Home / โรแมนติก / วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว / ตอนที่ 4 การนอนพักกลางวันที่ถูกช่วงชิง (2)

Share

ตอนที่ 4 การนอนพักกลางวันที่ถูกช่วงชิง (2)

Author: Maikhwan
last update publish date: 2026-05-20 15:15:19

หลังจากพยายามกลืนกาแฟที่ขมเป็นพิเศษลงคอมัตสยาก็โทรกลับบ้านเพื่อถามถึงอาการของลูกสาว พูดคุยต่อเล็กน้อย ดูเวลาเหลือนานกว่าครึ่งชั่วโมง จึงเลือกใช้เวลานี้ในการงีบระหว่างรอกาแฟออกฤทธิ์สักสิบห้านาที ด้วยความที่กลัวนอนเพลินจึงจัดการตั้งนาฬิกาปลุกไว้เสร็จสรรพ โดยไม่รู้เลยว่าผ่านไปไม่ถึงห้านาทีวาทีก็เดินออกจากลิฟต์ตรงมาที่ห้องทำงานของตัวเอง แต่ในขณะที่จะเดินผ่านโต๊ะเลขาเขาก็ต้องเลิกคิ้ว ก้มหน้าส่องว่าใครใช่เลขาคนใหม่ของเขาหรือเปล่า และจบด้วยการเอานิ้วไปอังที่ปลายจมูกพิสูจน์ว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่

             “ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย” วาทีส่ายหน้าแล้วเดินผละเข้าห้องทำงานของตัวเองไป เพราะยังไงก็ยังไม่ถึงเวลาเข้างาน แต่ถ้าถึงเวลางานแล้วยังนอนไม่เลิกเขาคงเรียกมาคุยหน่อยล่ะนะ

             วาทีปรายตามองนาฬิกาเมื่อเลขาที่เขาคิดว่าอาจจะเผลอหลับยาวยกกาแฟมาให้ แล้วรายงานตารางงานของวันนี้อย่างฉะฉานคล่องแคล่วเช่นเดิม

             “คุณไหวหรือเปล่า” ชายถามพลางหรี่ตามมองเพราะยังเห็นความล้าปรากฏอยู่บนใบหน้าที่แม้จะถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแต่ก็ไม่สามารถปิดบังได้

             “ไหวค่ะ” มัตสยาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเช่นเคย

             “คุณจะอดหลับอดนอนมาจากไหนผมไม่รู้นะ แต่ต้องไม่กระทบกับงานคุณรู้ใช่ไหม”

             “รู้ค่ะ และขอโทษที่แอบฟุบหลับไป” มัตสยาก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด และเธอก็ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมาทำงานไวขนาดนี้

             “ช่างเถอะ มันยังไม่ถึงเวลางาน ผมไม่สนใจหรอก” บอกก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่มพร้อมกับเปิดดูแฟ้มงานเป็นการตัดบทสนทนา

             “ขอบคุณค่ะ” มัตสยาหมุนตัวกลับพร้อมกับลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และในขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้อง เจ้านายหนุ่มก็เรียกเอาไว้

             “เดี๋ยวสิ ถ้าวันนี้แม่ผมมาหารบกวนแจ้งผมก่อนนะ”

             “ได้ค่ะ” มัตสยาหันมาตอบรับทันที นั่นทำให้วาทีถามย้ำ “คุณรู้จักท่านใช่ไหม”

             “ค่ะ คุณนุเคยเอารูปให้ดูแล้วค่ะ”

             วาทีพยักหน้าอดีตเลขาเขายังคงทำงานรอบคอบเหมือนเคย ก่อนจะบอกอีกฝ่ายเพิ่มเติมกับเรื่องที่อนุรักษ์โทรมาขอหยุดงานกับเขาเมื่อเช้านี้ เพราะมีธุระด่วน “อ้อ วันนี้คุณนุเขาไม่ได้มานะ ติดธุระ”

             “ค่ะ”

             เมื่อวาทีพยักหน้ารับมัตสยาก็เดินออกจากห้องไปยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เรียกความสดชื่น แม้จะล้าและไม่มีคนช่วย เธอต้องตั้งใจให้มากแม้จะล้ามากก็ตาม ดีที่กาแฟยังช่วยไม่ให้ง่วงได้

