로그인“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
เส้นผมยุ่งเหยิงและชื้นเพราะเหงื่อ ความร้อนจากไข้ทำให้แก้มของเธอแดงจัดตัดกับริมฝีปากที่ซีดเซียว เปลือกตาของเธอบวมแดงจากการร้องไห้ทั้งคืน ความเจ็บยังแผ่ซ่านตามแผ่นหลังทุกครั้งที่เธอขยับ รอยฟาดจากเมื่อคืนยังคงชัดเจน แม้จะซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า แต่ความปวดแปลบก็ทำให้เธอนอนนิ่งแทบไม่กล้าพลิกตัว RrrrrRrrrr
“เวรแล้วไง” ทิศเหนือเอ่ยเสียงแผ่วอีกครั้ง พลางมองไตเติลที่ตอนนี้ก็เงียบไป “ฮือๆๆ” ไอมิเอะร้องไห้ฟูมฟายออกมามากกว่าเดิม “อย่าเอาแต่ร้องไห้ ถ้าโดนจริง ๆ บอกพวกกู พวกกูจะจัดการมันให้” ไตเติลพยายามจะปลอบ แต่ก็ยังคงแฝงความอยากรู้ อยากเสือก “ฮือๆ ฮึกๆ ฮึกฮือออ” เสียงสะอื้นของเธอดังมากขึ้นกว่าเดิม ร่าง
“ฮือๆ โยะไม่ให้ไอมิไป” ฮิเดโยะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ไอมิเอะลุกขึ้นยืนตัวสั่น ริมฝีปากสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่มีวันหยุด ใจเธอฉีกขาดทุกครั้งที่ได้ยินเสียงน้องชายร้องไห้ “ไอมิไม่ต้องไป อยู่กับปู่ อยู่กับน้อง ไม่รักน้องเหรอ จะทิ้งน้องไปเหรอ” น้ำเสียงของคุณปู่เต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนโยน “
บทที่ 89 “กลัวอะไร?” จินชักสีหน้าเล็กน้อย ก่อนจะบีบหน้าอกใหญ่ด้วยสีหน้าเฉยเมย ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ “ฮึก…ถ…ถ้าเราท้องขึ้นมา…อึก…จะทำยังไง” หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ร่างกายยังอ่อนแรงจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอรวบรวมความกล้าถาม แม้จะรู้ดีว่าคำตอบอาจจะเจ็บยิ่งกว่าการไม่พูดอะไรเลย “เดี๋ยวให้แม่เลี้ยง







