LOGIN“ไม่เอา เดี๋ยวฉันจ่ายเอง” มัตสยารีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธหน้าตาตื่น ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะช่วยเธอมากมายขนาดนี้ ซึ่งเธอคิดว่ามันมากเกินจะรับไว้ได้
“เล็กน้อยน่า แกช่วยฉันกับน้องนาเดียร์มากกว่านี้อีก อย่าเกรงใจเลย” ญารินดาโอบไหล่กอดกระชับเพื่อนรักอย่างไม่คิดว่าเรื่องที่ตัวเองเสนอไปมันจะมากมายอะไร
“แต่ว่าพี่แดน...” มัตสยาเอ่ยอย่างเป็นกังวล กับญารินดาก็ยังพูดได้ว่าเป็นเพื่อน แต่กับแดนไท แม้จะรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย แต่ยังไงในความเป็นจริงเธอก็ยังถือว่าเป็นคนอื่นสำหรับชายหนุ่มอยู่ดี กลัวว่าเรื่องนี้จะมาทำให้ผัวเมียเขาทะเลาะกัน
“พี่เขาแหละที่ออกปากเองว่าจะจ่ายเงินเดือนพี่อ้อยให้แก พี่แดนเขาอยากตอบแทนแกกับทุกคนมาก ๆ เลยนะ รับน้ำใจเขาไว้เถอะ” ญารินดาตบที่หลังมือเพื่อนรักพร้อมกับพยักหน้ายิ้ม ๆ ย้ำให้รู้ว่านี้คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับมันอย่างแท้จริง
“ขอบใจแกกับพี่แดนมาก ๆ เลยนะ พวกแกดีกับฉันมากจริง ๆ บุญคุณนี้ฉันจะไม่ลืมเลย แต่ยังไงฉันก็ให้เธอจ่ายให้ตลอดไปไม่ได้หรอก จ่ายแค่เดือนแรกนี้ก็พอ” มัตสยาบอกเพื่อนรักอย่างเกรงใจ
“ไม่พอ” ญารินดาส่ายหน้า
“น่า เดือนหนึ่งก็เยอะแล้ว เดือนต่อไปฉันมีเงินเดือนก็จ่ายเองได้แล้ว”
“สามเดือน ไม่ต้องต่อรองเลยนะ เดือนเดียวแกจะทันได้ตั้งตัวอะไร โอเค” ญารินดาบอกเสียงเข้ม
“อื้อ ก็ได้ ขอบใจแกมาก ๆ เลยนะ ไม่ได้แกกับพี่แดนฉันคงตายอย่างเขียดแน่ ๆ” มัตสยากอดเพื่อนรักอย่างซึ้งในน้ำใจ ที่ชาตินี้จะหาคนที่มีน้ำใจกับเธอมากขนาดนี้ได้ที่ไหนอีก
“แล้วเรื่องงานล่ะเป็นไง”
“บริษัทใหญ่โตมาก ใหญ่กว่าบริษัทเก่าฉันมาก ๆ ฉันงี้ตื่นเต้นเลย แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี คิดไว้ว่าถ้าไม่ได้ที่นี่จะไปสัมภาษณ์อีกทีที่โทรมานัดสัมภาษณ์มะรืนนี้”
“เพื่อนฉันเก่งอยู่แล้ว อยู่นานไม่ได้ใช่ไหม”
“อื้อ ฝากแม่ดูให้ โทรหาตอนก่อนจะออกจากบริษัทบอกว่ายัยหนูหลับอยู่” ถึงจะถามไปแล้วจนตอนนี้ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ ทั้งที่อยากอยู่เม้าท์มอยกับญารินดาต่อนานแต่ก็ทำไม่ได้
“จะให้พี่อ้อยไปด้วยเลยไหม”
“ไปเลย พรุ่งนี้ฉันต้องไปเริ่มงานแล้ว ได้ใช่ไหมคะพี่อ้อย” หญิงสาวหันไปถามหญิงวัยน่าจะสี่สิบปลาย ๆ อย่างเกรงใจเพราะทุกอย่างเหมือนจะกะทันหัน
“ได้ค่ะ”
“งั้นพี่ไปเตรียมตัวเถอะนะคะ”
“ค่ะ” รับปากแล้วก็รีบเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง เพื่อเตรียมเก็บข้าวของไปอยู่ที่บ้านนายจ้างคนใหม่
“แล้วน้องนาดาล่ะ” ญารินดาพยักพเยิดไปยังเปลที่อยู่ในโซนหนึ่งของบ้านที่เธอทำเป็นโซนของลูก ๆ ที่มีทั้งของเล่นเพื่อความสนุกและของเล่นเสริมจินตนาการ