             มัตสยายกมือขึ้นตบแก้มของตัวเองแรง ๆ ไปสองทีแล้วกลับเข้าไปนั่งที่โต๊ะแล้วทำงานของตัวเองต่อ

โชคดีที่วันนี้ช่วงเช้าไม่มีการออกไปพบลูกค้าข้างนอก จะมีอีกทีก็บ่ายสามโน้น ทำให้มัตสยาคิดเอาไว้ว่าพักเที่ยงจะรีบกินข้าวแล้วมาพักเอาแรงสักหน่อย แต่ก่อนเวลาพักประมาณครึ่งชั่วโมง หญิงสูงวัยท่าทางภูมิฐานกับสาวสวยคนหนึ่งก็มาขอพบวาที

             “ตาทีอยู่ไหม” นางนิลมณีถามพลางมองพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าอย่างแปลกใจเล็กน้อย นางเพิ่งรู้ว่าลูกชายเปลี่ยนเลขา แถมเป็นผู้หญิงเสียด้วย

             “อยู่ค่ะ” มัตสยาลุกขึ้นตอบพร้อมกับยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม รวมไปถึงสาวสวยที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย “รอสักครู่นะคะ” บอกเสร็จก็รีบโทรแจ้งเจ้านายที่เขาได้บอกเอาไว้ เมื่อได้รับการอนุญาตวางสายก็เดินนำทั้งสองไปแล้วเปิดประตูอำนวยความสะดวกให้ “เชิญค่ะ” แล้วกลับมาทำงานของตัวเองต่อ สลับกับการดูนาฬิกาที่วันนี้เหมือนจะเดินช้ากว่าปกติว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาพักเสียที

และในขณะที่คิดอย่างหงุดหงิดเธอก็โดนวาทีเรียกตัวเข้าไปพบ และพอเข้าไปก็ได้ยินเรื่องที่ทำให้เธอต้องตกใจระคนลำบากใจสุด ๆ

             “เดี๋ยวเที่ยงนี้คุณออกไปกินข้าวข้างนอกกับผมเลยนะ”

             “ทะ...ทำไมคะ” มัตสยาที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่มถามอย่างตกใจระคนสงสัย อีกทั้งเธอยังรับรู้ถึงรังสีแห่งความไม่พอใจแผ่ออกจากผู้หญิงอีกสองคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ เธอจึงเหลือบตาไปมองเล็กน้อย แล้วก็จริงเพราะทั้งคู่จ้องเธอตาเขม็งอย่างไม่พอใจ

             “นั่นสิ แม่ชวนแกไปกินข้าวกับหนูไอซ์แล้วแกจะพกเลขาไปด้วยทำไม” นางนิลมณีถามเสียงดังพร้อมกับเดินเข้ามาหาลูกชายด้วยท่าทีหงุดหงิด แถมยังมองค้อนเลขาฯ คนใหม่ไปหนึ่งที

             “ช่วงบ่ายผมต้องออกไปพบลูกค้าอีกกลับไปกลับมาคงไม่ทันเวลานัด” วาทีให้เหตุผล ก่อนจะทำเสียงกระแอมกระไอเมื่อเห็นมัตสยาจะอ้าปากแย้ง

             “ก็ให้เลขาของแกตามไปทีหลังสิ” นางนิลมณีเสนอ แต่คนเป็นลูกชายกลับส่ายหน้า “ไม่ได้ครับ เผื่อมีงานด่วนแทรกเข้ามามันจะไปไม่ทัน”

             “แกช่วยเบาเรื่องงานหน่อยไม่ได้เลยเหรอ” นางมองลูกชายอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เรื่องที่พ่อสามีพูดไว้ไม่ผิดเลย ลูกชายของนางบ้างานจริง ๆ ดูสิจะให้พาสาวไปกินข้าวยังจะห่วงเรื่องงานอีก แล้วไหนล่ะเวลาส่วนตัว

             “เบาขนาดไหนล่ะครับ เบาเท่าพี่เรย์เลยดีไหมล่ะครับ” วาทีเงยหน้าขึ้นมองคนเป็นแม่แล้วกดยิ้ม นั่นทำให้เขาโดนท่านมองค้อน

             “นั่นก็เกินไป ให้มันพอดีน่ะเข้าใจไหม”

