงกับเขาอย่างแน่นอน

“ขอบคุณนะคะที่พาขวัญมานั่งรถเล่นแบบนี้” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความอารมณ์ดี ตอนนี้ เธอไม่อยากคิดเรื่องแต่งงานกับเตชินท์ให้ปวดสมอง

“ไว้วันหลัง ฉันพามาอีก เดี๋ยวจะพาขวัญไปซื้อขนมร้านดังด้วย ไปไหม” เตวิชเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ใจจริง เขาไม่ได้เป็นคนชอบกินขนม แต่รู้ว่าไอวารินชื่นชอบทั้งการทำอาหารและการได้ทดลองกินขนมในหลายๆ ที่ จึงอยากพาเธอไปลองชิมร้านเด็ดที่ว่านี้

“เอางั้นก็ได้ค่ะ” หญิงสาวไม่ขัดใจชายหนุ่ม เพราะสิ่งที่เขานำมาเอาใจคือสิ่งที่เธอชอบอยู่แล้ว

“งั้นไปกันเลย” เขายิ้มให้แล้วหันไปใช้สมาธิกับการขับรถ

ไม่นาน เตวิชก็พาเธอมาถึงร้านขนมแสนอร่อยที่ว่า เป็นขนมปังสไตล์ฝรั่งเศส แค่เข้าไปในร้านกลิ่นขนมก็ลอยมาเตะจมูกจนหญิงสาวเลือกแทบไม่ถูกว่าจะซื้อชิ้นไหนดี

“เลือกกลับไปเยอะๆ เลยนะ”

เตวิชพูดพร้อมกับเดินไปเลือกขนมปังของตัวเอง ประมาณห้าหกชิ้น ก่อนที่ทั้งคู่จะกลับขึ้นรถไปด้วยถุงขนมเต็มไม้เต็มมือ

“ขวัญชอบมากเลยคุณเล็ก มีแต่ขนมน่ากินทั้งนั้นเลย ว่าแต่คุณเล็กไปรู้จักร้านนี้จากไหนคะ” เอ่ยขึ้น พร้อมคาดเข็มขัดให้เข้าที่เข้าทาง

“พี่ใหญ่เคยพามาน่ะ ที่จริง ฉันก็ซื้อขนมมาฝากพี่ใหญ่ด้วยนะ เดี๋ยวเราแวะไปฝากพี่ใหญ่ที่บริษัทกันแป๊บหนึ่งดีไหม”

เตวิชเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เพราะรู้ดีว่าถึงพี่ชายตัวเองจะมีบุคลิกนิ่งๆ หรือแทบจะเย็นชาเลยก็ว่าได้ แต่จริงๆ แล้วเตชินท์ก็เป็นผู้ชายที่ชอบกินของหวาน ซึ่งมองยังไงก็ขัดกับบุคลิกที่เป็นเสียเหลือเกิน

“เอ่อ ขวัญว่าอย่าเลยค่ะ รบกวนเวลางานของคุณใหญ่เปล่าๆ อีกอย่าง ขวัญอยากกลับบ้านไปช่วยงานป้าช้อยแล้ว”

เพียงแค่ได้ยินชื่อของเตชินท์ ไอวารินก็เกิดความกังวลขึ้นมาทันที และไม่อยากที่จะเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้

“เอางั้นก็ได้ ไว้ฉันค่อยให้พี่ใหญ่ที่บ้าน ถ้างั้นเรากลับกันเลยนะ”

ชายหนุ่มตามใจสาวเจ้าอีกเช่นเคย ก่อนที่จะขับรถกลับบ้านอย่างไม่ได้สงสัยอะไร