มัตสยาลุกขึ้นเดินไปส่องแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารักน่าชังของหลานที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปล “อดขยำเจ้าก้อนเนื้อนุ่มนี้เลย” หญิงสาวพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาเพื่อคุยกับญารินดาต่อระหว่างรอพี่อ้อยไปเก็บของ
ไม่นานพี่อ้อยก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าเพียงใบเดียว “พร้อมแล้วค่ะ”
“งั้นฉันกลับก่อนนะแก ไว้ว่าง ๆ จะแวะมาเล่นด้วย” มัตสยาลุกขึ้นสะพายกระเป๋าพร้อมกับบอกลาเพื่อนรักที่เป็นธุระจัดการให้เธอทุกอย่างจนผ่านไปได้ด้วยดี
“อื้อ ขอให้พรุ่งนี้แกเจอเจ้านายที่ดีนะ” ญารินดาอวยพร เพราะแม้จะเป็นบริษัทที่แดนไทแนะนำมาแต่เธอก็ไม่รู้เลยว่าคนที่มัตสยาจะได้ทำงานด้วยเป็นคนยังไง
“สาธุ เจ้านายดีมีชัยไปกว่าครึ่ง” มัตสยายกมือไหว้ท่วมหัวขำ ๆ
“เจอผู้ชายใหม่ด้วยนะ” ญารินดาพูดสัพยอก
“ถ้ามีเวลานะ” มัตสยาบอกอย่างไม่ได้หวังอะไรอย่างที่ญารินดาว่ามาเลย เพราะงานเลขาฯ เป็นงานที่ตัวติดกับเจ้านายตลอด ยิ่งทำงานกับประธานบริษัทใหญ่ขนาดนี้คงหนักและยุ่งกว่าที่เธอเคยทำมาแน่นอน
ผู้ชายเหรอ ที่จะได้เจอคงมีแต่ท่านประธานล่ะมั้ง
“ไปล่ะ ไว้เจอกัน”
“จ้า โชคดีนะ” ญารินดาโบกมือยืนมองเพื่อนที่เดินไปขึ้นรถพร้อมกับพี่อ้อยแล้วได้แต่ภาวนาให้จากนี้ไป ขอให้เพื่อนของเธอได้เจอแต่สิ่งดี ๆ และคนดี ๆ เข้ามาในชีวิตทีเถอะ
“ลูกหลับแล้วเหรอ” วาทีถามพลางปิดหนังสือและวางมันไว้ที่โต๊ะหัวเตียง“ค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบวาทีก็กดยิ้มมุมปาก เดินไปปิดไฟแล้วมาล้มตัวลงนอนดึงมัตสยาที่ยังไม่หลับเข้ามากอดพร้อมกับกระซิบ “ลูกหลับแล้วต่อไปเดี๋ยวคุณพ่อจะพาคุณแม่นอนเอง”“มัทนอนเองได้ค่ะ” มัตสยารีบแย้งขึ้น“ไม่ได้ นอนเองไม่ได้” วาทีพูดพลางพลิกตัวขึ้นไปคร่อมอยู่เหมือนร่างของภรรยาที่มองเขาตาปริบ ๆ ผ่านความมืดสลัว “เพราะนอนปั๊มลูกมันต้องนอนด้วยกัน ไม่สิคืนนี้ไม่ต้องนอนเลยดีกว่า”“จะบ้าเหรอคะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนะคะ” มัตสยาเตือน เธอน่ะอยู่บ้านเลี้ยงลูกตื่นแต่เช้าเตรียมตัวให้ลูกไปโรงเรียนเสร็จจะนอนกลางวันก็ยังได้ แต่เขาต้องทำงานทั้งวัน“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะหยุดเพื่องานนี้เลย” วาทีบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำเอามัตสยาถึงกับเลิกคิ้ว “เอาจริงดิ”“ของจริงไม่เน้นพูดแต่เน้นทำ” พูดจบวาทีก็ไม่คิดจะให้โอกาสภรรยาได้พูด ปฏิบัติการปั๊มลูกที่คืนนี้ต้องสะเทือนเลือนลั่นที่สุดเท่าที่เคยทำมามันต้องสัมฤทธิผลความพยายามของวาทีในทุก ๆ คืนไม่สูญเปล่า สองเดือนต่อมามัตสยาก็ตั้งครรภ์ลูกคนที่สาม ข่าวดีนี้ทำให้ทุกคนต่างพากันดีใจยกใหญ่ โดยเฉพาะว่าที่คุณพ่อลูกส