             “ที่ทุกวันนี้บริษัทไปได้สวย เพราะความขยันและทุ่มเทครับ ไม่ใช่นั่งกระดิกเท้าแล้วทุกอย่างจะสำเร็จ เรื่องนี้ผมอยากให้แม่และทุกคนเข้าใจครับ” วาทีมองคนเป็นแม่แล้วปรายตามองสาวสวยอีกคนที่กำลังนั่งส่งยิ้มมาให้เขา

             “ตกลงต้องห้อยแม่เลขาคนสวยไปด้วยให้ได้ใช่ไหม”

             “ครับ” วาทีพยักหน้าปิดแฟ้มงานที่เพิ่งเซ็นชื่อลงไป แล้วนำมันไปวางกองรวมกับแฟ้มอื่นที่เขาอ่านรายละเอียดและเซ็นอนุมัติไปแล้ว

             “แกเปลี่ยนเลขานานหรือยังเนี่ย” นางนิลมณีถามอย่างไม่วางใจ เมื่อได้พิจารณาหญิงสาวที่ลูกชายเพิ่งเรียกเข้ามาในห้องอย่างจริงจังอีกครั้ง จึงเห็นได้ว่าอีกฝ่ายสวยใช้ได้เลยทีเดียว ถ้าจะใช้เสน่ห์มัดผู้ชายก็คงทำได้ไม่ยาก

             “เพิ่งมาทำได้แค่วันสองวันเองครับ”

             “แม่จำได้ว่าแกไม่ชอบเลขาผู้หญิงนี่ ทำไมเปลี่ยนใจเสียล่ะ”

             “ผมบอกเมื่อไหร่ว่าไม่ชอบ ขอแค่ทำงานเป็น ตั้งใจ ขยัน จะผู้หญิงหรือผู้ชายผมก็ไม่สนใจทั้งนั้น” วาทีบอกอย่างไม่ใส่ใจ

             “แม่เลิกเถียงกับแกแล้ว ทำงานเสร็จหรือยังแม่กับหนูไอซ์หิวแล้ว” นางตัดบทแล้วเดินกลับไปที่โซฟาอีกครั้ง

             “คุณมัทไปเตรียมตัวออกไปข้างนอกได้เลยครับ”

             “ค่ะ” มัตสยารับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไปพร้อมกับความฝันที่แตกสลาย การนอนกลางวันของเธอถูกช่วงชิงไปเสียแล้ว

             จะโทษใครดี แม่กับผู้หญิงของบอสหรือตัวบอสเอง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 46 ครอบครัวเดียวกัน (จบ) 4

    “ลูกหลับแล้วเหรอ” วาทีถามพลางปิดหนังสือและวางมันไว้ที่โต๊ะหัวเตียง“ค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบวาทีก็กดยิ้มมุมปาก เดินไปปิดไฟแล้วมาล้มตัวลงนอนดึงมัตสยาที่ยังไม่หลับเข้ามากอดพร้อมกับกระซิบ “ลูกหลับแล้วต่อไปเดี๋ยวคุณพ่อจะพาคุณแม่นอนเอง”“มัทนอนเองได้ค่ะ” มัตสยารีบแย้งขึ้น“ไม่ได้ นอนเองไม่ได้” วาทีพูดพลางพลิกตัวขึ้นไปคร่อมอยู่เหมือนร่างของภรรยาที่มองเขาตาปริบ ๆ ผ่านความมืดสลัว “เพราะนอนปั๊มลูกมันต้องนอนด้วยกัน ไม่สิคืนนี้ไม่ต้องนอนเลยดีกว่า”“จะบ้าเหรอคะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนะคะ” มัตสยาเตือน เธอน่ะอยู่บ้านเลี้ยงลูกตื่นแต่เช้าเตรียมตัวให้ลูกไปโรงเรียนเสร็จจะนอนกลางวันก็ยังได้ แต่เขาต้องทำงานทั้งวัน“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะหยุดเพื่องานนี้เลย” วาทีบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำเอามัตสยาถึงกับเลิกคิ้ว “เอาจริงดิ”“ของจริงไม่เน้นพูดแต่เน้นทำ” พูดจบวาทีก็ไม่คิดจะให้โอกาสภรรยาได้พูด ปฏิบัติการปั๊มลูกที่คืนนี้ต้องสะเทือนเลือนลั่นที่สุดเท่าที่เคยทำมามันต้องสัมฤทธิผลความพยายามของวาทีในทุก ๆ คืนไม่สูญเปล่า สองเดือนต่อมามัตสยาก็ตั้งครรภ์ลูกคนที่สาม ข่าวดีนี้ทำให้ทุกคนต่างพากันดีใจยกใหญ่ โดยเฉพาะว่าที่คุณพ่อลูกส

