3

“เรียนจบแล้ว เราวางแผนชีวิตไว้ว่ายังไงบ้าง” คุณหญิงโสภิตาเข้าเรื่องทันที

“ก็…ขวัญว่าจะหางานทำค่ะ น่าจะสมัครงานที่บริษัทเกี่ยวกับด้านอาหาร เพราะขวัญชอบทำอาหาร คิดว่าน่าจะทำออกมาได้ดีค่ะ”

ไอวารินพูดด้วยรอยยิ้ม เธอเรียนจบบริหารมาก็จริง แต่ก็มีใจรักในการทำอาหาร ดังนั้นจึงอยากนำความรู้ที่มีมาผสมผสานกับความชอบของตน นั่นคือการเข้าไปบริหารงานในบริษัทที่เกี่ยวกับการผลิตอาหารแปรรูปนั่นเอง

“จริงๆ ที่ขวัญพูดมาฉันก็รู้สึกเห็นดีเห็นงามด้วยหรอกนะ แต่ว่า…ฉันอยากให้ขวัญมาช่วยงานที่บริษัทก่อนดีไหมจ๊ะ” คุณหญิงโสภิตาเอ่ยถามอย่างรักษาน้ำใจ ด้วยความที่ไม่ใช่คนชอบบังคับจิตใจใคร แต่กับเรื่องนี้ก็มีเหตุผลเช่นกัน

“เอ๋…ที่บริษัทกำลังขาดคนเหรอคะ” เอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะบริษัทที่คุณหญิงโสภิตาว่าคือบริษัทนำเข้ารถยุโรป ซึ่งตอนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของเตชินท์ ซึ่งเขาก็ทำหน้าที่ประธานบริษัทได้อย่างดีมาโดยตลอด ทำให้ตระกูลอารยรุ่งโรจน์มีสินทรัพย์มากขึ้นปีละหลายสิบล้าน

“ก็ไม่เชิงหรอกจ้ะ ฉันกับคุณหญิงแม่เห็นว่า ตอนนี้ ขวัญเองก็เรียนจบแล้ว ถ้าลองทำงานในบริษัทของครอบครัวเราก็คงไม่เสียหายอะไร ดีเสียอีกจะได้มีคนไปทำงานเป็นเพื่อนตาเล็กเขา”

เอมอรกำลังนึกถึงลูกชายคนเล็กของเธอ ที่แม้จะเรียนจบบริหารมาเหมือนกับไอวาริน แต่กลับดันชื่นชอบที่จะเป็นนักดนตรีและมักจะออกไปเล่นดนตรีดึกดื่น ไม่สนใจธุรกิจครอบครัว หากได้หญิงสาวเป็นเพื่อนเข้าบริษัท อาจทำให้เตวิชสนใจงานของที่บ้านได้

“คุณเล็กนี่...ขวัญไม่แน่ใจว่าจะอยากทำงานตามขวัญหรือเปล่า”

หญิงสาวยิ้มด้วยความร่าเริงเมื่อพูดถึงเตวิช ชายหนุ่มที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิท และความสนิทสนมกันของทั้งคู่ก็ทำให้ความรู้สึกของไอวารินที่มีต่อเตวิชเปลี่ยนไป และมั่นใจว่าเขาเองก็รู้สึกดีกับเธอไม่ต่างกัน ความผูกพันก่อเกิดเป็นความรักที่ทั้งคู่ต่างมีความสุขที่ได้อยู่เคียงข้างกันในทุกวัน

“เอาเถอะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ฉันอยากให้หนูขวัญไปช่วยงานหรอก จริงๆ ฉันอยากให้ขวัญไปช่วยงานตาใหญ่” คุณหญิงโสภิตาพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“ถ้านั่นเป็นความต้องการของคุณหญิงย่า ขวัญก็ยินดีค่ะ” ตอบอย่างไม่อิดออด แม้จะอดเกร็งไม่ได้ เพราะที่ผ่านมา เธอกับเตชินท์พูดคุยกันแทบจะนับคำได้เลย นี่หากต้องไปทำงานกับชายหนุ่มมีหวังได้อึดอัดมากกว่านี้ แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อมันเป็นความต้องการของคุณหญิงท่าน เธอเองก็ไม่ควรที่จะปฏิเสธ

“ฉันอยากให้หนูขวัญไปเป็นเลขาฯ ให้กับตาใหญ่ จะได้คุ้นเคยกันไว้”

คุณหญิงโสภิตายิ้มอย่างอ่อนโยน แต่คนฟังอย่างไอวารินเกิดความแปลกใจขึ้นมาทันที ‘จะได้คุ้นเคยกันไว้’ อย่างนั้นเหรอ ทำไมเธอกับเตชินท์จะต้องคุ้นเคยกันด้วย

“ฉันรู้ว่าเรื่องมันอาจจะกะทันหันสำหรับขวัญไปหน่อย แต่ฉันกับคุณแม่คิดว่า ตอนนี้ มันสมควรแก่เวลาแล้วจ้ะ” เอมอรพูดอย่างหยั่งเชิง เพราะรู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่พอสมควร และไอวารินเองอาจไม่พอใจก็เป็นได้

“ขวัญกับตาใหญ่จะต้องแต่งงานกันในเดือนหน้านี้”

คุณหญิงโสภิตาพูดด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ในขณะที่ไอวารินรู้สึกตกใจจนเผลอเงยมองหน้าผู้มีพระคุณอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“คะ? มะหมายความว่าไงคะ ทำไมขวัญกับคุณใหญ่ต้องแต่งงานกัน” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ภาวนาให้ตัวเองหูฝาดไป

“ก่อนที่ไตรภพจะจากพวกเราไป สิ่งที่เขาสั่งเสียไว้ไม่ได้ขอให้ฉันดูแลหนูขวัญเท่านั้น แต่ไตรภพยังห่วงขวัญและอยากให้หนูขวัญลงเอยกับตาใหญ่ เพราะเชื่อว่าตาใหญ่คือผู้ชายที่ดีที่สุดที่จะดูแลและทำให้หนูขวัญมีความสุขได้ ตอนนี้ หนูขวัญเองก็เรียนจบแล้ว ย่าคิดว่าขวัญพร้อมแล้วที่จะเป็นเจ้าสาวของตาใหญ่ และพร้อมที่จะมีหลานให้เอมอรได้เลี้ยงสักคน” คุณหญิงโสภิตาพูดด้วยความผ่อนคลาย และแทนตัวเองว่า ‘ย่า’ เพื่อให้ไอวารินรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

“คุณใหญ่รู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ คุณใหญ่ไม่น่าจะตกลงนะคะ เพราะว่าขวัญกับคุณใหญ่...เราไม่ได้รักกัน” พูดด้วยความมั่นใจ เพราะแอบคิดว่าเตชินท์ต้องไม่ชอบตนอยู่กลายๆ ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เขาคอยที่จะหลบหน้าเธอตลอดเวลา