“จริงสิ” ทันทีที่ได้รับการยืนยัน สองพี่น้องก็ผละจากที่นั่งเดิมคลานมาหาคนเป็นย่า แล้วแย่งกันกอดและหอมผู้สูงวัยอย่างออดอ้อน“อะไรสองคนนี้ประจบอะไรคุณย่าอีก” นายวาทิตที่เพิ่งยกหน้าที่ปิ้งย่างให้กับเด็กรับใช้ในบ้าน แล้วเดินกลับมาที่ของตัวเอง“คุณย่าใจดีบอกว่าจะซื้อของเล่นให้น้องขุนกับน้องขวัญด้วยค่ะ คุณปู่จะใจดีซื้อให้พวกเราด้วยไหมคะ” น้องของขวัญจีบปากจีบคอบอกคนเป็นปู่เสียงเจื้อยแจ้ว“ช่างเจรจาจริงเชียว อยากได้อะไรล่ะ” นายวาทิตถามหลานสาวพลางโยกศีรษะเล็ก ๆ นั้นอย่างเอ็นดูเบา ๆ จากนั้นสองพี่น้องต่างก็แย่งกันบอกในสิ่งที่ตัวเองต้องการมากมายหลายอย่างตั้งแต่ของเล่น เสื้อผ้า ยันของกินให้กับทุกคนได้รู้ด้วยท่าทีออดอ้อนตามแบบฉบับของเด็กน้อย ซึ่งก็สามารถเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับบรรดาคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายได้เป็นอย่างดี“สองแสบทำอะไรน่ะ” วาทีที่เพิ่งมาถึงพยักพเยิดหน้าไปยังลูก ๆ ทั้งสองคนพลางทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ มัตสยา“วิ่งอ้อนขอของที่อยากได้กับทุกคนอยู่ค่ะ” มัตสยาบอกพลางตักของกินในจานใส่ปาก และในตอนนั้นเองลูก ๆ ที่เห็นคนเป็นพ่อมาแล้วก็ต่างลุกขึ้นวิ่งมาหา“คุณพ่อขา”“คุณพ่อครับ”“จะเอาอะไรเรี
“ทั้งสองคนลงไปข้างล่างเลยนะลูก คุณปู่คุณย่าและทุกคนน่าจะรอที่สวนหน้าบ้านที่พวกเราช่วยกันจัดโต๊ะเมื่อตอนเย็นน่ะ” วาทีบอกขณะหวีผมลูกสาวให้เข้าทรง “อะ เรียบร้อยแล้ว ของขวัญพาน้องไปนะลูก”“ค่า” เด็กน้อยรับคำแล้วเดินจูงมือน้องชายที่ดีกันแล้วออกจากห้องไป วาทีมองตามแล้วได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเป็นกิจวัตร แล้วกลับห้อง“สรุปทะเลาะอะไรกันคะ” มัตสยาถามเมื่อเห็นสามีเดินกลับเข้ามา“แย่งผ้าเช็ดตัวน่ะ”“ทะเลาะกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ เด็กพวกนี้ คุณก็รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ มัทลงไปก่อนนะคะ” มัตสยาที่แต่งตัวเสร็จแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นให้สามีที่รออยู่“ครับผม” วาทีรับแล้วถือโอกาสหอมแก้มคนเป็นภรรยาไปหนึ่งฟอด ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาชอบทำเป็นประจำ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี“คุณแม่ครับ” เสียงเรียกจากลูกชายที่วิ่งเล่นอยู่ พอเห็นคนเป็นแม่ก็รีบวิ่งมาหาทันที โดยมีคนเป็นพี่สาววิ่งตามหลังไปติด ๆมัตสยามองลูก ๆ ทั้งสองที่เข้ามาเกาะขาอย่างเอ็นดู แล้วย่อตัวลงไปกอดทั้งคู่พร้อมกับเตือน “อย่าวิ่งไปไกลนะลูก และระวังด้วย”“ครับ / ค่า” สิ้นเสียงรับคำเด็กทั้งสองก็ผละออกไปวิ่งเล่นต่อทันที