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 46 ครอบครัวเดียวกัน (จบ) 3

    “จริงสิ” ทันทีที่ได้รับการยืนยัน สองพี่น้องก็ผละจากที่นั่งเดิมคลานมาหาคนเป็นย่า แล้วแย่งกันกอดและหอมผู้สูงวัยอย่างออดอ้อน“อะไรสองคนนี้ประจบอะไรคุณย่าอีก” นายวาทิตที่เพิ่งยกหน้าที่ปิ้งย่างให้กับเด็กรับใช้ในบ้าน แล้วเดินกลับมาที่ของตัวเอง“คุณย่าใจดีบอกว่าจะซื้อของเล่นให้น้องขุนกับน้องขวัญด้วยค่ะ คุณปู่จะใจดีซื้อให้พวกเราด้วยไหมคะ” น้องของขวัญจีบปากจีบคอบอกคนเป็นปู่เสียงเจื้อยแจ้ว“ช่างเจรจาจริงเชียว อยากได้อะไรล่ะ” นายวาทิตถามหลานสาวพลางโยกศีรษะเล็ก ๆ นั้นอย่างเอ็นดูเบา ๆ จากนั้นสองพี่น้องต่างก็แย่งกันบอกในสิ่งที่ตัวเองต้องการมากมายหลายอย่างตั้งแต่ของเล่น เสื้อผ้า ยันของกินให้กับทุกคนได้รู้ด้วยท่าทีออดอ้อนตามแบบฉบับของเด็กน้อย ซึ่งก็สามารถเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับบรรดาคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายได้เป็นอย่างดี“สองแสบทำอะไรน่ะ” วาทีที่เพิ่งมาถึงพยักพเยิดหน้าไปยังลูก ๆ ทั้งสองคนพลางทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ มัตสยา“วิ่งอ้อนขอของที่อยากได้กับทุกคนอยู่ค่ะ” มัตสยาบอกพลางตักของกินในจานใส่ปาก และในตอนนั้นเองลูก ๆ ที่เห็นคนเป็นพ่อมาแล้วก็ต่างลุกขึ้นวิ่งมาหา“คุณพ่อขา”“คุณพ่อครับ”“จะเอาอะไรเรี

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 46 ครอบครัวเดียวกัน (จบ) 2

    “ทั้งสองคนลงไปข้างล่างเลยนะลูก คุณปู่คุณย่าและทุกคนน่าจะรอที่สวนหน้าบ้านที่พวกเราช่วยกันจัดโต๊ะเมื่อตอนเย็นน่ะ” วาทีบอกขณะหวีผมลูกสาวให้เข้าทรง “อะ เรียบร้อยแล้ว ของขวัญพาน้องไปนะลูก”“ค่า” เด็กน้อยรับคำแล้วเดินจูงมือน้องชายที่ดีกันแล้วออกจากห้องไป วาทีมองตามแล้วได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเป็นกิจวัตร แล้วกลับห้อง“สรุปทะเลาะอะไรกันคะ” มัตสยาถามเมื่อเห็นสามีเดินกลับเข้ามา“แย่งผ้าเช็ดตัวน่ะ”“ทะเลาะกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ เด็กพวกนี้ คุณก็รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ มัทลงไปก่อนนะคะ” มัตสยาที่แต่งตัวเสร็จแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นให้สามีที่รออยู่“ครับผม” วาทีรับแล้วถือโอกาสหอมแก้มคนเป็นภรรยาไปหนึ่งฟอด ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาชอบทำเป็นประจำ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี“คุณแม่ครับ” เสียงเรียกจากลูกชายที่วิ่งเล่นอยู่ พอเห็นคนเป็นแม่ก็รีบวิ่งมาหาทันที โดยมีคนเป็นพี่สาววิ่งตามหลังไปติด ๆมัตสยามองลูก ๆ ทั้งสองที่เข้ามาเกาะขาอย่างเอ็นดู แล้วย่อตัวลงไปกอดทั้งคู่พร้อมกับเตือน “อย่าวิ่งไปไกลนะลูก และระวังด้วย”“ครับ / ค่า” สิ้นเสียงรับคำเด็กทั้งสองก็ผละออกไปวิ่งเล่นต่อทันที

