Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 23 “แม่ง…” จินสบถต่ำในลำคอหนาอีกครั้ง เสียงกระแทกฟันแน่นกรอด ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนรถพุ่งทะยานออกไปอย่างแรง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง สันกรามขึ้นชัด เพราะกำลังข่มอารมณ์ที่เดือดปุดอยู่ข้างใน เวลาหัวร้อนแบบนี้ ผับเท่านั้นที่เยียวยาได้ @ผับหรู แสงไฟหลากสีตัดกับกลิ่นเหล้าคลุ้งในอากาศทันทีที่การ์ดผับ
“ตอนเย็นจะไปกินหมูกระทะเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นสบาย ๆ ราวกับตัดบทสนทนาเมื่อครู่ไปดื้อ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจของจิน เขากำลังวางเกม เขาไม่แน่ใจหรอกว่าจะเรียนวิศวะการบินจริง ๆ ไหม เขาแค่รู้ว่าตอนนี้ เขาอยากได้เธอมาก อยากเอาชนะเธอ อยากให้เธอรู้สึกผูกพันจนขาดเขาไม่ได้ เพราะฉะนั้นคำพู
“…กูแพ้กลิ่นแก่” คำพูดสั้น ๆ ออกมาจากปากจินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เย็นเฉียบเฉือนหน้า จินใช้ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะ ทำเอาหญิงสาวชะงักไปทันทีเหมือนโดนฟาดหน้าด้วยฝ่ามือเสียงดังเพียะ ดวงตาเบิกเล็กน้อยอย่างตกใจ ริมฝีปากคลี่ยิ้มไม่สุด ราวกับกำลังกลืนความเสียหน้าลงคออย่
ตอนนั้นเขาไม่ได้พูดเพราะอิน ตอนนั้นไม่ได้รู้จักเธอจริงๆ ด้วยซ้ำ แค่เจอหน้าบ่อยๆ เพราะเรียนห้องเรียนเดียวกัน เท่านั้นเอง แต่เพื่อนทั้งสองดันจดจำคำพูดนั้นไว้อย่างฝังใจ มองว่านั่นคือ ‘รักแรกของจิน’ แล้วก็พยายามปั่น พยายามเชียร์ให้สมหวังมาตลอด ทั้งที่ความจริงแล้ว ตอนนั้นจินแค่พูดไปงั้น แบบเดียวกับที่