46ครอบครัวเดียวกันความกังวลที่มัตสยาแอบมีมาตลอด ตั้งแต่ท้องจนคลอด มันค่อย ๆ ถูกทำให้มลายหายไปจากการกระทำและแสดงออกของทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะสามีอย่างวาที จากวันนั้นจนวันนี้ผ่านมาสามปีกว่าแล้ว เขาไม่เคยทำให้เธอรู้สึกว่ารักลูกคนไหนมากกว่ากัน เด็กทั้งสองคนคือลูก คือคนที่เขารักมากที่สุด“คุณทีค่ะดูลูกให้หน่อยค่ะ” มัตสยาบอกสามีขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปอาบน้ำ เพื่อลงไปร่วมปาร์ตี้เล็ก ๆ สำหรับครอบครัวที่สวนหน้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงทะเลาะกันของสองพี่น้อง ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างปกติมากเมื่อได้ยินคำสั่งวาทีก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องของตัวเอง ไปที่ห้องของลูก ๆ ทั้งสองคน และพอไปถึงภาพที่เห็นคือลูกชายคนเล็กยืนร้องไห้อยู่กลางห้อง โดยมีพี่สาวยืนหน้าบึ้งตึงมองอย่างไม่สบอารมณ์“ไหนมีอะไรกันสองพี่น้อง ทะเลาะกันร้องไห้อีกแล้ว” วาทีเข้าไปโอบทั้งสองคนแล้วพาไปนั่งที่เตียง จากนั้นก็เริ่มสอบถาม “ไหนมีเรื่องอะไรกัน”“ก็น้องขุนแย่งผ้าเช็ดตัวหนู” น้องของขวัญฟ้องพร้อมกับยกผ้าเช็ดตัวที่เป็นต้นเหตุของเรื่องให้คนเป็นพ่อดู“จริงหรือเปล่าครับน้องขุน” วาทีหันมาถามลูกชายที่นั่งร้องไห้สะอื้นอยู่“ก็ขุนอยากได้การ์ตูนลา
ขณะที่แดนไทเดินไปส่องหน้าหลานนิดหนึ่งแล้วดึงวาทีแยกออกมาด้านนอกระเบียง เพื่อคุยอะไรบางอย่างที่ภรรยาเขาได้เล่าให้ฟัง“มีอะไร” วาทีเลิกคิ้วมองคนที่เหมือนจะมีลับลมคนใน“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะคุยเรื่องลูกมึง เรื่องนี้มัทอาจจะไม่ได้บอกมึง แต่กูกับวายคิดว่าเขาน่าจะกังวลอยู่พอสมควร”“เรื่องอะไรวะ” วาทีถามอย่างเป็นกังวล เพราะปกติมีเรื่องอะไรเขากับภรรยาจะคุยกันตลอด“เรื่องน้องของขวัญ”“ทำไมวะ” ถามพลางขมวดคิ้วมุ่น“มัทน่ะกังวลว่าเมื่อน้องขุนเขาเกิดมาแล้ว น้องของขวัญจะถูกลืม เอาเป็นว่ากูก็ค่อนข้างเข้าใจในความกังวลของยัยมัทนะโว้ย เอาเป็นว่ายังไงมีลูกตัวเองแล้วอย่าลืมดูแลลูกเลี้ยงอย่างน้องของขวัญด้วยล่ะ เด็กน่ะถึงเขาจะรู้ว่ามึงไม่ใช่พ่อแท้ ๆ แต่เขาก็ผูกพันรักมึงเหมือนพ่อแท้ ๆ นั่นแหละ” แดนไทไม่ได้รับการไหว้วานทั้งจากมัตสยาหรือญารินดา แต่พอได้ยินเขาคิดว่าควรจะมาเตือนวาทีเอาไว้บ้าง ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อจิตใจของเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ยังไม่รู้เรื่องอย่างน้องของขวัญ“นึกว่าเรื่องอะไร” วาทีเปิดยิ้มยกมือขึ้นไปตบที่ไหล่ของเพื่อนรัก “วางใจเถอะ กูไม่ได้คิดว่าเขาเป็นลูกคนอื่นเลยนะโว้ย กูรักเหมือนลูกแท้ ๆ เล