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 46 ครอบครัวเดียวกัน (จบ) 1

    46ครอบครัวเดียวกันความกังวลที่มัตสยาแอบมีมาตลอด ตั้งแต่ท้องจนคลอด มันค่อย ๆ ถูกทำให้มลายหายไปจากการกระทำและแสดงออกของทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะสามีอย่างวาที จากวันนั้นจนวันนี้ผ่านมาสามปีกว่าแล้ว เขาไม่เคยทำให้เธอรู้สึกว่ารักลูกคนไหนมากกว่ากัน เด็กทั้งสองคนคือลูก คือคนที่เขารักมากที่สุด“คุณทีค่ะดูลูกให้หน่อยค่ะ” มัตสยาบอกสามีขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปอาบน้ำ เพื่อลงไปร่วมปาร์ตี้เล็ก ๆ สำหรับครอบครัวที่สวนหน้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงทะเลาะกันของสองพี่น้อง ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างปกติมากเมื่อได้ยินคำสั่งวาทีก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องของตัวเอง ไปที่ห้องของลูก ๆ ทั้งสองคน และพอไปถึงภาพที่เห็นคือลูกชายคนเล็กยืนร้องไห้อยู่กลางห้อง โดยมีพี่สาวยืนหน้าบึ้งตึงมองอย่างไม่สบอารมณ์“ไหนมีอะไรกันสองพี่น้อง ทะเลาะกันร้องไห้อีกแล้ว” วาทีเข้าไปโอบทั้งสองคนแล้วพาไปนั่งที่เตียง จากนั้นก็เริ่มสอบถาม “ไหนมีเรื่องอะไรกัน”“ก็น้องขุนแย่งผ้าเช็ดตัวหนู” น้องของขวัญฟ้องพร้อมกับยกผ้าเช็ดตัวที่เป็นต้นเหตุของเรื่องให้คนเป็นพ่อดู“จริงหรือเปล่าครับน้องขุน” วาทีหันมาถามลูกชายที่นั่งร้องไห้สะอื้นอยู่“ก็ขุนอยากได้การ์ตูนลา

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 45 น้องขุนเขา (5)

    ขณะที่แดนไทเดินไปส่องหน้าหลานนิดหนึ่งแล้วดึงวาทีแยกออกมาด้านนอกระเบียง เพื่อคุยอะไรบางอย่างที่ภรรยาเขาได้เล่าให้ฟัง“มีอะไร” วาทีเลิกคิ้วมองคนที่เหมือนจะมีลับลมคนใน“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะคุยเรื่องลูกมึง เรื่องนี้มัทอาจจะไม่ได้บอกมึง แต่กูกับวายคิดว่าเขาน่าจะกังวลอยู่พอสมควร”“เรื่องอะไรวะ” วาทีถามอย่างเป็นกังวล เพราะปกติมีเรื่องอะไรเขากับภรรยาจะคุยกันตลอด“เรื่องน้องของขวัญ”“ทำไมวะ” ถามพลางขมวดคิ้วมุ่น“มัทน่ะกังวลว่าเมื่อน้องขุนเขาเกิดมาแล้ว น้องของขวัญจะถูกลืม เอาเป็นว่ากูก็ค่อนข้างเข้าใจในความกังวลของยัยมัทนะโว้ย เอาเป็นว่ายังไงมีลูกตัวเองแล้วอย่าลืมดูแลลูกเลี้ยงอย่างน้องของขวัญด้วยล่ะ เด็กน่ะถึงเขาจะรู้ว่ามึงไม่ใช่พ่อแท้ ๆ แต่เขาก็ผูกพันรักมึงเหมือนพ่อแท้ ๆ นั่นแหละ” แดนไทไม่ได้รับการไหว้วานทั้งจากมัตสยาหรือญารินดา แต่พอได้ยินเขาคิดว่าควรจะมาเตือนวาทีเอาไว้บ้าง ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อจิตใจของเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ยังไม่รู้เรื่องอย่างน้องของขวัญ“นึกว่าเรื่องอะไร” วาทีเปิดยิ้มยกมือขึ้นไปตบที่ไหล่ของเพื่อนรัก “วางใจเถอะ กูไม่ได้คิดว่าเขาเป็นลูกคนอื่นเลยนะโว้ย กูรักเหมือนลูกแท้ ๆ เล