“ขอบคุณครับ” วาทีบอกก่อนจะลุกขึ้นไปหามัตสยาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง “มัทเดี๋ยวผมจะเข้าบริษัทแป๊บหนึ่ง ขากลับจะแวะรับลูกที่โรงเรียนเลย”“ได้ค่ะ”วาทีจูบที่หน้าผากของภรรยาทีหนึ่ง ก่อนจะเดินไปหอมแก้มลูกชายแล้วออกไปทำธุระอย่างที่ได้บอกทุกคนเอาไว้ หลายชั่วโมงกว่าจะได้กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งและมาถึงก็พบว่าคนตอนนี้เหลือแค่คนเป็นแม่คนเดียว “กลับหมดแล้วเหรอครับ”“ใช่ แม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาก็ให้ทุกคนกลับ เพราะคุณเปรมกับคุณปู่แกต้องกินยาให้ตรงเวลาน่ะ” ปากก็พูดกับลูกชายแต่สายตาไม่ได้ละจากหลานชายตัวน้อยเลย“สวัสดีค่ะคุณย่า คุณแม่” น้องของขวัญยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนแล้วรีบเอากระเป๋าไปวาง ก่อนจะวิ่งไปหาน้องชาย“ว้าว...เหมือนตุ๊กตาเลยค่ะ” เด็กน้อยยื่นมือไปแตะที่เท้าเล็ก ๆ นั่นเบา ก่อนจะเบิกตากว้างพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้นเมื่อเท้านั้นขยับ“น่ารักไหม” นางนิลมณีถามหลานสาวยิ้ม ๆ“น่ารัก หนูรักน้องค่ะ” หนูน้อยบอกก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนุ่ม ๆ ของน้องชายเบา ๆ“ไปโรงเรียนสนุกไหมลูก” มัตสยาถามลูกสาวอย่างที่ชอบถามอย่างนี้เป็นประจำ และแน่นอนว่ามันทำให้เธอรู้เรื่องราวเมื่อตอนเขาอยู่โร
“พอดีหลังจากนี้พี่เชน...” มัตสยากำลังจะอธิบายแต่วาทีกลับลุกขึ้นและพูดแทรกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “พอเถอะผมไม่อยากได้ยินชื่อนี้แล้ว”“บอสคะ...บอส...” มัตสยาจะตามไปอธิบายแต่ชายหนุ่มกลับบอกว่า “ผมไม่อยากให้พวกท่านไม่สบายใจ อย่ามาทะเลาะกันตรงนี้เลย ถึงบ้านค่อยว่ากัน” พูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านทันที มัตสยาได้แ
ตอนที่ 22พอใจแล้ว หลังจากนั้นหนึ่งเดือนให้หลังงาน งานแต่งเล็ก ๆ ที่มีแค่คนรู้จักที่สนิทกันจริง ๆ และญาติ ๆ ก็ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง และถึงจะบอกว่างานเล็ก ๆ แต่สำหรับมัตสยาก็คิดว่ามันค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียว แขกเหรื่อแปลกตาที่เธอไม่รู้จักหลายคนก็ถูกวาทีแนะนำให้รู้จัก ทุกคนต
ตอนที่ 18ตกลง หลังจากกินข้าวเสร็จ แม้ทุกคนจะบอกว่าไม่เอาอะไร แต่มัตสยาก็ชวนวาทีแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัว “มัทขอไปดูลูกอมแก้ง่วงหน่อยดีกว่า” มัตสยาที่เดินผ่านโซนลูกอมมาแล้ว แต่เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าน่าจะซื้อติดตัวเอาไว้หน่อยดีกว่า บอกและกำลังจะเดินย้อนกลับไป
มัตสยาพยักหน้าก่อนจะลงมือกินข้าวไปมองชายหนุ่มที่ป้อนข้าวเด็กด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ เล็กน้อยไปพลางอมยิ้มอย่างรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถึง และในขณะที่เธอกำลังอิ่มเอมกับภาพตรงหน้านี้อยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีผู้ชายท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามาทักวาที “สวัสดีครับคุณที” “อ้าว สวัสดี