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 45 น้องขุนเขา (4)

    “ขอบคุณครับ” วาทีบอกก่อนจะลุกขึ้นไปหามัตสยาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง “มัทเดี๋ยวผมจะเข้าบริษัทแป๊บหนึ่ง ขากลับจะแวะรับลูกที่โรงเรียนเลย”“ได้ค่ะ”วาทีจูบที่หน้าผากของภรรยาทีหนึ่ง ก่อนจะเดินไปหอมแก้มลูกชายแล้วออกไปทำธุระอย่างที่ได้บอกทุกคนเอาไว้ หลายชั่วโมงกว่าจะได้กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งและมาถึงก็พบว่าคนตอนนี้เหลือแค่คนเป็นแม่คนเดียว “กลับหมดแล้วเหรอครับ”“ใช่ แม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาก็ให้ทุกคนกลับ เพราะคุณเปรมกับคุณปู่แกต้องกินยาให้ตรงเวลาน่ะ” ปากก็พูดกับลูกชายแต่สายตาไม่ได้ละจากหลานชายตัวน้อยเลย“สวัสดีค่ะคุณย่า คุณแม่” น้องของขวัญยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนแล้วรีบเอากระเป๋าไปวาง ก่อนจะวิ่งไปหาน้องชาย“ว้าว...เหมือนตุ๊กตาเลยค่ะ” เด็กน้อยยื่นมือไปแตะที่เท้าเล็ก ๆ นั่นเบา ก่อนจะเบิกตากว้างพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้นเมื่อเท้านั้นขยับ“น่ารักไหม” นางนิลมณีถามหลานสาวยิ้ม ๆ“น่ารัก หนูรักน้องค่ะ” หนูน้อยบอกก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนุ่ม ๆ ของน้องชายเบา ๆ“ไปโรงเรียนสนุกไหมลูก” มัตสยาถามลูกสาวอย่างที่ชอบถามอย่างนี้เป็นประจำ และแน่นอนว่ามันทำให้เธอรู้เรื่องราวเมื่อตอนเขาอยู่โร

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 37 ระแวง (4)

    “พอดีหลังจากนี้พี่เชน...” มัตสยากำลังจะอธิบายแต่วาทีกลับลุกขึ้นและพูดแทรกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “พอเถอะผมไม่อยากได้ยินชื่อนี้แล้ว”“บอสคะ...บอส...” มัตสยาจะตามไปอธิบายแต่ชายหนุ่มกลับบอกว่า “ผมไม่อยากให้พวกท่านไม่สบายใจ อย่ามาทะเลาะกันตรงนี้เลย ถึงบ้านค่อยว่ากัน” พูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านทันที มัตสยาได้แ

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 22 พอใจแล้ว (1)

    ตอนที่ 22พอใจแล้ว หลังจากนั้นหนึ่งเดือนให้หลังงาน งานแต่งเล็ก ๆ ที่มีแค่คนรู้จักที่สนิทกันจริง ๆ และญาติ ๆ ก็ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง และถึงจะบอกว่างานเล็ก ๆ แต่สำหรับมัตสยาก็คิดว่ามันค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียว แขกเหรื่อแปลกตาที่เธอไม่รู้จักหลายคนก็ถูกวาทีแนะนำให้รู้จัก ทุกคนต

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 18 ตกลง (1)

    ตอนที่ 18ตกลง หลังจากกินข้าวเสร็จ แม้ทุกคนจะบอกว่าไม่เอาอะไร แต่มัตสยาก็ชวนวาทีแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัว “มัทขอไปดูลูกอมแก้ง่วงหน่อยดีกว่า” มัตสยาที่เดินผ่านโซนลูกอมมาแล้ว แต่เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าน่าจะซื้อติดตัวเอาไว้หน่อยดีกว่า บอกและกำลังจะเดินย้อนกลับไป

  • วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว   ตอนที่ 14 อวดรวย (2)

    มัตสยาพยักหน้าก่อนจะลงมือกินข้าวไปมองชายหนุ่มที่ป้อนข้าวเด็กด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ เล็กน้อยไปพลางอมยิ้มอย่างรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถึง และในขณะที่เธอกำลังอิ่มเอมกับภาพตรงหน้านี้อยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีผู้ชายท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามาทักวาที “สวัสดีครับคุณที” “อ้าว สวัสดี

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status